Vrijdagavond voelde ik me niet lekker en lag even op bed toen Alhagie binnen kwam. Hij vertelde dat hij iemand op moest gaan halen op het vliegveld. Ik vroeg nieuwschierig; Wie dan? Dat is een geheim, antwoordde hij. Ik probeerde te raden wie er zou komen, maar hij gaf geen antwoord. Op een gegeven moment kon hij zijn blijdschap niet meer verdoezelen en vertelde hij mij dat zijn broer Kawsu ofwel JJ hier op het vliegveld stond te wachten. Ik zat gelijk rechtop en was zo verrast en blij met dit nieuws. Ik begreep er niets van hoe dit zo snel geregeld kon zijn. Vorige week kregen we het nieuws dat JJ nog in een vluchtelingenkamp in Egypte verbleef en hoe kon hij hier nu al op het vliegveld staan? Ik was blij maar ook totaal verbaasd. En natuurlijk had Alhagie dit tussen alle bedrijven door ook weer geregeld. Alhagie had contact opgenomen met het Ministerie van Buitenlandse zaken in Gambia die hem het telefoonnummer hadden gegeven van de Gambiaanse Ambassade in Libie. Dit telefoonnummer had hij doorgegeven aan JJ in Egypte en JJ had contact met hen gezocht. Deze ambassade heeft samen met de UN ervoor gezorgd dat JJ naar Gambia terug kon komen.
Alhagie en ik dus in haastige spoed naar het vliegveld en jawel hoor, daar stond JJ te wachten.
We waren zo blij om elkaar weer te zien. Ik vond het echt bijzonder dat ik erbij kon zijn. Hij zag er goed uit, wat me wel verbaasde na zo'n moeilijke tijd. Toen we bijna in Tanji arriveerden heb ik Franco gebeld en gezegd dat we met een grote verassing zouden komen. We zijn met JJ naar Franco's compound gereden en daar werd JJ natuurlijk hartelijk verwelkomd, ook door alle Nederlandse studenten die aanwezig waren. Hij was wel erg moe, want hij had twee dagen gereisd. Eerst van Egypte naar Ethiopie, vandaar naar Togo, Ghana, Sierra Leone en uiteindelijk Gambia.
Maar uiteindelijk na een reis van iets meer dan een jaar was hij weer thuis bij zijn familie en vrienden. Hij had al zijn bezittingen achter moeten laten in Libie en had alleen nog de kleding die hij droeg. Alhagie heeft op zaterdagmiddag zijn kast leeg getrokken en wat wat kleding gedeeld met zijn broer.
Een paar uur geleden heb ik nog een gesprek met hem gehad over zijn ervaringen tijdens de reis en zijn beslissing om via Libie naar Italie te gaan. Hij werkte als elektricien in Basse (Gambia) voor bijna een jaar toen hij in contact kwam met een jongen die het gelukt was om in Italie terecht te komen. Deze jongen heeft hem overgehaald om het ook te proberen. De beste weg was via Libie. JJ heeft zich voorbereid op de reis en het geld wat hij gespaard had met werken was bestemd voor de reis naar Italie. Net na Tabaski 2009 is hij vertrokken zonder iets tegen de familie te zeggen, omdat hij ze niet ongerust wilde maken, en via Senegal en Mali kwam hij in Burkina Faso terecht. Toen was zijn geld op. Onderweg was hij ook Soluman (goede vriend van Franco) tegengekomen, die hetzelfde avontuur aanging. Samen met Soluman heeft hij een tijdje gewerkt in Burkina Faso om geld te verdienen voor het vervolg van hun reis. Vanuit Burkina Faso hadden ze de keuze in twee mogelijkheden om via de woestijd, dwars door Niger in Libie terecht te komen. Een van een veilige en makkelijke weg en de andere een onveilige en moeilijke weg. Maar omdat ze niet genoeg geld hadden voor de veilige weg moesten ze kiezen voor de ander optie.
