Kafountine

Donderdag zijn Eefje (collega) en ik samen met Franco en Balla (werkt op Kairoh Garden en komt oorspronkelijk uit Kafountine) naar Kafountine vertrokken. Ik vond het wel leuk om Eefje daarmee naar toe te nemen en ook om Balla een plezier te doen.
Donderdagochtend zijn we vertrokken en na 3 tussen stops aan de grens, immigratiedienst, douane en het leger mochten we doorrijden. Kafountine is gelegen in Zuid Senegal en dit gebied heet Casamas. Het enige is dat er zo nu en dan geurilla's actief zijn, een paar weken geleden zijn er nog 6 soldaten vermoord, maar nu was het rustig. Na een hele slechte weg van zo'n 20 km kwamen we aan in het dorp. Eerst hebben we de Satang Jabang School bezocht. Deze school wordt gesponsord vanuit Nederland en is opgezet door Tanjo en zijn Nederlandse vrouw Tine. Naast de school wordt nu een jongerencentrum gebouwd wat vandaag zaterdag geopend wordt. Het is heel vergelijkbaar met ons jongerenproject in Tanji. Daarna zijn we naar Campement Kunja gereden, waar we zouden verblijven voor een nacht. Op het teraas ontmoette ik een vrouw die me heel bekend voor kwam. Het bleek de presentatrice van de programma's van Wilde Ganzen te zijn. Ze was daar samen met haar man en kwam al jaren lang in Gambia en Senegal. Ze ondersteunen Tanjo m.b.t. de school maar ook om Campement Kunja te renoveren. De huisjes die nu klaar zijn zien er ook echt prachtig uit en het is gelegen in een heel mooi natuurpark, 10 minuten lopen van het strand.
In de middag een lange wandeling gemaakt met Balla, Franco en Eefje over het strand.
Het was prachtig, de vissersboten, het geluid van de zee en een goed gesprek met Balla. Ik ken Balla al een lange tijd en zie hoe stil en teleurgesteld hij soms is in zijn werk. Hij heeft heel veel talent op het gebied van muziek en dans en ik vind het soms zo sneu dat hij zich niet kan ontwikkelen. Vorig jaar is de groep waarmee hij optrad uit elkaar gevallen doordat een van de jongens gestolen had en een ander deel naar Europa is vertrokken en niet meer is terug gekomen. Balla wil graag opnieuw een groep samenstellen en ik heb hem geadviseerd om met een klein groepje te beginnen met mensen die hij vertrouwd. Ook Modu (heeft bij Kairoh Garden gewerkt) zal waarschijnlijk deel gaan uitmaken van de groep. Ik heb Balla aangeboden dat hij in de namiddag de grote zaal van het jongerencentrum gratis mag gebruiken om te oefenen. Daar was hij blij mee en nu maar even afwachten totdat hij een groep bij elkaar heeft. Ik vind het zo jammer dat zoveel mensen met talent hier geen kans hebben om zich te ontwikkelen, dus vandaar dat ik vind dat dit gestimuleerd moet worden waar het kan.
Op de terug weg kwamen we bij een compound uit waar een paar jongens djembee aan het spelen waren. Terug op het campement zijn we even lekker gaan douchen en daarna kregen we een uitgebreid diner voorgeschoteld. Het was heel gezellig. Een lange tafel buiten met kaarsjes erop en een kora speler die voor ons muziek maakte. We aten samen met Kawsu, Tanjo, Franco, Eefje, en de TV presentatrice van Wilde Ganzen, en haar man. Eefje had het gevoel dat ze in een sprookje terecht was gekomen. Het was ook erg romantisch allemaal. Later zijn Balla, Franco, Tanjo en Modu djembee gaan spelen voor ons en Balla had Eefje beloofd om nog voor haar te dansen. Ook dat heeft hij gedaan.
Na lekker geslapen te hebben zijn we de volgende morgen nog even terug gegaan naar het strand om wat mooie foto's te maken. De dag ervoor waren Eefje en ik ons foto toestel vergeten, vandaar. Daarna nog even de compound van Modu en Balla bezocht en toen weer terug naar huis over de lange slechte weg en de drie cheque punten bij de grens.

Met Eefje in Gambia

Vorige week woensdag is mijn collega Eefje aangekomen. Ze voelde zich hieral meteen thuis en ondertussen hebben we al heel wat meegemaakt en gedaan samen. Het begon al goed vorige week donderdag met een schreeuwende Bob op de compound. Gelukkig hebben we hem kunnen kalmeren en hij wil nu scheiden van zijn vrouw Caddy. Afgelopen zaterdag is hij zonder het iemand te vertellen bij ons ingetrokken. Hij heeft gewoon zijn spullen opgehaald en is die dag in Alhagie Bah zijn kamer gaan slapen. Alhagie Bah is degene die op ons huis past. Een hele aardige man die het goed met iedereen voor heeft. Hij kwam terug van een paar dagen familie bezoek en toen zag hij dat Bob in zijn kamer was getrokken.
Nu is het probleem dat we zelfs na eindeloos praten met Bob, hij niet wil vertrekken omdat hij niet weet waar hij heen moet. Alhagie (2Pac) wil hem ook niet zomaar op straat zetten omdat hij dan misschien rare dingen gaat doen. Bob eist nu van Alhagie dat als hij moet verdwijnen, dat Alhagie hem zijn reis naar Guinnee betaald waar zijn moeder woont. Hoe dit af gaat lopen weet ik ook niet, maar op een gegeven moment zal er iets moeten gebeuren.

