Bijna Kerstmis!

Van kerst is hier niets maar dan ook niets te merken op een kerstmanpop na in de supermarkt of een Gambiaan die een net iets te blinkende kunstkerstboom wil verkopen aan de toeristen. Vanavond dus kerstavond. Vorig jaar zat ik op het politieburo van Tujering omdat Alhagie auto in beslag was genomen. Ik hoop dat de avond nu niet met dit soort dingen gepaart gaan. Gewoon bij het kampvuur onder de sterrenhemel met duizende lichtjes in de hoop dat dat kerst 2011 voor mijn wordt!

Gisteren is Alhagie via de badkamer naar de dakruimte geklommen om op zoek te gaan naar de rat.
Ik liep door het huis en hoorde gestommel boven me. Even later zag ik hem in de badkamer met zijn benen uit het gat hangen en kwam gelukkig heelhuids weer naar beneden. Voor mij wonderlijk hoe hij dat voor elkaar krijgt. Hij kwam naar beneden behangen met spinnewebben. Hij had onder het dak een grote hoop met bladeren gevonden die waarschijnlijk of door de ratten of door vogels naar binnen zijn gebracht om daar een nest te bouwen. Maar goed, vannacht geen last meer gehad van de rat in de hoop dat Alhagie hem de stuipen op het lijf gejaagd heeft en niet meer terug durft te komen.

In de ochtend wilde ik de slaapkamer schoonmaken maar dat had meer tijd nodig dan ik dacht. Toen ik een lade van de kast eruit trok vond ik allemaal muizekeutels tussen Alhagie ondergeod. Omdat ik niet wist hoe daar aan te gaan staan riep ik één van de meisjes die bij ons in huis werken erbij, die al het ondergoed mee nam om te wassen terwijl ik de overige lade´s nakeek op muizekeutels. Ook wat kastjes van de wand afgetrokken waarachter ik vanalles vond, zelfs het overlijdensbericht met foto van mijn oma. Nou ja alles maar eens goed schoongemaakt en was uiteindelijk tevreden over het resultaat.

Alhagie voelt zich sinds hij thuis is van Nederland niet helemaal confortabel en heeft het gevoel dat iemand hem belaagd met zwarte magie. Voor ons misschien niet te begrijpen maar hier bestaat het wel degelijk. Twee dagen geleden is hij naar een marabout geweest en heeft zichzelf met een aftreksel van plantenextracten gereinigd om de negatieve energieen van zich af te wassen. Gisterenochtend werd hij wakker en had allemaal striemen in zijn nek. Ik vroeg hem wat hij daar gedaan had, toen hij mij vertelde dat er tijdens zijn slaap iets om zijn nek was gedaan wat hem wilde laten stikken. Gisteravond is hij weer naar de marabout gegaan om het hele proces af te sluiten zodat hij weer verder kan met positieve energie. Gek eigenlijk, want voordat ik naar Gambia vertrok had ik een naar voorgevoel gedurende een paar weken. Ik heb het zelfs tegen een paar mensen verteld. Toen ik in Gambia aankwam ben ik blijven zitten totdat iedereen het vliegtuig uit was. Ik voelde weerstand om uit te stappen, maar kon niet verklaren waarom. Nu ik dit verhaal van Alhagie hoorde heb ik het idee dat mijn voorgevoel en zijn oncomfortabele gevoel met elkaar te maken hebben, omdat we verbonden zijn met elkaar.

Vandaag heb ik Tiger, ons hondje voor het eerst mee uit genomen aan een riem. Hij deed het heel goed voor zo´n eerste keer alleen kon ik merken dat hij niet gewend is om buiten onze compound te komen. Hij schrikt van alles en is bang van alles. Hij moet duidelijk nog wennen aan een andere omgeving. Soms erger ik me rot hier aan hoe sommige mensen met dieren omgaan. Gisteravond trok de jongen die het jongerencentrum schildert en al de hele week bij ons verblijft zomaar voor de lol keihard aan de staart van Tiger. Hij lol, Tiger pijn! Wat is dat nou toch.

Iedereen hele fijne feestdagen gewenst hier vanuit Gambia. Ik denk met weemeoed aan de kerstsfeer in Nederland, maar vind het mooie weer hier en de gezelligheid toch ook wel heel lekker!