Met 30 mensen achter op een vrachtwagen en proviant voor meer dan een week zijn ze door Niger getrokken. De hele dag zittend in dezelfde houding, maar amper plek om je te bewegen, in de hete zon en alleen maar zand overal, zijn ze door de woestijn getrokken. Onderweg zagen ze overal lijken liggen van mensen die het niet gehaald hadden. Tot overmaat van ramp werd JJ ziek (malaria) en er waren geen medicijnen voorradig. Via paracetamol probeerde hij op de been te blijven. Gelukkig was de vrachtwagenchauffeur behulpzaam en mocht JJ als eerste een plek in de vrachtwagen kiezen voordat anderen hun plaats konden innemen. (voor een goede plaats werd immers gevochten, elke keer weer) 's Nachts sliepen ze in het zand en kon het heel koud worden. JJ had niets, alleen zijn kleding, maar omdat hij ziek was en het zo koud had, deelde hij een deken met een andere medereiziger. Uiteindelijk kwamen ze na een week aan in Libie, waar JJ medicatie kon krijgen. Daar hebben ze met zijn allen een dag of 10 opgesloten gezeten in een kleine ruimte waar niets was. Geen bed, niets. Ze sliepen in het zand op een matje. Vandaaruit zijn ze verdeeld over het land en is JJ in een grote stad (ben de naam kwijt) terecht gekomen waar hij 3 maanden voor niets gewerkt heeft. De baas heeft uiteindelijk zijn salaris nooit uitbetaald. Vandaar brak er een opstand uit in Libie en werd er elke dag geschoten en er vielen bommen op de stad. Het was te gevaarlijk om te blijven en is JJ uiteindelijk in een vluchtelingenkamp van de UN in Egypte terecht gekomen waar hij 10 dagen heeft doorgebracht, elke dag vechtend om eten, want er was niet genoeg voor iedereen. Maar nu is hij eindelijk weer veilig thuis en mag hij van geluk spreken.
Op onze compound praat iedereen voortaan zoals Bob dat doet. Iedereen die Bob kent weet precies wat ik bedoel "He, men I need to have small money, men".
Er hangen o.a. twee hangmatten op onze compound en er staan meerdere tuinstoelen en soms zijn al deze zitplekken gevuld met studenten, en dan beginnen ze tegen elkaar. Eentje zegt dan; He, men we are going to the club tonight, men. De ander antwoord daar weer op; Yeh, men, give me a bottle of beer, men. Yes, men give me another one, men. En zo gaat dat maar door. Dit is echter heel komisch af en toe en krijg ik er de slappe lach van.
Gistermorgen kwam Bob uit bed en had hij vreselijke kiespijn. Hij vertelde me dat hij naar de tandarts ging om zijn kies te laten verwijderen. Toen ik later thuis kwam zag ik hem weer en vroeg hem hoe het ging. Hij vertelde dat hij naar een Maribu was geweest die hem geholpen had van zijn kiespijn af te komen en hij was zo blij als een kind omdat hij geld had uitgespaard.
Vanmorgen echter toen ik in de badkamer was, zag ik Bob buiten zitten met zijn gezicht in zijn handen. Ik zag gelijk dat hij weer kiespijn had en vanmiddag kwam hij thuis met een getrokken kies en zijn mond vol bloedend verband. Hij was boos op de Maribu want die had hem belazerd, vond hij.
Gisteren was er een spellenmiddag op het terrein van het Jongerenproject, georganiseerd door Christel en Sharona (studenten die vorig jaar 10 weken bij ons in huis zijn geweest). Ze hadden 30 kinderen uitgenodigd maar uiteindelijk kwamen er zo'n 80 kinderen. Amie en Muhammed Jaiteh waren ook aanwezig i.v.m. de lokale taal. De meeste kinderen verstaan n.l. geen Engels.
Het was een groot succes en de kinderen genoten volop, hoorde ik later van hen. Ik kon jammer genoeg niet aanwezig zijn omdat er zo'n 20 mensen bij ons kwamen eten en omdat Tanta er helemaal alleen voor stond, wilde ik haar helpen. Anna, onze huishoudelijke hulp, is al 4 dagen niet gekomen, wat logisch is omdat haar vader gisterennacht is overleden. En ook Alhagie Bah is voor een paar dagen naar Serekunda, maar dat houd wel in dat Tanta en ik alles moeten doen en regelen en hiervoor moeten we dan ook alle zeilen bijzetten. Vooral in de avonduren wordt ik wel eens dol van alles. Buiten staat de generator te ronken, speelt een radio luid met voor mij toch wel redelijk irritante muziek en dan nog eens 20 luidruchtige Nederlanders aan de tafel. Binnen staat de TV luid aan en zit het meestal ook vol met mensen en ik kan dan geen plekje in huis vinden waar het gewoon rustig is na alle drukte van de dag.