Vrijdag was een een staf bijeenkomst in het Jongerencentrum. Ik heb voorgesteld om elke maand bij elkaar te komen om ideeen uit te wisselen. Dit was een hele nuttige bijeenkomst omdat er bij de mensen die in het project werken best veel ideeen leven, maar ze weten niet hoe dit ten uitvoer te brengen. Ik probeer ze hierbij te helpen en te begeleiden.

Zondagavond hebben we de documentaire "Suprising Europe" gedraaid in het centrum. Het zou om 20.00 uur beginnen, maar pas rond negen uur kwamen er mensen binnen (African time zullen we maar denken). Er waren toch zo'n kleine 30 mensen op aanwezig. Er was veel geloop tijdens de avond, deels denk ik dat toch een aantal mensen geen Engels verstaat of kan lezen en deels omdat het best lang duurt, zo'n 2,5 uur.
Uiteindelijk bleven er 5 echt geinteresseerde jongens over die nog een tijdje met Alhagie en Franco gepraat hebben over de voor en nadelen van een leven in Europa.
Er was een jongen aanwezig die 4 weken geleden is proberen te vluchten met een boot naar Europa en is opgepakt en tijdelijk vast gehouden door de politie. Hij woont tegenover het Jongerenproject. Al is er maar een van de aanwezige die nu bewust na denkt over een mogelijk leven in Europa, dan denk ik dat we ons doel al bereikt
hebben. Komende zondag gaan we Kingsleys Crossing draaien. Ook heel interessant!

Maandag ben ik eerst met Kemo naar het consulaat geweest om nog even een werkgeverscontract te brengen en daarna zijn we met Alhagie naar Banjul gegaan.Ik heb daar een radio'tje voor Alhagie Bah gekocht. Die jongen zit altijd thuis op het huis te passen en hij vertelde me dat hij laatst een radio had gekregen en dat Bob dat had gemold. Hij houd veel van muziek en ik wilde hem blij maken met een nieuwe radio. Nou dat was wel gelukt, hij sprong een gat in de lucht toen hij zag wat er in de doos zat.
Na wat rond gelopen te hebben in Banjul zijn we bij het Ministerie van Educatie geweest om het e.e.a. te regelen voor de container van Gambian Future Fund die binnenkort aan gaat komen. Alhagie moet deze container binnen halen en daar gaat altijd veel werk aan vooraf. Daarna nog even naar Serekunda een lekker frietje gegeten. Af en toe heb ik daar wel eens zin in. En omdat de CD speler in de auto niet meer werkte moesten we ook nog even naar de garage om dit te laten fixen. Nou ja, even, vergeet het maar! Alles duurt hier erg lang. Omdat we de nacht ervoor maar 4 uurtjes geslapen hadden kwamen we doodmoe thuis.

Gisteren, dinsdag, zijn Eefje en ik met Franco naar de stiefvader in Brikama gereden.
Hij is een Maribu (natuurgenezer) en omdat Eefje wat huidklachten heeft wilde ze dit wel eens proberen. Omdat hij de juiste bladeren niet had om een drankje van te maken moesten we naar Serekunda. Op een plek ergens in het hobbelige en stoffige Ebo Town wisten ze de juiste planten te vinden. Met zijn vieren bladeren geplukt op deze plek en achterin de auto deze meegenomen. Franco heeft toen we thuis kwamen de bladeren gekookt in water en er drankjes van gemaakt. Eefje heeft nu twee flessen met verschillende drankjes waarvan ze twee keer per dag een glaasje moet nemen. We zijn benieuwd of het gaat helpen.
In het eind van de middag zijn we met Tanta (meisje wat bij ons kookt)naar het strand gegaan om naar de binnenkomst van de vissersboten te kijken. Het was een erg druk en kleurrijk geheel, speciaal voor Eefje natuurlijk die dit nog nooit had
gezien.

Morgen gaan we twee dagen naar Kafountine in Senegal met Franco en Balla, die werkt op Kairoh Garden en afkomstig is uit Kafountine. Volgende keer weer meer!

Wel en wee in Gambia

Afgelopen maandag ben ik met Kemo naar het consulaat geweest om een visum voor hem aan te vragen. Hij vroeg mij hem daarbij te helpen. Kemo heeft een jaar geleden een ongeluk gehad en daarbij zijn bovenbeen gebroken. Hij heeft twee vrouwen en twaalf kinderen en wil graag werken (elektricien), maar omdat hij nog steeds niet kan lopen vanwege de fractuur die niet goed genezen is kan hij niet werken. Nel en Jur Bus van June Foundation hebben hem uitgenodigd voor een behandeling in Nederland. Ik had hem beloofd te helpen met alle papierwerk voor een visum en hij was daar erg blij mee. Nadat alles in orde was ben ik maandag met hem naar het consulaat gegaan om zijn visum aan te vragen. Ik hoop echt van harte dat het hem lukt, want dit is een man die echt wil werken zodat hij zijn gezin kan onderhouden en het is heel triest dat hij een jaar na het ongeluk nog steeds niets kan doen.

