Weer in Gambia!!!

Alweer een week in Gambia en alweer vanalles gebeurd. Vorige week maandag kwam ik en Sebastiaan na een redelijk lange vlucht van acht uur aan in Gambia. Alhagie stond al enkele uren te wachten op het vliegveld. Het was leuk om weer hier te zijn en om Alhagie terug te zien. Hij stond gelukkig niet zoals hij telefonisch beloofd had alleen in zijn onderbroek (grapje) op het vliegveld maar was netjes gekleed.
Aangekomen op de compound was het alsof ik nooit was weggeweest. Tiger en Rik sprongen me van blijdschap bijna ondersteboven. Ze zien er goed uit, behalve het oor van Rik is helemaal geinfecteerd. Maar ja wat kun je eraan doen zonder dierenarts. Het was rustig op de compound, alleen Sally (een jonge vrouw uit Brikama) en Secou waren aanwezig.
In de loop van de dag en de volgende dag kwamen er steeds meer mensen om ons te groeten en het grappige is iedereen vraagt naar Alexander.
De eerste dagen een beetje rustig geacclimatiseerd en met Alhagie op pad om mijn telefoonnummer te activeren. Maar aangekomen bij Africell was het gesloten i.v.m. een public holiday. De volgende dag weer terug naar Africell, maar toen werd ons verteld dat het die dag niet te regelen was dus moesten we de volgende dag weer terugkomen. Volgende dag weer terug naar die man die we gesproken hadden, maar hij was er niet, terwijl hij gezegd had om 11.00 uur terug te komen. En toen was het zaterdag, Africell gesloten. Eindelijk vandaag (maandag), na een week heb ik mijn telefoonnummer van vorig jaar weer geactiveerd. Tel. 7992008.
Van de kerstsfeer hebben we hier niets meegekregen. Is zo totaal anders dan in Nederland. Het zijn gewone dagen die voorbij gaan net zoals alle andere dagen. Toen we met Alhagie onderweg waren naar Africell vroeg ik hem of zijn auto (Mercedes) nog in orde was en hij bevestigde dat het nog steeds een prima auto was. Promt sloeg de auto af en stonden we stil op het midden van de drukke kruising naar Senegambia. Vervaarlijke rook kwam onder de motorkap vandaan. Uiteindelijk bij een garage dichtbij kwamen ze erachter dat ze een paar dagen eerder vergeten waren om er water in te doen. Wel belangrijk natuurlijk!
Woensdagmiddag hadden we een meeting met het team van het jongerencentrum maar dat liep nogal uit de hand want Muhammed had een slimme zet gedaan. Alhagie was vreselijk boos op hem en hier moet nog grondig over gesproken worden. Ik heb uiteindelijk de meeting gecanceld omdat het te lang ging duren en twee dagen later heb ik een nieuwe meeting ingelast. Toen heb ik één voor één met de medewerkers kunnen spreken en de probleempjes die spelen boven water kunnen halen. Sommige kleine dingetjes spelen al een half jaar terwijl ik ze in een paar minuten heb opgelost. Zoals een kapotte ruit in de deur van de bibliotheek, die stuk is gegaan tijdens een gevecht tijdens en disco programma. Muhammed wil geen geld uitgeven om het te repareren en vind dat het door de jongen die hem stuk gemaakt heeft moet betalen. Volgens Alhagie is die jongen erg arm en heeft het geld niet en kan Ousman hem maken. Volgens Ousman zou Alhagie een stuk plaatmateriaal kopen om hem te maken en nog steeds niet gedaan. Zo draaien ze steeds om elkaar heen. Ik ben naar Ousman gegaan heb een stuk plaatmateriaal uitgezocht en gevraagd om het te maken. Gefixed is ie nu!!!
Zaterdag bij een bijeenkomst geweest met de theatergroep. Dat was zo inspirerend!! Naast het theater willen ze ook andere activiteiten organiseren zoals een cleaningday en een maraton. Erg leuk allemaal. Ze kwamen met zo´n 30 jongelui opdagen en Bakery had de leiding tijdens de bijeenkomst. Hij is daar prima geschikt voor. Tijdens de cleaningday a.s. zondag willen ze de afval die naast het Youth Centre opgestapeld ligt opruimen. Er moet een tractor geregeld worden om de rommel af te voeren. Iedereen is zeer te spreken over het werk wat Marlies hier de afgelopen 6 weken heeft verzet. Ze dragen haar op handen. Prachtig werk Marlies!!!!
Vanmiddag een gesprek gehad met de trainer van de karateclub. Hij is gestopt omdat de leden niet op tijd op komen dagen en niet betalen. Ik kan het me voorstellen als je 3 x per week uit Serekunda komt en kosten maakt hiervoor. Nu hebben we afgesproken dat we eerst meer reclame gaan maken voor karate via de theatergroep en via de scholen in Tanji om te zien of we meer leden kunnen krijgen. We gaan daarnaast een overeenkomst maken die nieuwe leden moeten tekenen. Zogauw iemand zich niet hieraan houdt vliegt hij of zij eruit. Anders is het geen werken voor die man en het is zo jammer dat het gestopt is want hij is erg goed in het geven van trainingen en een mogelijkheid voor de jeugd om wat discipline te leren wat hier overal ontbreekt.
Op 9 December willen we een dans wedstrijd organiseren en vanaf vandaag gaan we beginnen met adverteren. Ik wil het groots aanpakken want wie weet kunnen we in de toekomst ook een dansdocent naar Gambia halen.
Bolong heeft weer een baby, een klein meisje. Hij kwam me opzoeken en hebben een paar uur gezellig zitten te kletsen. Hij heeft nog steeds een drukke baan bij GRTS en is nog steeds dankbaar voor het gereedschap wat we hebben gegeven een paar jaar terug.
Ousman traint ondertussen 6 jongens en heeft het druk met timmer opdrachten. Ook geweldig natuurlijk voor hem en de jongens.
Houwa (Kadijatou) is weer terug gekomen. Ze kwam afgelopen vrijdag aangelopen met een grote tas op haar hoofd, net toen Alhagie en ik met de auto wilden vertrekken. Ik zag haar aankomen en rende naar haar toe. Ik was zo blij haar te zien. Mijn mooie meisje is weer terug (voor iedereen die mijn boek heeft gelezen weet wat ik bedoel).
JJ heef nu een winkel aan het strand. Een goede lokatie waar hij veel kan verkopen in de toekomst.
Alhagie Bah zit in zijn dorp in het binnenland. Ik hoop hem ook nog te zien. Vanavond heb ik een gesprek met Bah, die speciaal voor mij is gekomen. Hij zit met zijn handen in het haar (voor zover als hij die heeft want hij is kaal) want hij is zo moedeloos over zijn toekomst. Het is en blijft moeilijk hier voor jonge mensen en ik heb echt met ze te doen.