Youth Center

Het jongerencentrum wordt prachtig! Met twee mensen zijn ze al dagen in de weer om alles te schilderen. Gezien er misschien een cameraploeg komt uit Nederland om de bruiloft van Franco en Eefje te filmen en gezien het aantal Nederlanders wat komt de komende tijd is het belangrijk dat het centrum er netjes uitziet en ik ben erg tevreden met het resultaat. Ook is er behoefte aan een vrouw die wekelijks komt schoonmaken en vanmiddag heeft zich iemand aangemeld. Tot nu toe werd de schoonmaak alleen aan mannen overgelaten maar ja na twee jaar, je weet wel...... een beetje erg stoffig wordt het toch wel en dan is een vrouwenhand toch onmisbaar.
Verder ben ik bezig met het intervieuwen van iedereen die op het project werk en geef ik ze hier en daar opdrachten zoals Muhammed Jaiteh, die hier de hele dag zit maar niet op het idee komt om mensen in het dorp te vragen wat ze belangrijke activiteiten vinden om te organiseren in het jongerencentrum. Dus heb ik hem nu gevraagd dat te doen en daar komen wel leuke dingen uit.
Ousman die kort geleden de timmerwerkplaats is opgestart gaf aan dat het belangrijk voor hem is om een vergunning te hebben voor zijn bedrijf. Ik heb hem nu gevraagd om uit te zoeken wat de kosten daarvan zijn.

Nog steeds komen er elke dag meerder mensen aangelopen op onze compound om hulp. Gisteren kwam er een jongen uit Madiana, waarvan de moeder was overleden die dag. Hij had geen geld om de begrafenis te betalen dus kwam hij om hulp. Alhagie is gisteravond naar de begrafenis gegaan omdat hij de moeder van die jongen ook kent. Dit was de 6e begrafenis al in deze ene week dat ik hier ben.

Vannacht was het weer spannend bij ons op de slaapkamer. Gezien Alhagie nog niet thuis was om 23.00 uur ging ik alvast naar bed, maar toen ik goed en wel in bed lag leek het net of er iemand in de slappkamer was. Dus ik steeds met mijn zaklamp de kamer afzoeken, maar niets te zien. Even later dacht ik dat het misschien de honden waren die buiten op iets aan het knagen waren, dus probeerde ik te slapen. Om 24.00 uur kwam Alhagie de slaapkamer in en schrok ik me rot, en weer zat ik rechtop in mijn bed met mijn zaklamp in de aanval. Alhagie vroeg mij wat er mis was en ik vertelde hem dat ik steeds iets hoorde. Toen hij in bed kwam en bijna in slaap was gevallen begon het knagende geluid weer. Toen ging hij met mijn zaklamp het bed uit en liep naar de hoek waar nog wat spullen uit de container staan. Hij schopte een paar keer tegen de spullen aan en op een gegeven moment zie ik hem praktisch een meter de lucht inspringen. Er kwam een rat achter de spullen vandaan die achter de linnenkast schoot. Alhagie vroeg mij om te komen kijken en
ja hoor, ik zag hem, een dikke grijze rat. Ik wist niet hoe snel ik mijn bed in moest komen.
In de hoop dat hij niet in bed zou kruipen ben ik uiteindelijk toch in slaap gevallen en zullen we af moeten wachten of hij komende nacht weer verschijnt.

Als je in Afrika bent heb je te dealen ook met dit soort dingen en ben je bang uitgevallen dan kun je beter veilig in Nederland blijven. Niet dat ik dit nu zo'n leuk gezelschap vind, maar goed we zijn nu eenmaal hier.