Twee dagen gelden heb ik een middag in de garage door gebracht want de rechter achterrem van de Mercedes was versleten. Je kan je er in Nederland haast niets bij voorstellen want daar zien alle garages er toppie uit, maar hier ongelooflijk!!!
Allemaal roestige auto's die nog aangezwengeld moeten worden en die wij allang op de schroothoop hebben liggen. Zo'n 20 jongens die er rondlopen en wat klungelen aan suto's. Niet echt een prettige omgeving, maar goed, gezeten op een versleten achterbank onder een mangoboom was het wel een middagje vol te houden. Ik amuseerde me wel, alleen al om te zien onder welke omstandigheden die jongens werken hier.

Gisteren voordat we Eefje (collega van mij) van het vliegveld zijn gaan halen nog naar een baby ceremonie geweest op de familie compound in Banjul. Ik moest me traditioneel kleden met sluier en al (veel te heet hier zo'n ding, maar goed)
Daar angekomen was het zo druk dat we niet eens de baby en de moeder hebben gezien.
Ik kreeg een stoel aangeboden en zodra ik daarop zat kwamen er steeds een viertal vrouwen bedelen. Dit blijkt traditie te zijn op een baby ceremonie en ik heb ze wat geld gegeven, maar ze bleven maar aanhouden. Ik wordt daar erg geirriteerd door. O een gegeven moment was ik helemaal omsloten door deze vier vrouwen en ze bleven maar vragen om geld. Ik werd zo boos dat ik ben opgestaan en de poort van de compound ben uitgelopen met de vraag aan Alhagie of we konden gaan. Dat hebben we gelukkig ook gedaan. Op het vliegveld aangekomen zagen we Eefje, die hier nu voor een maand verblijft al naar buiten komen. Ze genoot gelijk van het mooie weer en terwijl we onderweg waren anar huis hadden we nog een bijna ongeluk met een grote koe. Dat scheelde maar een haartje. Alhagie meost flink op de rem en we schoten de berm in.
Gelukkig kwamen wij en de koe er allemaal heelhuids vanaf.

Vanmorgen kwam Bob met een hoop stennis onze compound op. Omdat hij in Mandinka sprak wist ik niet waar het over ging, maar hij bleek ruzie te hebben met Caddy, zijn vrouw. Hij zei dat hij de baby die pas geboren is van haar af wil pakken en wil scheiden van haar. Hij wilde de baby naar SOS in Serekunda brengen waar ze voor de baby zullen zorgen. Ik heb gelijk Alhagie gebeld die in Serekunda is, met de vraag wat ik kon doen. Alhagie heeft geprobeerd om hem via de telefoon te kalmeren en ik heb ook een met hem gepraat. Bob heeft een tijdje geleden onze administrateur die in het jongerencentrum werkt met een glazen fles op zijn hoofd geslagen, die daardoor bewusteloos raakte. Ik was bang dat hij weer iets raars zou gaan uithalen en daarom ben ik met hem naar Franco gelopen. Het was een heftig gesprek, maar uiteindelijk hebben we hem ervan kunnen overtuigen dat hij zich kalm houd totdat Alhagie terug is vanavond en dat hij dan samen met Alhagie met Caddy kan gaan praten. Dus afwachten weer hoe dit verhaal gaat aflopen. Bob is een en al problemen en als ik zo naast hem loop heb ik het idee dat hij alleen maar een moeder nodig heeft die hem zijn hand vast houd anders red hij het niet in zijn leven.