Laatste bericht!

Alweer terug in Nederland schrijf ik nog een laatste bericht om deze serie geschreven tijdens mijn drie maandelijks verblijf in Gambia af te sluiten. De laatste week was het druk en erg warm in Gambia waardoor ik er niet aan toe kwam om mijn verhaal af te ronden. Hoe moeilijk het afscheid altijd weer is, kijk ik op mijn verblijf terug met een zeer voldaan gevoel. Het samen zijn met Alhagie was fantastisch net zoals de gang van zaken op onze projecten.

De school in Jakaba, nu voorzien van een waterpomp en aangelegde tuintjes door de oudste leerlingen van de school. De leraren die door sponsoring vanuit Nederland nu betaald kunnen worden. De nieuwe studieboeken die ook hierdoor kunnen worden aangeschaft en de vele aanmeldingen van nieuwe leerlingen, omdat ouders zo tevreden zijn over de voorzieningen op school.

Het jongerenproject in Tanji, waar de afgelopen maanden een heleboel vooruitgang is geboekt.
Ousman is succesvol gestart met de timmerwerkplaats en geeft les aan drie jonge studenten.
Een vrouwengroep bestaande uit zo´n 50 vrouwen heeft zich aangemeld en gebruikt sinds vorige week het nog leegstaande lokaal, achter het hoofdgebouw om babyvoeding te maken voor ondervoede kinderen en daarnaast maken ze zeep voor de was.
Een enthousiaste theatergroep, die een opstart wil maken om via theaterproducties jongeren bewust te maken van de problematiek onder jongeren in Gambia. Via een bijeenkomst vorige week zaterdag hebben ze 80 studenten bijeen gebracht in het centrum om de bibliotheek te promoten als studiecentrum, met als gevolg dat er nu al de hele week studenten komen om huiswerk te maken en tevens gebruik maken van de boeken in de bibliotheek.
Een contract is afgesloten met Alu B (DJ) om elke week op woensdagavond een DJ programma te organiseren in het centrum.
De karateclub die nog steeds erg actief bezig is.
Het internetcafe, wat loopt als een trein, zeker nu er skype aanwezig is.