Weer in Gambia

Hier ben ik weer vanuit het warme Gambia. Deze paar dagen is er alweer van alles gebeurd. Na een vlotte vlucht vanuit Amsterdam kwam ik al vroeg in de middag aan op het vliegveld van Banjul. Omdat het vliegtuig te vroeg was, was er nog niemand die op me stond te wachten en heb ik gebeld met Alhagie. Na een half uurtje kwamen hij, samen met Franco en Baks me ophalen. Leuk om hen weer terug te zien, alleen was iedereen in mineur omdat er die dag 4 mensen waren overleden in het dorp en nog allemaal familie van elkaar ook. Aangekomen in Tanji was het helemaal stil op het strand. Een vreemde gewaarwording omdat er altijd leven is daar. Als we de moskee passeren ziet het zwart (zowel letterlijk als figuurlijk) van de mensen omdat ze net aan het bidden zijn voor de overledenen.
Verder leuk natuurlijk om iedereen weer terug te zien en sommige van hen zijn zo blij dat ik er weer ben dat ze gillend met gespreide armen aan komen rennen om me te begroeten. En als ik dan weer hier ben is het net of ik nooit ben weg geweest.
Alhagie heeft twee meisjes aangenomen om schoon te maken en te koken. Ze zien er nog erg jong uit maar blijken ouder te zijn dan ze lijken. Eentje van hen heeft al een zoontje van zes.
Op het moment wordt er aan alle kanten geschilderd, ons huis, maar ook het jongerenproject vanwege de gasten die komen. Ze zijn met twee mensen de hele dag bezig, maar ik verbaas me er nog steeds over dat ze zo kunnen kliederen met de verf. Alles zit steeds onder en het kost meer werk om het allemaal op te ruimen dan het te voorkomen, maar dat snapt nog steeds niemand.
Verder heb ik al in drie bedden geslapen sinds ik hier ben. Een keer vanwege een leger mieren die door de slaapkamer trokken om 12 uur s´nachts, een keer vanwege het geblaf en gehuil van honden en koos ik ervoor om op de bank te gaan liggen waar ik er minder lastm van had en dan natuurlijk in mijn eigen bed. Vannacht waren we pas om drie uur thuis. Gisteren hadden we een vriend van Alhagie op bezoek uit Duitsland (Gambiaan met zijn Duitse vrouw) Was erg gezellig en een leuk stel en zijn we laat op de avond nog even naar Senegambia geweest.
Zaterdag een meeting gehad in het jongerencentrum. Dit was erg geslaagd en ik heb ze dan ook wat complimenten gegeven. Ben er trouwens trots op dat we zo goed samen kunnen werken met alleen maar mannen hier, terwijl ik van zoveel andere stichtingen hoor dat ze veel beter met vrouwen kunnen werken.Zoals ze nu werken is het een goed team, alleen zou er wat meer inspiratie moeten zijn om nieuwe dingen te introduceren in het centrum, maar misschien dat de twee stagaires die uit Nederland komen daar verandering in kunnen brengen.

Ook lach ik hier heel wat af. Het is soms moeilijk uit te leggen waarom, maar sommige dingen zijn echt zo grappig en kunnen we ons dat in Nederland niet voorstellen. Allereerst bij Africeel waar ik ging om een nieuwe simkaart voor mijn telefoon. Aleen al voor een simpel simkaartje werd ik naar 6 verschillende loketten gestuurd zodat ik het hele kantoor gezien had. Lach helemaal dubbel daar en iedereen keek naar mij natuurlijk. In de avond had Alhagie honger en kocht nog wat brood wat hij op een stoel neer legde. Even later toen hij zijn brood wilde opeten was het verdwenen.
Had een van de honden het weg gepakt en die stonden in een hoekje smakelijk te smullen. Alhagie kwaad en rende ernaar toe. Toen hij vloekend terug kwam en ging zitten zat zijn schoenzool onder de hondepoep. Ik lag helemaal in een deuk en hij werd alleen maar bozer en was even in staat de honden allebei op straat te zetten. Even later zakte dat natuurlijk wel weer, maar Tiger, het jonge hondje heeft zoveel energie en bijt echt overal in en aan. Overdag liggen ze beiden aan een ketting, maar als ze dan s´avonds de vrijheid hebben wordt je er af en toe helemaal dol van. Ik vind dat wel grappig, maar hier vinden ze dat wat minder. De honden zijn al helemaal verknocht aan mij en ze voelen natuurlijk wel dat ik anders met ze om ga dan de meeste anderen hier. Tiger hangt dan ook de hele tijd aan mijn broekspijpen en als hij mij ziet gedurende de tijd dat hij aan zijn ketting zit piept hij alles bij elkaar, terwijl bij anderen doet hij dat niet.
Maar wel erg leuk om weer hier te zijn.