Nieuwjaar in Gambia

Op nieuwjaarsavond hebben we Alexander naar het vliegveld gebracht die jammer genoeg alweer terug moest naar Nederland. De vlucht was gelukkig niet vertraagd zoals bij onze heen vlucht. Na afscheid genomen te hebben van Alexander zijn Franco, Amie en ik naar Senegambia gegaan om nieuwjaar te vieren. Jammer natuurlijk dat Alexander en Alhagie er niet bij konden zijn. Alhagie zat vanwege een kapotte band nog steeds in het binnenland en zou 1 Januari pas terug komen. Omdat het met nieuwjaar altijd gigantisch druk is in Senegambia waren we al vroeg, want als je later komt kun je nergens meer je auto kwijt. Dan maar beter wachten tot 24.00 uur ergens op een terras. Op de terrassen die in de hoofdstraat liggen, werden we niet toegelaten, omdat de tafel van te voren gereserveerd had moeten worden. Dan maar een eindje verderop. Na een drankje en wat uren gewacht te hebben zijn we tegen half twaalf opgestaan en naar de hoofdstraat gelopen. Er was bijna geen doorkomen aan. Het lijkt wel of heel Gambia die avond bij elkaar komt op deze plek. Vanaf alle terrassen klonk muziek en tegen twaalf uur brak het vuurwerk los. Dit is echter niet te vergelijken met Nederland. Daar knalt het overal en hier is het een centraal vuurwerk, van ongeveer 10 minuten, maar wel mooi.
Na het vuurwerk besloten we om terug te gaan naar huis en net voordat we de hoofdweg weer in wilden slaan kwamen we de buurman van Franco tegen. Franco heeft deze man een paar maanden geleden gered van een zelfmoordpoging. Hij probeerde zichzelf om het leven te brengen met een mes op zijn eigen compound, bij zijn waterput. Franco zag dat gebeuren, heeft zijn mes afgepakt en hem totaal verward meegenomen. Later is hij met hem naar het ziekenhuis gereden en heeft contacten gelegd met zijn zoon in Engeland. Uiteindelijk heeft Franco een ticket voor hem geregeld en is hij naar Engeland gevlogen voor een behandeling. Nu is hij dus weer terug in Gambia en was samen met zijn dochter, die hier woont.
Toen Franco en zijn buurman elkaar zagen waren ze zo blij. De buurman barste in huilen uit, zo dankbaar was hij dat Franco zijn leven had gered. Hij hield niet op om Franco te bedanken en ze hebben wel een half uur met elkaar in hun armen gestaan. Dit was wel een emotioneel moment. Hij verblijft nu in Bijelo, want het is nog te confronterend voor hem om weer naar zijn eigen compound in Tanji terug te keren.
Na dit goede begin van het nieuwe jaar zijn we terug gereden naar huis. Op de terug weg nog even bij het Jongerenproject binnen gekeken want ook daar was een nieuwjaars DJ programma. Het was best druk, maar het valt me dan op dat het alleen maar jongens zijn die deelnemen aan zo'n programma.
De volgende dag hoorde ik van Alhagie dat ze onderweg waren naar huis en ik verwachte hem in de avond thuis, maar ook dit liep weer anders. Wat bleek nu, toen ze terug kwamen op de familiecompound in Serekunda, was die jongen waarmee Alhagie vorige week naar het ziekenhuis was geweest, weer ernstig ziek. Ze zijn gelijk weer met hem naar het ziekenhuis gereden. Daar aangekomen hebben ze een stoma aangebracht want hij kon niet meer urineren en kort daarna overleed hij. Nog maar 22 jaar. Ongelooflijk!!! Hier kan ik me dus vreselijk boos over maken. Hoe is het mogelijk. Ze vertelden dat hij een chronische malaria had. Maar volgens de informatie die ik gekregen heb wees niets daarop. De symptomen waren totaal verschillend. Er is hier zo weinig medische kennis en dat is heel erg voor de mensen die hiervan afhankelijk zijn. Die avond hebben Alhagie en Kalifa het lichaam van die jongen mee terug genomen naar de familie compound en de volgende dag zijn ze weer die 250 km. terug gereden naar het binnenland om de jongen te gaan begraven. Volgens Alhagie waren er wel 500 mensen op de begrafenis uit het hele land. s'Avonds belde Alhagie mij, doodmoe en helemaal ontdaan door deze gebeurtenis. Hij vertelde dat hij uiteindelijk de volgende dag thuis zou komen. Maandagavond zijn Franco en ik hem op gaan halen in Serekunda, maar voordat hij mee naar huis kon, werden we eerst nog binnen geroepen in een klein kamertje. Samen met Alhagie, Franco, Kalifa en hun oom mochten we plaatsnemen op een stoel. De oom bedankte Alhagie voor wat hij gedaan had voor de jongen die overleden was. Hij bedankte ook mij voor mijn geduld en begrip en daarna werd er nog gebeden. Dit was een heel eerbiedig moment en daarna konden we naar huis terug keren.

1e Kerstdag zijn we met het hele stafteam van jongerencentrum uit eten gegaan. Dat was wel heel gezellig maar vooral ook grappig. Alfusenie, onze watchmen, was voor het eerst in zijn leven in een restaurant en genoot met volle teugen. Als eerste kregen we wat brood met boter, maar hij was zo hongerig dat we uiteindelijk ook de laatste stukjes brood maar aan hem gegeven hadden. Toen het eten was besteld kon hij niet meer wachten en vroeg steeds wanneer hij zijn vlees kreeg. Toen hij na een uur wachten uiteindelijk zijn maaltijd op zijn bord had, kiepte hij de sauskom die bijgeleverd was voor iedereen, helemaal over zijn bord. En probeerde hij met mes en vork te eten wat hem nauwelijks lukte. Wel heel grappig natuurlijk om dit te bekijken.
Tussen de bedrijven door moest er nog een band verwisseld worden, dat kan hier allemaal, zelfs met Kerstmis. De auto was van Kalifa uit Engeland, een neef van Alhagie, die er ook bij was. Zijn auto stond met een slappe band, dus dat moest even gefixed worden. Later hebben we nog wat gedanst op de reggae muziek van de band die bij Ali Baba (restaurant) speelde. Ook heeft iedereen een enveloppe gekregen met een extra'tje erin van de stichting en Alfusenie kon zijn geluk niet op, hij heeft wel honderd keer dank je wel tegen me gezegd!

Uiteindelijk met 9 mensen in 1 auto naar huis gereden, ook dat kan hier. Niet voor iedereen even comfortabel natuurlijk, maar het belangrijkste is dat we thuiskomen zonder dat iemand hoeft te lopen.