We hebben een 14 jarig gehandicapt meisje in Tanji gevonden wat vanaf vandaag voor het eerst naar school kan, omdat ze nu gesponsord wordt.

Bamadi, die op Kairoh Garden woont geeft sinds vorige week, 2 x per week een groepje van 4 jonge mannen Engelse les en rekenen.

Het meisje wat bij ons schoonmaakt wordt gesponsord voor een computer opleiding door mensen uit Nederland, waar ze twee keer per week zeer enthousiast van thuis komt.

Ik denk dat dit allemaal genoeg reden is om met een tevreden gevoel terug te kijken en ben ik iedereen die dit allemaal mogelijk heeft gemaakt zowel in Nederland als in Gambia erg dankbaar.

Zoals ik al liet weten is het afscheid altijd erg moeilijk. Aan de ene kant blij om weer naar huis te gaan en mijn familie en vrienden in Nederland weer terug te zien, aan de andere kant alle lieve mensen met wie ik zo´n hechte band heb opgebouwd in Gambia en die ik weer achter moet laten voor lange tijd.

Alhagie van wie ik zoveel houd en die ik bewonder om wie hij is en wat hij betekend voor mij en zovele landgenoten.
Franco, mijn steun en toeverlaat, een geweldige vriend die altijd voor mij klaar staat.
Alhagie Bah voor zijn zachte karakter, zijn echtheid en zijn vertrouwen in mij.
Houwa, die mijn hart heeft gestolen, wat een prachtige meid, zelden zo iemand om me heen gehad.
Het team in in het jongerencentrum, voor jullie inzet en vertrouwen.
Adama, die al die maanden zo lekker voor me heeft gekookt.
JJ en Seccou, die hun hart hebben opengesteld voor mij.
En dan niet te vergeten, Jarré, moeder van Alhagie, Franco, JJ, Muhammed en Yakuba, wat een fantastische mooie vrouw.
Soenkaro en Mbalo, de buren, en hun stralende kinderen, die me elke dag opnieuw met een lach begroeten en de mensen op onze compound voorzien van schalen met voedsel.
Balla, die ik bewonder om zijn zachte karakter en zijn vriendelijke uitstraling.
Binta, die ik al zolang ken en me praktisch elke dag komt begroeten en altijd blij is als ze me ziet.
Muhammed, Alhagie´s beste vriend, na jaren in Europa even terug in Gambia, met zijn laconieke grappen en respectvolle lach.

Lieve mensen, ik houd van jullie allemaal! Tot volgend jaar!

Op heterdaad betrapt!

Een kleine week niet geschreven maar weer vanalles gebeurt. Ja, dat is het leven in Gambia.
Vorige week kregen we in de ochtend een telefoontje dat Franco een ongeluk had gehad bij Ghanatown.
Alhagie moest komen en ja hoor de auto zat aan de voorkant helemaal in elkaar. Franco was aan het inhalen toen de auto die hij passeerde plotseling linksaf sloeg en op hem inreed, zonder richting aan te geven. Alle twee de auto´s flink beschadigd waarvan die van Franco het meest. De vrouw die in de andere auto zat had pijn in haar nek, waarmee eerst naar het ziekenhuis gegaan moest worden. Gelukkig bleek dat allemaal mee te vallen en dank zij God is Franco er ook heelhuids vanaf gekomen. Uiteindelijk bepaalde de politie dat Franco fout was en moest hij voor alle kosten opdraaiien om de andere auto weer te laten repareren. In Nederland denk ik dat de linksafslaande auto fout was geweest want die moet ten eerste richting aangeven en in zijn spiegel kijken, maar hier blijken andere regels te gelden. Nu zit de auto van Franco dus voor de derde keer helemaal in elkaar en gaat het heel wat geld kosten om hem te laten repareren.