Bob

Nog even een kort laatste bericht vanuit Gambia voordat ik a.s. woensdag weer vertrek naar Nederland. Afgelopen weekend ben ik een dag of 4 ziek geweest. Mijn verkoudheid begon weer op te spelen nu met koorts en ben ik een paar dagen in bed/thuis gebleven. Ik had ook helemaal geen zin om iets te ondernemen en besloot toch maar om antibicotica te gaan nemen. Dit heeft me er uiteindelijk wel bovenop geholpen maar ik werd daar weer heel moe en lusteloos van. Nu na een paar dagen voel ik me weer beter en ben ik de laatste dingen aan het afsluiten.
Gisteren vroeg Alhagie me of ik mee wilde naar Banna, die na drie jaar nog steeds in de gevangenis verblijft. Ik vond het wel heel fijn om hem nog even te kunnen zien. Hij had een flinke buik gekregen en ik vroeg hem of ze een goed restaurant hadden in de gevangenis. Daar moest hij wel om lachen. Hij vertelde dat op 6 Mai de uiteindelijke beslissing valt. Uit andere bronnen hoorde ik dar ze zijn vrijgesproken en dat ze binnenkort vrij komen. Ik hoop oprecht hen alle 6 volgende keer in vrijheid terug te zien in Jakaba/Kuntaur.
Vanmorgen een hoop tumult weer betreft Bob. Twee dagen geleden had hij uit een doos met kleding die achter gelaten was door studenten, schoenen gestolen. Alhagie sprak hem vanmorgen hierop aan wat uitliep op een gevecht tussen hem en Bob. Gelukkig waren er voldoende jongesn aanwezig om ze te kalmeren. Alhagie hebben ze met 5 mensen van Bob af moeten halen, zo kwaad was hij. Afgelopen week had hij ook al schade toe gebracht aan de fiets die hier op de compound staat en troffen we hem al sluipend over de compound aan, midden in de nacht. Nu was het genoeg en heeft Alhagie hem van de compound afgezet. Later op de ochtend hebben we ook de politie ingeschakeld die hier zijn komen zoeken in de straat of ze Bob ergens konden vinden, maar hij was verdwenen. Zojuist is hij zijn koffer met zijn spullen op komen halen en is met een taxi weg gereden. Ik heb daarom het vermoeden dat hij het dorp uit is, want hij is in dit dorp nergens meer welkom. Hij probeerde vanochtend bij onze buren onderdak te vinden, maar die zeiden, als Alhagie jou weg gestuurd heeft hoef je hier ook niet aan te komen. Ik heb Alhagie al zo vaak gezegd, dat dit een never ending story is. Bob is te lui om te werken en vind het allemaal wel makkelijk als hij de hele dag rond kan hangen met wat vrienden, een sigaret en canabis terwijl er iemand ander opdraait voor zijn kosten. Het is misschien hard, maar de beste manier voor hem om te leren overleven is hem de straat op te sturen.

Aan de ene kant jammer dat mijn tijd in Gambia er weer bijna op zit, aan de andere kant ook fijn om weer naar huis te gaan en iedereen weer terug te zien. Ik heb weer een hoop te doen als ik terug ben in Nederland, zeker ook voor Gambia, dus vervelen hoef ik me voorlopig niet. Ik heb ook weer nieuwe ideeen die ik met hulp van alle lieve vrienden (misschien denken jullie wel, daar komt ze weer.....) uit ga werken. Verder ga ik de tweede helft van deze maand weer van start bij Amaliazorg en vind het ook leuk om alle collega's en bewoners weer terug te zien.
Hierbij wil ik iedereen bedanken die met interesse mijn weblog elke week hebben gelezen en wil ik vooral dank zeggen aan alle lieve mensen die ik hier in Gambia heb ontmoet en de mensen die me vanuit Nederland tot steun zijn geweest.
Tot volgend jaar!!!!!!

Marakissa River Camp

Gisteren heb ik een poging gedaan om een verhaal op mijn website te zetten en toen ik bijna klaar was viel de stroom uit in het internetcafe, met als gevolg dat ik alles weer kwijt was. Gerrit was zo aardig om zijn laptop aan mij uit te lenen zodat ik thuis opnieuw kon beginnen.

Vrijdagavond was er een dance contest georganiseerd door Alhagie in het jongerencentrum. In het begin dacht ik dit wordt niet veel want om 24.00 uur was er nog niemand die zich had aangemeld voor de danswedstrijd. Maar rond 1.00 uur waren er 7 aanmeldingen en kon de wedstrijd beginnen. Uiteindelijk was het zeer de moeite waard. Naast een groot aantal bezoekers waren er hele goede dansers bij en mijn hart werd gelijk gestolen door een jongen van 15 (hij leek een jaar of 12)danste op muziek van Michael Jackson en hij was werkelijk fantastisch. Uiteindelijk won hij de eerste prijs en dat was een mobiele telefoon. Wat een talent is deze jongen. Zondagochtend stond hij met een vriendje bij ons aan de poort en ik nodigde hem uit om binnen te komen. Na een glas fris, vertelde hij dat dit zijn eerste mobieltje was. Hij was er reuze trots op.