Alhagie is met zijn neef Kalifa en een paar andere familieleden voor een paar dagen naar het binnenland om te bidden. Ik vermaak me hier wel want ik ken ondertussen zoveel mensen dat er altijd wel iemand is om mee te kletsen. Ook Franco komt veel op bezoek en soms doen we boodschappen samen of leer ik hem de Nederlandse taal.

Dinsdagavond toen Tanta (het meisje wat bij ons kookt) klaar was, stelde ik Franco voor om haar te voet naar huis te brengen. Ik zou voor de gezelligheid even meelopen. Het is hier s'avonds pikkedonker en kan me voorstellen dat je dan als jong meisje bang bent om naar huis te gaan.
Uiteindelijk weet ik nu ook dat dit niet onterecht is.
Net vijf minuten de poort uit, op de hoogte van Kairoh Garden, hoor ik iets aankomen. Dus schijn ik met mijn zaklamp wat hoger om te zien wat ons nadert. Er komt een man aan en toen we hem passeerden begon hij te schreeuwen tegen Franco. Ik begreep dat het om mijn zaklamp ging, want ik hoorde steeds Lampo, Lampo. Op een gegeven moment brak er een gevecht uit. Ik was doodongerust over Franco, maar ja, wat kon ik doen. Het enige wat ik kon zeggen is, stop it, stop it. Tanta, die ook bang was, ging zich ermee bemoeien om ook te proberen om ze te doen stoppen. Uiteindeljk lag die man op de grond en zat Franco er bovenop. Gelukkig was Franco sterker, want die man bleek flink gedronken te hebben, maar de man bleef maar schreeuwen. Ik wilde hulp gaan halen, maar we waren te ver weg van onze compound en ook net te ver van Kairoh Garden. Uiteindelijk zag ik iemand aan komen en gelukkig was het Bamedi (werkt op Kairoh Garden) samen met nog iemand. Zij hebben Franco en die andere man uit elkaar gehaald. Wij zijn verder gelopen, Franco meetrekkend, want die was zo boos. En Bamedi heeft die andere man op zijn plek gehouden zodat ze elkaar niet meer te lijf konden gaan. Toen we honderd meter verderop waren bleek hij ons nog steeds te achtervolgen. Hij bleef maar schreeuwen tegen Franco, die normaal altijd kalm en geduldig is, maar nu steeds bozer werd en weer terug wilde rennen om hem tegen de grond te slaan. Ik zei Franco, laat hem, hij is het niet waard, waarop hij uiteindelijk kalmeerde en met ons mee liep. Net Kairoh Garden voorbij namen we een ander pad en liet hij ons met rust.
Omdat ik er natuurlijk niets van kon verstaan vroeg ik Franco later wat er precies aan de hand was. De man komt oorspronkelijk uit Mali en was dronken. Omdat ik met de zaklamp in zijn gezicht scheen, werd hij boos en begon te Franco ervan te beschuldigen dat hij voor witte mensen opkwam, die het niet waard waren omdat het slavendrijvers waren. Toen werd Franco dus boos.
Later bleek hij ook vanalles wat niet deugde geschreeuwd te hebben over de moeder van Franco.
Nou ja, dit zou in Nederland wel in de krant komen, maar hier wordt er verder niet meer over gepraat. Ik weet nu wel dat ik hier s'avonds niet meer alleen over straat ga.

Hopelijk worden de mensen die nog naar Gambia komen, de komende paar maanden niet bang door dit verhaal want ook voor mij is dit de eerste keer dat ik dit meemaak op straat hier.

Kerstmis in Gambia

Kerstavond hebben we buiten doorgebracht want het is heerlijk weer hier, deels kijkend naar een speech van een Katholieke priester op TV en deels in het politieburo van Tujering.
Alhagie heeft de afgelopen 4 dagen doorgebracht in een garage in Serekunda om de auto van zijn neef (Kalifa) uit Engeland te repareren. Gisteren vroeg Alhagie of ik mee wilde gaan om hem in de garage af te zetten zodat ik met onze auto terug kon rijden. Alhagie kon dan later die middag met de auto van Kalifa naar het vliegveld om hem daar op te halen.
Ik ben terug gereden met een vriend van Alhagie, genaamd Lamin uit Tujering. Hij heeft me afgezet bij het Jongerencentrum en ik had hem gevraagd de auto terug te brengen naar huis.
Een uur later belde Alhagie me op met de vraag wat ik in Tujering deed. Ik zei, ik zit in het jongerencentrum om e-mails te sturen. Wat bleek nou, was die zg. vriend Lamin, zonder het te vragen met Alhagie zijn auto naar Tujering gereden en omdat hij geen rijbewijs en geen verzekeringspapieren bij zich had is de auto ingenomen door de politie. Dus moesten wij op kerstavond om 23.00 uur nog naar het politieburo van Tujering om de auto weer op te halen.
Dit was echter verder geen probleem want Alhagie had de juiste papieren bij zich.