Zaterdagmiddag kwam er een vriend van JJ bij ons op bezoek. Hij kwam naar me toe om me te begroeten, maar omdat ik een serieus vermoeden had dat hij afgelopen weken spullen bij ons gestolen had kon ik niet erg hartelijk tegen hem zijn. Ik voelde tevens mijn hart bonken van boosheid, maar bewijzen kun je het niet. Een paar weken geleden zijn er bij ons drie paar voetbal/sportschoenen gestolen en een sportbroek. Het toeval wilde dat dit elke keer was gebeurd als hij bij ons op bezoek was geweest. Omdat hij laatst ook een paar tassen meegenomen had bij het uitladen van de container, verdacht ik hem ervan dat hij degene was die spullen stal van onze compound. Op een gegeven moment zag ik hem alleen zitten bij het kantoortje van Go4Africa op onze compound en stond de deur hiervan open. Ik ging naar Alhagie, die in overleg was met het Go4Africa team en vroeg hem om de sleutel om het kantoor af te sluiten.
Op het moment dat ik daar arriveerde was hij weg, maar zaten alle andere jongens daar die achter ons huis op een kamer slapen. Ik vroeg hen waar het vriendje van JJ was en ze vertelden me dat hij naar achteren was gelopen. Ik denk, he, naar achteren gelopen, wat doet hij daar terwijl daar niemand is? Dus loop ik ook naar achteren, en doe het gordijn wat voor de deur hangt open en wat zie ik daar; hij is net een jas van JJ van de muur af aan het halen die hij mee wil nemen als nieuwe buit. Als ik binnen kom schrikt hij hevig natuurlijk want hij had me daar niet verwacht en ik vraag hem gelijk met mijn vinger wijzend naar de uitgang om de compound te verlaten.
Ook ik loop langs de andere kant van het huis naar voren om te zien of hij weg is, maar hij staat nog bij de poort te dribbelen. Ik vraag hem nog een keer om weg te gaan, maar dan zegt hij Alhagie al langer te kennen dan ik. Ik zeg dat kan wel zo zijn, maar de blitse schoenen die je aan hebt heb je vast gekocht van het geld van de verkoop van de gestolen goederen. Nee, dat was niet waar natuurlijk. Hoe brutaal kun je zijn om dan nog steeds onschuldig te willen overkomen. Nogmaals heb ik gezegd hem niet meer te willen zien, waarop hij de compound verlaat. Hopelijk voorgoed, want dit kunnen we niet accepteren. Na het voorval ben ik even de held op onze compound, en al snel gaat het verhaal rond in de buurt over hie moedig ik ben geweest. Voor mij heel normaal om een dief weg te sturen die spullen van je steelt.

Ze zijn er weer!

Gistermiddag zijn de teams van Go4Africa gezond en wel gearriveerd. Van Alhagie die bijna niet meer kon praten van vermoeidheid, kregen we het bericht dat ze halverwege de middag zouden aankomen. En ja hoor, net na vieren kwamen ze met voorop een ambulance met luide sirene aanrijden met in totaal 10 auto´s. Beduidend minder dan vorige jaren maar zoals verteld werd een hecht en leuk team samen. Alhagie was al aanwezig toen ik bij Kairoh Garden aankwam. Hij was vooruit gereden en ik was blij hem weer heelhuids terug te zien. Bij aankomst waren er verschillende deelnemers die even moesten ontladen en hier en daar stroomden er dan ook tranen. Nadat iedereen even was bijgekomen werd iedereen naar de plek van verblijf gebracht. Bij Franco logeren de studenten, op dit moment zijn het er 11. Maar snel zullen er al een paar naar Senegal vertrekken voor hun stage. Bij ons verblijven de coaches dit keer inclusief Jan en bij Kairoh Garden verblijven de particulieren die meegereden zijn. Tot nu toe bij ons een stuk rustiger dan vorig jaar. Bij ons geen studenten meer die om 4 uur ´s nachts thuiskomen van de disco´s. Na zoveel vermoeienis van de laatste dagen viel Alhagie gisteravond als in blok in slaap in zijn stoel in de huiskamer en bij het naar bed gaan hem ik hem maar lekker laten zitten.