Om nog even terug te komen op de baby die vorige week dood gevonden was, hebben we gehoord dat het drama is begonnen met de moeder die een nieuwe jurk wilde hebben. Hiervoor ging ze naar een kleermaker, maar uiteindelijk toen ze de jurk ging ophalen had ze geen geld om de man te betalen. Hij stelde voor dat als ze een nachtje met hem zou slapen ze de jurk voor niets kon hebben,met als gevolg dat ze zwanger raakte.Ze zit nu in de gevangenis en de zaak zou gisteren voorkomen.

Rinie en zijn vrouw Miranda uit Helmond zijn gearriveerd en na een verblijf in Senegambia voor een paar dagen kwamen ze afgelopen week voor 3 nachten naar Kairoh Garden. Tijdens hun verblijf hier ben ik met hen naar de Tanji Lower Basic School geweest en het plaatselijke ziekenhuisje voor een rondleiding. Daarnaast natuurlijk ook naar het jongerenproject. Ze vonden het erg interessant. Donderdag zijn we een paar uurtjes naar Banjul geweest en hebben daar de Albert Market bezocht, wat niet zo n succes was vanwege mensen die je bij wijze van spreken haast hun kraampje intrekken omdat ze zo graag willen verkopen. Dit belemmerd mij juist om iets te kopen want hier heb ik een vreselijke hekel aan.

Vrijdag gingen ze voor 3 nachten naar Marakissa River Camp, een km of 15 onder Brikama. Omdat ik aan wat rust toe was had ik hen gevraagd of ik met hen mee mocht. Hier stemden ze in toe en ik was heel blij dat ik even de drukte en het lawaai kon ontvluchten. Kawsu bracht ons weg want we hadden geen auto tot onze beschikking. Het verblijf is van een Nederlandse eigenaar die getrouwd is met een Gambiaanse vrouw.
Het was een heel mooi een rustig gelegen verblijf aan een klein riviertje. Zaterdag hebben we een wandeling gemaakt naar een dorpje 3 km verderop, maar het was erg heet die dag zodat we onder elke boom die we tegenkwamen even genoten van de koelte van de schaduw. Toen we in het dorp arriveerden zijn we het ziekenhuisje op gaan zoeken wat gesponsord wordt door een familie uit Duitsland. Het ziekenhuisje zag er heel mooi uit en was degelijk gebouwd, maar zoals bij de meeste ziekenhuizen hier twijfel ik aan de kwaliteiten van het verplegend personeel.
Tijdesn ons verblijf ontmoeten we een man uit Engeland die erg geinteresseerd was in vogels die dan ook met tientallen verschillende soorten te bewonderen waren.
Ik stelde voor om een dagje naar Kafountine te gaan in Senegal en de Engelsman, genaamd Jim had hier ook wel interesse in. Na een telefoontje met Alhagie, had die voor ons geregeld dat Kawsu ons op zou komen halen om naar Kafountine te gaan.
Nou dat werd uiteindelijk een hele belevenis. Bij de grenspost aangekomen hoorden we dat er een staking was van chauffeurs in Senegal en dat het niet toegestaan was om met een Gambiaanse auto de grens over te gaan. Wat nu? Uiteindelijk besloten we om verder te gaan met bush taxi's. Eerst een stukje in een hele oude Peugeot, door de bodem heen kon ik zo op de weg kijken. Maar gelukkig was dit maar tot de volgende grenspost waarin we weer in een ander auto moesten. In het eerstvolgende dorp zou Tanjo uit Kafountine ons komen ophalen. Na een half uur wachten kwam de auto aan, alleen van deze auto is de vering allerbelabbertst en viel halverwege, door alle gehobbel over een hele slechte weg het achterraam eruit. Maar goed moet allemaal kunnen hier in Afrika, niemand die daarvan opkijkt. Na een reis van drie uur, die anders een goed uur duurt, kwamen we in Kafountine aan. Eerst de Satang Jabang school bezocht (beroepsopleiding voor kansarme meisjes) en daarna naar Campement Kunja voor een lunch. Toen hadden we nog een uurtje om naar het strand te gaan wat zeer de moeite waard is. Rinie, Miranda en Jim genoten in volle teugen van alles wat daar te zien is. Omdat we voor 19.00 uur de grens weer over moesten zijn, omdat je anders niet meer kunt passeren moesten we al snel weer vertrekken. Gelukkig vonden we voor de terugweg een taxi die ons direct naar de grens wilde brengen.Om 5 minuten voor 7 kreeg ik mijn laatste stempel in mijn paspoort en konden we de grens nog net over.
Op maandag werden we wat later op de middag weer opgehaald door Alhagie en hebben we na een gezellig en rustig weekend, Rinie en Miranda naar hun volgende logeeradres gebracht nl. het Douns Hotel in Senegambia.

