Even naar de bank

Nadat Franco en ik gisteren Jan en Trees voor twee dagen naar een lodge in Kubuneh gebracht hadden, moest Franco nog even naar de bank. Bij bank één stond zo´n lange rij dat we niet eens meer binnen konden. Dan maar naar bank twee, maar ook daar lange rijen mensen. Pffff dat kan wel eens even gaan duren dachten we. Gezien er na afgelopen weekend tweer public holidays vielen is de bank 4 dagen gesloten geweest en blijkt nu iedereen geld nodig te hebben. Franco moest eerst in een rij aansluiten om te zien of er wel voldoende op zijn bankrekening stond. Hier viel de rij nogal mee, er waren immers maar drie mensen voor hem. Maar ondanks dat duurde het bijna een uur voordat hij aan de beurt was. Op een gegeven moment kwam er een jongeman binnen gelopen die dacht iedereen slim af te zijn door voor te schieten, maar jammer voor hem ging dat algauw niet door. Bijna iedereen die in de rij stond begon tegen hem te mopperen en hij droop daarop snel af en sloot zoals het hoort keurig achterin de rij aan. Een oudere man die naast mij op een stoeltje tegen de muur zat maakte van de situatie een grapje en binnen de korste keren was het keet. Vele wachtenden reageerden op het commentaar (voor mij onverstaanbaar) van de oude man en algauw onstond er een heleboel hilariteit. Deze oude man doorbrak de sfeer van verveling en maakte iedereen aan het lachen. Erg leuk was dat, dit zijn nou weer dingen die wij ons in Nederland praktisch niet voor kunnen stellen. Waar je ook moet wachten (dokter, ziekenhuis, bank) er wordt nauwelijks met elkaar gesproken.

Toen een medewerkster na een kwartier zoeken op een computer eindelijk het voor Franco benodigde bedrag tevoorschijn toverde, mocht hij weer achter in een andere lange rij aansluiten om het geld in handen te krijgen. Hij besloot daarom om naar een naast de bank gelegen Western Union kantoor te gaan, maar ook daar was de rij erg lang. Er was maar één van de drie balies open. Het systeem ging als volgt; twee of drie mensen mochten steeds in de rij aan de balie staan en de rest zat op een lange stoelenrij die tegen de muur was bevestigd. Degene die binnenkwam sloot achteraan de stoelenrij aan. Elke keer als er één persoon klaar was aan de balie, stond degene die het dichtst bij de balie zat op en verschoven alle mensen op de stoelenrij weer een plaats op. De enige man die aan de balie hielp deed zijn uiterste best, maar moest bij elke client naar de daarnaast gelegen bank lopen om geld te halen, dus dat koste nogal wat tijd. Ook wordt er nog steeds met bankboekjes gewerkt waar met de hand de bij- of afgeschreven bedragen in worden vermeld. Na weer anderhalf uur gewacht te hebben konden we eindelijk naar huis. Om even naar de bank te gaan moet je in Gambia zo ongeveer een halve dag uittrekken.

Gisteren ontving ik een mail uit Nederland van een sponsor van FFYP dat ze na een bezoek vorige week aan het Youth and Community Center (één van onze projecten in Gambia) zo enthousiast waren over ons werk in Gambia dat ze spontaan een mooi bedrag aanboden voor het repareren van de waterpompen in Jakaba en een muziekinstallatie voor gebruik in het Youth Center. Geweldig! Ik was zo blij. Heb gelijk Alhagie en Franco gebeld en ook zij waren erg blij met dit aanbod. Fijn dat er mensen zijn die ons werk zo waarderen en oog hebben voor de bezieling waarmee we dit doen voor de vele nog arme Gambianen.