Vandaag veel bezoek gehad. Allemaal mensen die afspraken willen maken met Jan over de komende stageperiode. De studenten zijn vandaag een dagje naar het strand. Morgen zal het allemaal beginnen. Eerst een bijeenkomst in het Youth Center met docenten en leerlingen van de scholen waar ze stage gaan lopen en een dag later het leeghalen van de container. Een flinke klus met deze temperatuur. Het is een stuk warmer dan vorige week en de meesten worden er nogal lamlendig van.

Geralda en Cora, de studenten die op het Youth project hun afstudeer opdracht doen, gaat het prima. Ze zijn erg gediciplineerd en beginnen bij het krieken van de dag al om hun opdrachten uit te werken. Vroeg in de middag vertrekken ze naar het Youth Center om daar verder te gaan. Ze zijn gestart met het afnemen van intervieuws en woensdagavond ben ik aan de beurt. Ik ben erg benieuwd wat er uit hun onderzoek gaat komen.

Go 4 Africa op komst

Donderdagavond was ik uitgenodigd bij een meeting in een hotel met Nederlanders die of zaken doen in Gambia of een goed doel steunen. Ik had even het gevoel in een zaal bij van de Valk in Nederland te zitten, met alle Nederlanders om me heen. Een aantal daarvan kende ik al en uiteindelijk werd het een gezellige avond. Na een toespraak van de Nederlandse gouveneur in Gambia was het de bedoeling om te netwerken met andere aanwezigen. Een paar vrouwen vroegen of ik na de meeting mee uit wilde eten. Dat leek me wel gezellig en met zijn vieren zijn we naar een mooi en rustig restaurant gegaan aan de overkant van het hotel. Alleen mijn energie was een beetje beneden peil, omdat we die nacht daarvoor pas om half zeven 's ochtends thuis waren. Alhagie's beste vriend kwam over uit Zwitserland en zou om 3 uur 's nachts landen, maar dat werd kwart voor 4. Eindelijk geland werd hij nog een uur opgehouden bij de douane waar hij een flinke boete moest betalen voor het meebrengen van een paar mobieltjes. Samen met zijn vrouw is hij vertrokken naar Brikama en Alhagie en ik doken ons bed in toen het al bijna licht begon te worden.

Een dag later werden we gebeld door Nederlandse mensen die een paar dagen geleden naar Senegal waren getrokken met de vraag of we even langs wilden komen.
Omdat Alhagie nog vanalles voor moest bereiden voor zijn vertrek naar de grens om Go 4 Africa op te halen, besloot ik om te gaan. Deze mensen vertelden me dat ze waren opgehouden aan de grens omdat ze ervan verdacht werden dat de auto gestolen was. Dit omdat de tekst op verzekerings papieren overschreven was. Twee en een half uur zijn ze bezig geweest om de grens over te komen, waarbij gedreigd werd dat ze opgesloten zouden worden. Toen ze eenmaal toestemming hadden om de grens over te gaan mochten ze niet verder dan Beila. Vandaaruit moesten ze alles verder doen met een bushtaxi.
Terug naar Gambia kregen ze pech met de auto en moesten ze steeds aangeduwd worden en konden ze niet harder dan 40 km per uur. Ook werd er verteld dat ze nooit meer met de auto Senegal in mochten. Deze mensen flink teleurgesteld natuurlijk omdat ze de verzekering betaald hadden plus daarbij de tank vol hadden gegooid, voor een auto waar ze niets mee konden. Ook dit moest Alhagie maar weer op zien te lossen. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen, omdat ik niet begrijp hoe hij dit allemaal maar trekt. Zowiezo kan dit niet door gaan op deze manier. Er moeten duidelijke afspraken gemaakt worden met Go 4 Africa. Deze mensen was beloofd een goede auto te krijgen en natuurlijk ben je dan teleurgesteld als dit gebeurd. Wij hebben echter geen Euro voor handen om de al jaren stilstaande auto's te onderhouden. Dus ja!!!!
's Avonds laat kwam Alhagie thuis van de garage, waarna hij om 12 uur 's nachts met zijn familie weer vertrok via de zuidbank op weg naar Jakaba. Vanmorgen om half 9 zijn ze gearriveerd, gelukkig allemaal heelhuids. Om 9 uur is hij weer vertrokken in de richting van Farafenni om de teams van Go 4 Africa op te halen waar hij onderweg pech kreeg met de auto, die in Wassu gerepareerd moest worden. Vanmiddag om 14.00 uur ontmoette hij de teams bij de grens waarna de tocht werd voortgezet naar Tendaba Camp waar ze vannacht zullen overnachten. Morgen rond de middag worden ze verwacht in Tanji. Ook ik heb vannacht weinig geslapen omdat ik me, denk ik, terecht zorgen maak om Alhagie, want aan alle kanten wordt er aan hem getrokken waardoor hij praktisch geen rust krijgt, en de kans dat er iets gebeurd is dan groot natuurlijk.