Babylijkje gevonden

Vannacht is er een babylijkje gevonden op de compound van de stiefvader van Baks in Tanji. De stiefvader van Baks heeft een compound waar casave op groeit. Omdat er s nachts nog wel eens wat wordt weggehaald liep hij tegen drieen vannacht nog even zijn compound op om rond te kijken toen hij iets wits zag liggen. Hij liep erheen en zag dat het muskietennetten waren. Toen hij ze optilde zag hij daaronder een blauwe plastic vuilniszak liggen en nadat hij die geopend had ontdekte hij een pasgeboren babylijkje in de zak. Alhagie werd gebeld en die heeft samen met Baks het lijkje naar eht ziekenhuis in Banjul gebracht voor sectie. Vanmorgen was half Tanji in rep en roer want iedereen wilde weten wie na een zwangerschap van 9 maanden dit een baby aan kon doen. Uiteindelijk is bij de buren van Baks een vrouw aangehouden die zwanger was en zij is samen met de eigenaar van die compound ingesloten in het politieburo van Tujering. Vanmorgen werden Alhagie en een paar getuigen van de vondst uitgenodigd op het politieburo om een verklaring af te leggen. Ik ben ook meegegaan, en uiteindelijk na uren wachten kwam Alhagie naar buiten emt het verhaal. De moeder van de dode baby was zwanger van haar 4e kind. Haar eerste 3 kinderen zijn van haar man die in Spanje verbljft. In eerste instantie vertelde ze dat ze aangerand was door een andere man en dat ze niet wist van wie ze zwanger was, maar na een uur werd Alhagie terug geroepen omdat ze hem wilde vertellen wie de vader was. Het blijkt een kleermaker te zijn uit Tanji. Alhagie zit op dit moment nog steeds op het politieburo terwijl ik onderweg ben om Rinie van Neerven en zijn vrouw op te halen in Senegambia. Zij komen voor 3 nachten naar Tanji en zullen op kairoh garden verblijven.
Maar goed, heel erg natuurlijk wat er met de baby is gebeurd, zowel voor dit kindje als voor de andere kinderen van deze vrouw. Hun moeder zal jarenlang opgesloten worden en het huwelijk zal alsnog stranden na deze daad. Ongelooflijk soms wat er allemaal gebeurd in zo'n kleine gemeenschap als Tanji.