Maar goed, voor ons Nederlanders, je weet niet wat je ziet als je in zo'n politieburo beland.
Het lijkt wel of je terug bent in de middeleeuwen. Een oud vies hok, met een tafel en een paar rechte stoelen waar de mensen die er werken de hele nacht op moeten zitten. Ik zou er pijn van in mijn rug krijgen. Dan hangen er vieze papiertjes met foto's erop aan de wand van mensen die gezocht worden en een cel in de hoek van amper een vierkante meter groot met een klein gat erin voor de zuurstof van 10 x 10 cm. Ik hoorde dat hier wel eens drie tot vier mensen ingestopt worden en vanwege de beperkte ruimte en ze dan niet eens kunnen zitten. Er staat een emmer om in te urineren en dat is het. Het is soms werkelijk niet te geloven.

Alhagie was natuurlijk uiteindelijk teleurgesteld over de gang van zaken m.b.t. Lamin, die de auto zonder vragen mee had genomen naar Tujering. Vanmorgen kwam Lamin op onze compound, waarschijnlijk om zijn excuses aan te bieden, maar Alhagie was al weg.

Ook kwam Amiata (onze kokkin van vorig jaar) gisteren aan op de compound. Ze was ervan overtuigd dat Alhagie haar gevraagd had om voor mij te komen koken. Ze had geld geleend in Kafountine (Senegal) om naar Tanji te komen, maar dit blijkt helemaal niet de afspraak. Ik vond het wel leuk om haar weer te zien, maar toch merk ik dat ik wat meer afstand van haar neem omdat ze vorig jaar dingen gestolen heeft uit de keuken. Ook vraagt ze me steeds om dingen, zoals het gebruik van mijn telefoon en of ik babykleertjes bij me heb (ze is nl. weer zwanger) enz.

Soms denken mensen hier echt niet na, zoals Amiata b.v. Ze heeft al twee kinderen van twee verschillende mannen en kan niet eens voor hen zorgen. Ze is altijd op zoek naar werk waar dan ook en laat de kinderen gescheiden van elkaar achter bij familie en nu is ze weer zwanger van een man waar ze niet serieus mee is.
Dan hebben we hier Alfusenie, de watchmen op het jongerencentrum, waar ik gisteren een gesprek mee had. Hij heeft altijd geldproblemen. Vind het salaris te weinig wat wij hem betalen (is ook weinig, dat geef ik toe) en zegt daar zijn gezin niet mee te kunnen onderhouden. Maar dan sta ik er weer versteld van als ik zie dat zijn vrouw weer zwanger is van het 6e kind.
Weer een kind om te voeden en te kleden en wat kun je als ouder zo'n kind bieden? Al zijn kinderen hebben geen enkele kans op een toekomst, want er is nooit geld genoeg om al deze kinderen naar school te sturen. Soms wordt ik gewoon boos als ik ze dan hoor klagen, dan denk ik potverdomme (Sorry!!!, maar moet dit even kwijt) het is toch je eigen schuld, je brengt jezelf in de problemen. Mensen denken hier soms werkelijk nergens over na.
Nou ja, ik hoor en zie hier zoveel waarover ik steeds weer verbaasd ben, het is niet te geloven soms. Wat hier allemaal gebeurd in een week maken wij in Nederland nog niet mee in een jaar tijd.
Saai is het leven hier dus alles behalve.

Tussen de bedrijven door geef ik ook nog taallessen. Ik ben natuurlijk helemaal geen lerares, maar heb dit beroep voor de afwisseling ook maar op me genomen. Franco wil graag Nederlands leren. Dan hebben we Alhagie, de watchmen op onze compound, die een paar dagen geleden aangekomen is, na ruim een maand in zijn geboortedorp doorgebracht te hebben. Hij wil graag Engels leren lezen en schrijven. En ikzelf vind het wel leuk om wat Mandinka te leren. Soms zitten we uren aan tafel om elkaar de verschillende talen te leren. Alhagie, onze watchmen, heeft volgens mij nog nooit een pen vastgehouden. Ik had voor hem het Engelse alfabet opgeschreven en hem gevraagd de letters na te schrijven maar toen hij bij de letter h was gaf hij het op en gaf er de voorkeur aan om nog maar eens een rondje om het huis te lopen.

Vanmiddag heb ik met Mohammed de financiele gang van zaken betreft het jongerencentrum op een rijtje gezet. Nu ik iedereen die in het jongerencentrum werkt persoonlijk gesproken heb ga ik alles wat hieruit gekomen is doorspreken met Alhagie en Franco en daarna hebben we een bijeenkomst met iedereen. We zullen zoals het er nu uitziet dingen bij moeten sturen om het hier overeind te houden, maar gelukkig zijn we nog niet te laat en moet dat lukken.

Vanavond, 1e kerstdag, gaan we uit eten bij Ali Baba met het hele jongerencentrum team. Voor onze watchmen is het helemaal een verassing want hij vertelde nog nooit in een restaurant uit eten te zijn geweest.

Ik wens iedereen vanuit Gambia hele fijne kerstdagen toe!

Weer thuis in Gambia!