Veel te veel!!!

We slippen dicht, zowel Alhagie als ik. Na een heel drukke tijd houd het niet op met gebeurtenissen. Het een na het ander, we kunnen het maar amper bijhouden. Vandaag heb ik het gevoel het liefst in de grote kledingkast te kruipen die bij ons op de slaapkamer staat. Dat is volgens mij nog de enige plek waar ik met rust gelaten wordt.

Gisteren met het meisje wat bij ons werkt naar Nice International geweest om haar op te geven voor een cursus basiskennis van de computer. We hebben een sponsor voor haar gevonden, waar zij maar ook wij erg blij mee zijn. Het voordeel is ook nog dat de cursussen bij Nice gesponsord worden door Child Fund waarop ze nog 75% korting krijgt op de cursuskosten. Na 6 uur met haar rond gereden te hebben gisteren van het ene kantoor naar het andere hebben we het voor elkaar en kan ze morgen al beginnen met de 6 weekse cursus. Het enige probleem is nog even hoe ze daar moet komen. Gezien ze uit het binnenland komt en hier in de regio de weg niet weet, moet er de eerste keer iemand met haar mee.

Hieronder een aantal gebeurtenissen van de afgelopen dagen:

Toen we gisteren dus onderweg waren en in Serekunda reden, leek het even of ik in een actiefilm zat. Net voor mij verloor een brommer bestuurder de macht over het stuur. Gleed onderuit, waarbij een aantal onderdelen van de brommer over de weg schoven inclusief de twee jongens die erop zaten.
Gelukkig stonden ze heelhuids even later weer op. Was wel even schrikken.

Tiger ons hondje die steeds groter wordt en hier al de hele dag in het internetcafe verblijft omdat hij vanmorgen met Geralda en Cora is meegelopen, liep vanmorgen met een kuikentje in zijn bek. Kuikentje dood dus! Hij mag zo meteen met mij in de auto naar huis, want anders komt hij niet meer thuis ben ik bang.

De generator is weer stuk. Geen water, geen elektriciteit. Elke keer als we water moeten tanken gaan we naar Franco zijn generator ophalen. Dus een paar keer per dag op en neer, want Franco kan hem ook niet missen.

Vanmorgen vroeg Alhagie mij om een deurslot om te wisselen, wat niet paste op een kapot slot van een binnendeur. Toen ik bij de benzinepomp in het dorp stond wilde de auto niet meer starten, dus moest ik Alhagie bellen om me op te komen halen. Auto daar laten staan, want hij maakte niet eens meer geluid. Vanmiddag zijn er twee jongens gekomen, eentje van een jaar of 14/13 en eentje van een jaar of 10, die de auto hebben gerepareerd. Bleek te maken te hebben met het startslot. Wonderbaarlijk!

Een kennis van familie uit Spanje is zaterdagavond door ons opgehaald, en zou 10 dagen blijven.
Zondagochtend ontdekte de vrouw van het stel, dat er bij ons geen warm water was. Ze wilde gelijk weg en heeft Alhagie ze naar een vriend van hen in Fajikunda gebracht, maar ook die had geen warm water. Gelijk diezelfde dag heeft ze besloten dat ze terug naar huis wilde en hebben ze een vlucht terug geboekt. Een korte kennismaking met Gambia en komen waarschijnlijk nooit meer terug.