Soluman

Dinsdagavond kreeg Alhagie een telefoontje dat ook Soluman (goede vriend van Franco) was gearriveerd op airport Banjul. Hij is door de UN terug gevlogen vanuit Libie naar Gambia.
Laat in de avond is Alhagie hem op gaan halen en heeft hem naar de familiecompound in Serekunda gebracht. Woensdagavond kwam Soluman tijdens een gezellige avond, inclusief djembee muziek en kampvuur, aan bij Franco. Iedereen was heel blij om ook hem weer terug te zien. Sindsdien verblijft hij op Franco's compound. Vanmiddag heb ik met hem zitten praten. Ongelooflijk wat ook hij heeft meegemaakt. Na een tijd in Basse gewerkt te hebben als constructor werd hij door vrienden (nou ja, vrienden!!!) overgehaald om de reis naar Europa te maken. Al het geld wat hij bij elkaar had verdiend heeft hij besteed aan de reis met als eindbestemming Italie. Alleen dat is er echter nooit van gekomen en gelukkig maar. Toen hij via Senegal en Mali, uiteindelijk Burkina Faso bereikte was zijn geld op en moest hij werken om de kosten van zijn reis naar Libie bij elkaar te sparen. Later is hij via een barre toch door de woestijn door Niger in Libie terecht gekomen. Vaak was hij bang dat hij tijdens die reis zou sterven in de woestijn, zoals zovelen onderweg die dood achter gebleven waren. In Libie heeft hij geprobeerd werk te zoeken en dat lukte uiteindelijk. Op die manier kon hij weer wat geld verdienen voor de overtocht naar Italie. De jongens die met JJ en Soluman meegereisd waren hadden al snel het geld voor de overtocht bij elkaar en namen een bootje om de reis te maken. Allemaal kwamen ze om in de Middelandse zee. Alleen JJ en Soluman bleven over. Na een tijdje brak de opstand in Libie uit.
JJ werd zoals ik eerder beschreef overgebracht naar een vluchtelingenkamp in Egypte. Soluman moest blijven en heeft gezien dat mensen zowel zwart als wit, op staat werden vermoord door libiers.
Vanmiddag was iedereen hier in Tanji naar de Moskee voor het vrijdag gebed, alleen Soluman was achter gebleven. Ik vroeg hem of hij niet naar de moskee wilde gaan. Hij zei dat hij er niet voor in de stemming was, waarop hij vervolgens zijn verhaal aan mij vertelde, met tranen in zijn ogen. Hij is nu vooral boos op zichzelf en zijn vrienden (!!!) die hem overgehaald hebben om deze reis te maken en het geld en alle bezittingen die hij daarmee kwijt is geraakt. Ook maakt hij zich zorgen over hoe hij hier een nieuw leven op kan bouwen. Ik heb hem geadviseerd om eerst even tijd te nemen voor zichzelf om dit allemaal te verwerken en zijn familie in Jakaba op te zoeken en van daaruit te zien wat voor mogelijkheden hij aangeboden krijgt, zodat hij weer aan het werk kan. Het leven is hier niet makkelijk voor jonge mensen, dat ben ik me zeer bewust. Velen hebben niet de mogelijkheid om naar school te gaan en degenen die dat wel hebben kunnen na school geen werk vinden zodat ze vaak jaren thuis zitten of allemaal losse baantjes doen wat geen enkele zekerheid biedt.
Maar goed, iedereen is blij dat beide jongens weer veilig thuis zijn. Ik denk dat ze beiden hulp gehad hebben van boven.

Vanmiddag zijn alle studenten (7), Gerrit en Vanousa (uit Guinnee Bissau) en Jan, die allemaal op onze compound verblijven vertrokken naar Senegal (Casamas). Ik keek erg uit naar een beetje rust en kan nu het hele weekend lekker bijkomen van alle drukte en lawaai die dit gezelschap met zich mee brengt. Ik ga er in elk geval van genieten dat is een ding wat zeker is.

Vanavond komt Rinie van Neerven (uit Helmond) en zijn vrouw aan in Gambia. Ze gaan komende dagen logeren in een hotel. Dat vind ik wel erg leuk. Ze zouden me morgen bellen voor een afspraak. Vanaf komende dinsdag verblijven ze 3 dagen op Paradise Inn in Tanji en zal ik wel het e.e.a. met ze gaan ondernemen. Ik ben benieuwd wat ze van het jongerenproject vinden. Rinie is iemand die heel erg thuis is in het organiseren van activiteiten en festivals. Wie weet wat ze in petto hebben voor dit project.

Vanavond hebben we een danswedstrijd georganiseerd in de grote zaal van het jongerenproject. De beste danser(es) kan een mobieltje winnen. We hebben een paar mensen gevraagd te jureren. Dit zal gedaan worden door twee jongens uit Engeland (die bij Franco verblijven) en Tanta en Fanta. Amie en ik zullen tickets verkopen bij het loket aan de ingang. Nou ja loket!!!!! Er is een steen weg gelaten in de schutting. Het loket is dus een klein gat van ongeveer 20 x 30 cm. Ik vroeg al aan Alhagie of ik geen zaklamp mee moest nemen omdat ik denk dat ik anders niet weet met wie ik te doen heb aan de andere kant van het loket. Het is pikkedonker s'avonds en dan zijn ze ook nog eens allemaal zwart. Meestal kun je alleen maar hun tanden zien. Ben benieuwd!