Gisteravond nog wel wat leuks. Christel en Sharona wilden met mij en Alhagie praten, dus nodigden we hen uit om binnen te komen. De oma van Christel had geld in een enveloppe gedaan en hun mochten beslissen waaraan ze het zouden besteden. Ze kwamen op het idee om het beschikbaar te stellen aan het jongerenproject. Daar waren we uiteraard heel blij mee. Heel veel dank aan deze oma!!!
dinsdag 15 maart 2011
vrijdag 11 maart 2011
Nederlandse les
Sinds een week of drie heb ik er weer een nieuwe taak bij en geef ik elke week Nederlandse les aan 3 volwassenen. De twee Muhammeds die in het Jongerenproject werken en Omar de leraar van de Nurseryschool. Ze vinden het reuze interessant en het is ook wel leuk om te doen. Voor mij is het soms ook wel grappig als ik naar hun uitspraak luister. Ik was er natuurlijk niet op voorbereid toen ze het me vroegen, maar gelukkig had Franco nog een boek met Nederlands voor immigranten en dat gebruik ik nu maar voor de paar weken die me nog resten hier.
Gisteravond toen we met zo'n 15 mensen bij het kampvuur zaten, kwam Sankung van 7 er ook bij zitten. We zaten een beetje te stoeien met zijn tweeen en hij had de grootste lol. Plotseling kwam hij bij mij op schoot zitten en gaf me een kusje op mijn wang. Ik was zo vertederd door dit gebaar. Echt heel lief en bijzonder.
Davy, een student van Go 4 Africa, die vannacht weer naar huis is gegaan had nog wat kadootjes voor Sankung achtergelaten en die had ik hem vanmorgen gegeven. Hij was er dolblij mee. Morgen (zaterdag) krijgt hij van mij de wekelijkse 5 dalasi en ik heb afgelopen week nog nieuwe kleertjes voor hem gekochtt. Bijna alles waar hij in loopt is kapot en maandag is er een speciale dag op school en kan hij er ook mooi uitzien.
Een week of twee geleden heb ik mijn kleine teen aan een steen gestoten en sinds die tijd blijft hij pijn doen. Ook heb ik een infectie op mijn arm. Waar dit vandaan komt weet ik niet maar het duurt allemaal lang voordat het over is. Ik kan niet met dichte schoenen lopen omdat mijn teen dan pijn doet dus moet ik op open schoenen lopen en ondanks een pleister op mijn teen of verband komt er hier in dat losse zand steeds vuil in. Sinds een paar dagen heb ik ook keelpijn en gisteravond werd ik verkouden. Allemaal lastig, maar zolang het hier bij blijft mag ik blij zijn. Twee dagen geleden is er een student terug gevlogen omdat hij al twee weken ziek was en maar niet beter werd. Dan ben je in Nederland toch wat beter af.
Dinsdag hebben we samen met Gambian Future Fund een gesprek gehad op de Tanji Lower Basic School, waar dagelijks zo'n 1300 kinderen naar toe gaan. De school is deels in een erbarmelijke staat en deze stichting wil de school gaan opknappen en aanpassen. Hiervoor is een groots plan uitgedacht incl. een tuin voor de moeders en een voetbalveld wat geschikt moet worden gemaakt voor competities, wat geld moet gaan genereren voor het onderhoud van de school. Alhagie is gevraagd of hij in een onafhankelijk bestuur wil plaatsnemen m.b.t. de belangen voor het voetbalveld. Dit plan zal pas in een latere fase tot stand komen want eerst willen ze beginnen met de renovatie van de school.
Komende week ga ik naar Travelpoort om mijn terug vlucht te boeken. Het schiet immers alweer op en ik ben me stilletjes alweer aan het voorbereiden op mijn thuiskomst. Het is niet even van oh.. ik vlieg wel weer naar huis. Nee, ik moet me echt voorbereiden en een knop omzetten in mijn hoofd om de omschakeling aan te kunnen. Als je hier vier maanden geweest bent ga je helemaal op in de cultuur, de mensen en dit land en Nederland is dan een totaal andere wereld.
Ik wens iedereen een fijn weekend toe!
Lieve groeten van Petra
Gisteravond toen we met zo'n 15 mensen bij het kampvuur zaten, kwam Sankung van 7 er ook bij zitten. We zaten een beetje te stoeien met zijn tweeen en hij had de grootste lol. Plotseling kwam hij bij mij op schoot zitten en gaf me een kusje op mijn wang. Ik was zo vertederd door dit gebaar. Echt heel lief en bijzonder.