Zondagavond kwam onze administrateur van het jongerenproject bij ons op bezoek. Even gepraat waarna hij weer vertrok. Een uur later was hij er weer en was hij erachter gekomen dat hij het geld van het jongerencentrum wat hij in zijn zak had gedaan kwijt was geraakt. Dus paniek!!! Iedereen in het donker onze compound met zaklampen afzoeken. In de auto waarmee hij was gekomen gezocht, maar niets te vinden. Toen naar het centrum, ook niets. De volgende morgen kwam hij weer nog steeds met een beteuterd gezicht om te vertellen dat hij het geld weer gevonden had. Ik blij, vooral voor hem omdat ik weet dat hij zich daar ernstige zorgen over gemaakt had. Hij had ondanks dat hij het gevonden had de hele nacht niet geslapen, omdat hij bang was het vertrouwen wat hij heeft met ons te verliezen. Gelukkig kon ik hem een beetje opvrolijken en ging hij weer op weg om zijn werk te doen.

Gisteravond toen ik naar bed wilde gaan ontdekte Alhagie dat onder de deur van de keuken door water gestroomd kwam. De deur zat op slot en toen Adama kwam om de deur open te maken stond de hele keuken onder water wat al volop het restaurant in liep. Omdat er die avond geen water was geweest vanwege de kapotte generator heeft ze de kraan opengedraaid gehad, waar geen water uit kwam en niet dicht gedraaid. Toen we later op de avond water tankten is de kraan gaan lopen en heeft niemand dit op tijd gezien omdat de deur op slot zat. Tot half twee vannacht zijn ze met een paar mensen bezig geweest om al het water uit keuken en restaurant te verwijderen.

Vanmorgen vroeg kregen we het droevige bericht dat familie van Alhagie is overleden in Tanji. Een bekend zakenman in Tanji van rond de 45, met drie vrouwen en 10 kinderen, waarvan er drie via FFYP worden gesponsord. Iedereen in rep en roer bij ons, de telefoon die onophoudelijk rinkelt en binnen een uur is iedereen gereed om de getroffen familie te bezoeken en hun steun te betuigen. Vanmiddag was de begrafenis en was het er enorm druk. Het hele dorp is op de hoogte en het nieuws verspreid zich als een lopend vuurtje.
Gisterenmiddag nog heeft Alhagie met deze man staan praten en grappen met hem gemaakt. Hij gaf wel aan dat hij koorts had en hij dacht dat hij getroffen was door malaria. Vanmorgen om 5 uur is hij plotseling overleden. Wat een droevige gebeurtenis voor iedereen die hierbij betrokken is.

Misschien dat jullie nu snappen dat het zo nu en dan teveel wordt om allemaal in korte tijd te verwerken, maar voor dat we zover zijn gebeurt het volgende alweer.

Zoals het er nu uitziet kom ik 17 Maart weer naar Nederland en kan ik weer een beetje bijkomen van alles. Ook weer fijn!!!

Een paar dagen op stap!