Zoals ik iedereen heb laten weten zou ik mijn tel. nr. bekend tijdens mijn eerste bericht.
Ik ben te bereiken op tel.nr. 00220-7537423

Na een flinke vertraging afgelopen vrijdag op Schiphol vanwege de zeer barre weersomstandigheden met heel veel geluk toch aangekomen in Gambia. We hadden gepland om met de trein vanuit Heeze naar Schiphol te gaan, maar toen Sebastiaan belde dat hij mij en Alexander weg kon brengen met de auto, hebben we toch hiervoor gekozen. Wat waren we achteraf blij dat het zo gelopen was, want onderweg hoorden we dat er geen treinen meer reden vanaf Utrecht. Na een lange rit van drie uur kwamen we aan op het vliegveld. We hoorden dat alle vluchten binnen Europa waren geannuleerd, dus het was even spannend of onze vlucht zou vertrekken, maar ja hoor, we konden door naar de gate. Daar aangekomen hebben we eerst twee uur moeten wachten voordat we het vliegtuig in konden en nadat we onze plek hadden ingenomen waren we nog eens drie uur verder voordat we konden vertrekken. Het vliegtuig moest eerst ijsvrij gemaakt worden en van zijn plek af om naar de startbaan gebracht te worden. Dit lukte niet omdat de speciale truck die hiervoor wordt ingezet, door de gladheid geen grip had op het asfalt. Dus na een lange zit, kwamen we uiteindelijk 's nachts om kwart voor twee aan in Gambia. Na het verlaten van het vliegtuig kwam de warmte ons tegemoet. Het ene laagje kleding na het andere werd uitgedaan. Het was midden in de nacht nog steeds 23 graden. In de vliegtuighal vielen twee mensen spontaan flauw. Wat wil je ook, het is als of je van een vrieskist in een oven terecht komt.
Alhagie, Franco en Amie stonden op ons te wachten. Wat was het leuk om hen weer terug te zien!
Het was tegen de morgen voordat we uitgeput ons bed konden opzoeken.

Volgens mij wist iedereen dat we zouden komen want de volgende dag kwam de hele buurt ons begroeten. Kemo, die twee keer smaller en kleiner is geworden door alles wat hij afgelopen jaar meegemaakt heeft, Bolong, Abdulai, Baks, Binta, de buren, te veel om op te noemen.
Wat leuk om iedereen weer te zien en nu we hier zijn is het net of we nooit zijn weg geweest.
Alles is zo vertrouwd. Alhagie heeft twee meisjes in huis genomen, eentje om schoon te maken, haar naam is Anna en Tanta om voor ons te koken. Ze wonen allebei in Tanji. Ik wordt hier wel erg verwend, hoef niet te poetsen, te wassen of te koken. Ik heb wel aangegeven dat ik niet altijd op een stoel wil zitten en zelf graag mijn eigen badkamer en slaapkamer wil schoonhouden en voor het ontbijt en de lunch wil zorgen. Dan zijn de taken wat verdeeld. Ik wil hier niet de dame uithangen en voel me gelijkwaardig aan de mensen hier. Ze hoeven niet alles voor me te doen, ik voel me daar zelf ook niet prettig bij.
De eerste dag hebben we een beetje rustig aan gedaan om even te acclimatiseren. Het is zo'n groot verschil met Nederland.

's Avonds hebben we naar de documentaire en de 3 delen van de serie van "Suprising Europe" gekeken, samen met Bolong, Franco, Alhagie en Baks, die het erg interessant vonden.
Voor degene die niet weten wat dit inhoud, het gaat over een man uit Oeganda, Ssuuna, die 6 jaar illegaal in Nederland heeft gewoond en alle problemen die hij tegen kwam verwerkt heeft in een TV documentaire en een serie van 7 delen. Omdat nog steeds een groot aantal Afrikanen denken dat Europa het ultieme paradijs is, wil hij met deze documentaire het ware verhaal vertellen over het leven van illegalen in Europa. De bedoeling is dat dit materiaal uitgezonden gaat worden in heel Afrika. Ik ben blij dat de TV producent het materiaal aan ons beschikbaar heeft gesteld en ik heb van hen toestemming om de documentaire en de serie te laten zien in het Jongerencentrum
Voor mensen in Nederland die het interessant vinden,de documentaire is te downloaden op human.nl


Zondag weer veel aanloop gehad. Iedereen komt ons begroeten en soms weet ik niet eens meer waar ik al die gezichten van ken. De hele dag door zitten er mensen om je heen en je bent hier echt nooit alleen. Alexander is die dag samen met Amie naar het internetcafe gegaan om het e.e.a. na te kijken. Er staan vier computers stuk en de internetverbinding is heel langzaam sinds een aantal weken. Dit heeft als gevolg dat het internetcafe gesloten is en dat kost geld, dus moet er snel iets gebeuren. In het Jongerenproject was die middag een bijeenkomst met de burgemeester het dorpscomite (VDC) en een aantal dorpelingen, maar volgens Alhagie waren ze alleen maar ruzie aan het maken over geld. Hij was weg gegaan omdat hij het niet meer interessant vond en kwam mij halen om samen naar de uitbreiding van het Jongerenproject te gaan kijken.
De nieuwbouw ziet er mooi uit. Het kantoor en de opslagruimte zijn klaar, alleen moet de vloer in de opslagruimte nog aangesmeerd worden. Er zijn 3 toiletten, een voor de staf en de andere twee voor de bezoekers inclusief een watervoorziening. De eetruimte voor de kinderen van de op dit terrein gesitueerde school, en de lokalen voor de timmerwerkplaats en de kookopleiding zijn klaar op nog wat schilderwerk na. Wat is er weer veel werk verzet in die paar maanden tijd. De bedoeling is nu dat er binnenkort een gesprek komt tussen ons als stichting, de burgemeester en het dorpscomite over de invulling van de timmerwerkplaats en de kookopleiding.
Ik was natuurlijk ook heel benieuwd naar de gang van zaken in het eerste gedeelte van het project en vroeg aan Mohammed, onze administrateur, bijna met knikkende knieen (dit omdat ik dacht dat misschien het hele systeem wat aangebracht was in de boeken, door elkaar zou liggen) om de bibliotheek voor me open te maken. Maar tot mijn verbazing zag het er nog steeds mooi uit. Jeetje, wat was ik trots op hem en dat heb ik hem ook gezegd. En dan zie je hem glunderen, prachtig is dat! Hij werkt hier echt met hart en ziel, dat kun je aan hem zien en wij zijn zo blij met hem hier op deze plek. Ook zijn we blij met Alfusenie Sillah, die in plaats van Bob gekomen is als barkeeper. Hij heeft zijn baan bij Kairoh Garden opgezegd om dit werk te kunnen doen en ook hij doet het fantastisch. Bob kon niet door een deur met Mohammed en vanwege problemen die hij veroorzaakte hebben we hem ontslagen.
Het enige wat jammer is, is dat het internetcafe gesloten is, maar daar gaan we morgen wat aan doen.