Zaterdagavond ook een gesprek gehad met een jongen die ik al jaren ken en erg waardeer om zijn betrouwbaarheid en bescheidenheid. Ik wil hem al twee jaar een kans geven om iets op te bouwen maar wist niet zo goed hoe. Hij kan geweldig djembe spelen en dansen, maar al verscheidene keren zijn zijn kansen vergooid door anderen die misbruik maakten van zijn behaalde succes. Elke keer als ik hem zie ontdek ik moedeloosheid in zijn ogen en voel ik medelijden met hem. Ik had hem uitgenodigd om bij Franco te komen praten. Ook Marjella en Muhammed waren bij dat gesprek aanwezig omdat ze geinteresseerd waren in de toekomstplannen die we voor hem en voor Franco´s compound hebben. De jongen vroeg ons om een brommertje om zijn familie in het Senegalese dorp waar hij vandaan komt te kunnen helpen. In eerste instantie had ik niet het gevoel dat hij daarmee geholpen zou zijn, omdat hij dan alsnog zijn talent voor dans en muziek niet kan uiten. Ik wil hem immers kansen bieden op dit gebied. Maar toen vertelde hij me dat als zijn familie geholpen kan worden met een brommertje zodat ze met transport van mensen en goederen in hun dorp geld bij kunnen verdienen, hij vrij is van de zorgen die hij heeft voor zijn familie. Daarnaast wil hij zijn talenten ontwikkelen. Franco is toekomstplannen aan het maken voor zijn compound en ik denk dat deze jongen daar een belangrijke rol in zou kunnen spelen. Het gesprek verliep prettig en na zo´n gesprek bruis ik weer van de energie. Het is zo leuk en het geeft mij zoveel voldoening om mensen een kans te bieden en plannen daarvoor te maken.

Zondagmiddag hebben Alhagie en ik een paar uurtjes op het strand van Tanji gewandeld. Dit na drie vermoeiende dagen voor Alhagie omdat hij gevraagd was een bruiloft voor één van zijn beste vrienden te organiseren. Deze vriend woont in Spanje, maar is nu in Gambia voor twee maanden. Hij heeft een paar jaar geleden een herseninfarct gehad en was niet om staat om dat zelf te doen. Gezien het bruidspaar beiden Fula´s zijn is de bruiloft traditioneel gezien erg ingewikkeld en duurt dus maar liefst drie dagen. Alhagie huurde de stoelen voor de gasten, bracht de gasten vanuit Serekunda naar Tanji en moest midden in de nacht in de bossen ergens buiten Serekunda op zoek naar zijn vrouw, die zich daar verstopt had. Vandaaruit werd ze naar haar familiecompound in Serekunda gebracht en een dag later naar de compound waar haar man verbleef. Hier omheen speelt zich het feest dan af. Vrijdagmiddag ben ik even gaan kijken om hen te feliciteren, maar trof ik naast een compound vol met gasten alleen de bruidegom aan. Alhagie Bah, die ik al een paar jaar ken en een paar dagen bij ons was, nam me mee en samen zijn we naar het feest gegaan. Nadat ik een stoel aangeboden kreeg en plaatsnam tegenover de bruidegom, viel het me op dat hij enorm zenuwachtig was over het hele gebeuren. Ik zag hem de ene na de andere sigaret roken. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat hielp niet echt. Toen ik eens goed om me heen keek zag ik 6 geiten staan voor de slacht en enorme ketels met kokende rijst op brandende takken, die zo groot waren dat ze op boomstammen leken. In de hoek van de compound stond een enorme geluidsinstallatie waar zoveel lawaai uit kwam dat je niet eens met elkaar kon praten. Na een uurtje had ik het wel gezien en zat ik te bedenken hoe ik hier ongegeneerd weg kon komen. Opeens schoot me te binnen dat ik dringend naar het internetcafe moest en probeerde ik Alhagie Bah over te halen om me daar naar toe te brengen. Gelukkig kent hij me en weet hij dat ik niet zo van drukte en lawaai houdt. Dus even later zat ik in mijn eentje in het internetcafe waar ik me beter op mijn plek voelde. Een paar dagen later hoorde ik dat er 4000 mensen op de bruiloft waren geweest.