Zondag zijn we met Jan en Trees naar een dorp in de buurt van Lamin Lodge geweest aan de Gambia rivier. We troffen in het dorp allemaal beschilderde huisjes en baobab bomen met allerlei taferelen. Wel apart om te zien omdat ik zoiets dergelijks nog nooit eerder in Gambia heb aangetroffen. Ook arriveerden we bij een lodge genaamd Wunderland. gelegen aan de rand van de Gambia rivier waar we een drankje genomen hebben met een mooi uitzicht over de rivier. De lodge was gebouwd door een Gambiaan die al jarenlang op en neer reisde tussen Hamburg en Gambia.
Maandagmorgen eerst met het meisje wat bij ons schoon maakt terug naar het ziekenhuis en wonder boven wonder hadden we weer voorrang op de ongeveer 75 wachtenden die voor ons waren. Moeilijk te begrijpen hoe het precies werkt. Ik voelde me dan ook wel schuldig voor alle andere patienten, maar volgens mij heeft het met mondigheid te maken. Als je achteraan aansluit wacht je gewoon de hele dag. Als je vraagt of je de dokter kunt zien wordt je gelijk de gang in gebracht waar je bij de deur van de behandelkamer kunt wachten, waarna de dokter je binnen roept zogauw hij klaar is met de patient die naar buiten gaat. Super dokter trouwens die we troffen, dezelfde als vorige week. Het meisje werd weer getest op haar zicht maar ze ziet echt helemaal niets meer met haar linkeroog. Wat jammer voor haar, en er is niets meer aan te doen zowel niet hier als in Nederland. Haar zicht is helemaal weg door groene staar. Haar rechteroog is nog wel gezond gelukkig. Naast de oogdruppels kreeg ze ook nog tabletjes mee voor 3 weken. Ze kan nu kiezen of ze geopereerd wil worden of niet. Het enige wat ze kunnen is haar pulil zwart kleuren omdat ze na verloop van tijd een witte pupil zal krijgen. De keus is uiteraard aan haar.
De dokter nam zelfs nog de tijd om met ons te praten over de projecten die we hebben in Gambia terwijl er zoveel mensen zaten te wachten. Hij vond het geweldig wat we doen en ik vond hem op mijn beurt een fantastische dokter. Geweldig ook hoe onze lieve meid nog steeds om gaat met haar handicap en Jan en Trees gaan kijken wat ze voor haar kunnen doen m.b.t. een computeropleiding.
´s Middags vertrokken Alhagie en ik met Jan en Trees voor twee nachten naar Tendaba Camp op de zuidoever. Toen we laat in de middag aankwamen hebben we na het diner nog lekker op het terras aan de rivier gezeten. Mooi park is dit ook en prachtig gelegen en superdruk altijd. Zweden, Engelsen, Duitsers, Nederlanders enz. nemen allemaal de moeite om over die nog steeds super slechte weg dit park te bereiken. Jan em Trees wilden graag de volgende ochtend met de boot mee de mangrove in om vogels te spotten, maar omdat ik en Alhagie dit twee weken geleden ook al hadden gedaan besloten wij het lekker rustig aan te doen. Na een bijna slapeloze nacht vanwege een heel slecht matras (ik had het gevoel dat ik de hele nacht op het beton gelegen had) ging Alhagie de volgende morgen vragen om een ander matras. Nou dat kregen we, eentje van zowat 40 cm dik. Ik had haast een trap nodig om in bed te komen. Alhagie vertelde me toen het matras verwisseld was dat ik maar even bij moest gaan slapen. Ik zat op dat moment een boek te lezen aan het water, maar gezien ik geen slaap had liet ik weten dat dit nu niet nodig was, toen nog niet wetende waarom hij me naar de slaapkamer wilde hebben. Later toen ik geen zin meer had om te lezen en mijn boek terug bracht naar mijn kamer stond me een verassing te wachten. Ik deed de slaapkamerdeur open en zag dat het bed prachtig was opgemaakt en helemaal versierd met bloemetjes. Ook stond er een vaasje met bloemen aan het hoofdeind. Helemaal ontroerd keek ik ernaar en dacht gelijk aan het lied van Bon Jovi,¨ I want to lay you down in a bed of roses ¨.
Later toen ik Alhagie weer zag op het terras vroeg ik ernaar. Hij zei dat het vandaag Valentijnsdag was en dat hij me wilde verrassen. Nou, een verrassing was het wel, gezien Alhagie helemaal niet zo romantisch is, verbaasde me dit wel en vind ik het erg attent van hem. Leuk hoor dat hij ondanks alle drukte van telefoontjes en alles wat hij aan zijn hoofd heeft ook nog hieraan denkt.
Verder de dag rustig doorgebracht. Aan het einde van de middag arriveerde er twee volle bussen met schoolkinderen uit Denemarken op Tendaba Camp. Deze kinderen trokken rond om zang uitvoeringen te geven in Gambia.´s Avonds hebben ze nog een paar liedjes gezongen en het klonk wel heel mooi (beetje klassiek) voor Europese begrippen, maar ik vroeg me wel af wat de Gambianen ervan vinden, gezien die een hele andere manier van klank en muziek gewend zijn. In de avonduren gaven de Gambanen nog een traditionele muziekuitvoering met dans maar het viel me op dat er maar 5 meisjes van de groep aanwezig waren terwijl de rest van de wel 40 aanwezige meisjes rondhingen op een ander deel van het park.
Na nog een nacht slecht slapen ondanks de mooie bloemetjes op mijn bed, dit omdat het matras naar het midden inzakte en ik de hele nacht mijn best moest doen om niet naar het midden te rollen vertrokken we in de ochtenduren weer richting Tanji en arriveerden we rond de middag weer thuis, waar ik een heerlijk matras aantrof om even een half uurtje uit te puffen van de reis.