Maandagochtend kwamen Willy uit s'Gravenzande samen met Jabel (een Gambiaan) om de laptop op te halen, die Gerrit voor hem meegegeven had. Na een kop thee zijn we naar het internetcafe gegaan, waar Alexander wat uitleg zou geven aan Jabel over het gebruik van de laptop. In de middag zijn we naar Q cell (internetprovider) gereden om te vragen wat er aan de hand is met de internetverbinding. Degene die ons te woord stond zei dat we een te langzame verbinding hadden ingekocht en dat we een snellere moesten nemen (dus meer betalen). Hier was ik het niet mee eens. Alhagie en Franco hebben zich met dit verhaal al een keer eerder laten afschepen, maar ik vind dat als een provider een bepaalde snelheid verkoopt tegen een bepaalde prijs dat ze zich daaraan moeten houden. Het eerste half jaar is het wel goed gegaan, de ene dag wat sneller dan de andere, maar op zich oke. Nu is het echt hopeloos en mensen willen geen geld betalen als ze na een half uur wachten nog steeds geen verbinding krijgen. Dus bleef ik volhouden dat het probleem niet bij ons lag maar bij hun. Uiteindelijk belde het meisje dat ons hielp met een collega en kregen wij de mededeling dat ze intern iets om zouden zetten en dat we het dan nog eens moesten proberen. Ze willen hier ook echt aan alles geld verdienen en proberen mensen zomaar af te schepen met een of ander verhaaltje, maar goed daar trap ik niet in en in die zin is het soms maar goed dat ik Europese ben.
In Tanji aangekomen bleek de internetverbinding inderdaad beter te zijn.
Vandaag dinsdag kijken we nog eens hoe het gaat en maken we alles weer in orde zodat we morgen weer open kunnen.

Vorige week was er weer ingebroken bij Alhagie. De derde keer al dit jaar en hij is het echt helemaal zat. Soms is het echt water naar de zee dragen hier. Je probeert iets op te bouwen en anderen pakken het zo voor je neus weg. Het raam aan de voorkant van het huis hebben ze open gekregen en zijn er doorheen geklommen. De voetstappen stonden op de bank, die net onder het raam staat. Een paar weken geleden toen zijn paspoort en een aardig bedrag aan contant geld is weg gehaald zijn ze door het zijraam (Toon en Nellie's logeerkamer) naar binnen gekomen en hebben de deur die op slot zat eruit getrapt. Buiten hetgene wat weg is zit Alhagie nu ook nog met kosten om dit weer te repareren.
Hij is naar een Maribu gegaan en heeft een of ander opgerold papiertje gekregen waar wat in zit (kruiden of iets dergelijks), met daar om heen een touwtje. Hij moest dit verbranden en daarna zou degene die zijn spullen gestolen heeft heel dik worden en ook weten waarom dit gebeurd in de hoop dat hij de gestolen spullen terug zou brengen.
Dit is wat mensen hier geloven, ik zeg niet dat het niet kan of niet waar is, want ik heb vorig jaar ook hele vreemde dingen zien gebeuren, maar moet het eerst nog zien.

Komende week ga ik gesprekken voeren met alle stafleden die op het jongerenproject werken om een indruk te krijgen van het wel en wee en de financiele situatie. Ben erg benieuwd naar hun verhalen. Daarna wil ik een bijeenkomst houden met allemaal om alles wat uit hun persoonlijke verhalen komt nog eens door te spreken.
Komende vrijdagavond, eerste kerstdag, hebben we een tafel gereserveerd bij restaurant Ali Baba in Senegambia en gaan we met het hele team uit eten. Dit hebben ze dik verdiend allemaal. Je hoort zo vaak dat als mensen vanuit Europa iets op starten in Afrika dat er dan na een jaar niets meer van over is. Maar wat kunnen we trots zijn op de mensen waar we nu mee werken. Petje af voor ze!!!!!