Davy, een student van Go 4 Africa, die vannacht weer naar huis is gegaan had nog wat kadootjes voor Sankung achtergelaten en die had ik hem vanmorgen gegeven. Hij was er dolblij mee. Morgen (zaterdag) krijgt hij van mij de wekelijkse 5 dalasi en ik heb afgelopen week nog nieuwe kleertjes voor hem gekochtt. Bijna alles waar hij in loopt is kapot en maandag is er een speciale dag op school en kan hij er ook mooi uitzien.
Een week of twee geleden heb ik mijn kleine teen aan een steen gestoten en sinds die tijd blijft hij pijn doen. Ook heb ik een infectie op mijn arm. Waar dit vandaan komt weet ik niet maar het duurt allemaal lang voordat het over is. Ik kan niet met dichte schoenen lopen omdat mijn teen dan pijn doet dus moet ik op open schoenen lopen en ondanks een pleister op mijn teen of verband komt er hier in dat losse zand steeds vuil in. Sinds een paar dagen heb ik ook keelpijn en gisteravond werd ik verkouden. Allemaal lastig, maar zolang het hier bij blijft mag ik blij zijn. Twee dagen geleden is er een student terug gevlogen omdat hij al twee weken ziek was en maar niet beter werd. Dan ben je in Nederland toch wat beter af.
Dinsdag hebben we samen met Gambian Future Fund een gesprek gehad op de Tanji Lower Basic School, waar dagelijks zo'n 1300 kinderen naar toe gaan. De school is deels in een erbarmelijke staat en deze stichting wil de school gaan opknappen en aanpassen. Hiervoor is een groots plan uitgedacht incl. een tuin voor de moeders en een voetbalveld wat geschikt moet worden gemaakt voor competities, wat geld moet gaan genereren voor het onderhoud van de school. Alhagie is gevraagd of hij in een onafhankelijk bestuur wil plaatsnemen m.b.t. de belangen voor het voetbalveld. Dit plan zal pas in een latere fase tot stand komen want eerst willen ze beginnen met de renovatie van de school.
Komende week ga ik naar Travelpoort om mijn terug vlucht te boeken. Het schiet immers alweer op en ik ben me stilletjes alweer aan het voorbereiden op mijn thuiskomst. Het is niet even van oh.. ik vlieg wel weer naar huis. Nee, ik moet me echt voorbereiden en een knop omzetten in mijn hoofd om de omschakeling aan te kunnen. Als je hier vier maanden geweest bent ga je helemaal op in de cultuur, de mensen en dit land en Nederland is dan een totaal andere wereld.
Ik wens iedereen een fijn weekend toe!
Lieve groeten van Petra
maandag 7 maart 2011
Weeshuis
Sinds Go 4 Africa hier is, voel ik me zo nu en dan net een moeder die een heel weeshuis runt.
Alleen de bewoners van het weeshuis (Nederlandse jongens van rond de 20 jaar oud) zijn allemaal net 2 a 3 maten groter en breder dan de meeste Gambianen hier. Maar ze hebben me ondanks hun leeftijd en formaat toch regelmatig nodig. Het zijn allemaal erg aardige jongens maar het geeft wel de nodige drukte. Ik heb zo'n beetje de supervisie over alles. Elke dag moeten er boodschappen gedaan worden en dat valt niet altijd mee, zeker als er geen auto ter beschikking is. Iedereen die bij ons werkt is erg druk met vanalles en nog wat. Tanta die bij ons kookt, staat 's morgens om 6 uur al op om op tijd het ontbijt klaar te hebben voor de jongens die al vroeg vertrekken naar hun stage adres. Anna, die bij ons schoonmaakt, komt elke morgen al om 7 uur en brengt dan vers boord mee. Alhagie Bah loopt ook de hele dag heen en weer. Hij tankt water als de tank leeg is, haalt benzine voor de generator, Geeft de planten in de tuin water en springt bij waar hulp nodig is. Daarnaast zijn er ook regelmatig dingen stuk, zoals eeen deurslot van de jongens, een toilet, een deur die los hangt ed. Hier moet steeds iemand voor geregeld worden en elke dag is er wel wat.
Omdat onze compound niet zo groot is brengt het ook veel geluidsoverlast te weeg. Vorige week heb ik maar 1 nacht redelijk kunnen slapen. Ze gaan door tot laat in de nacht of komen rond 4 uur in de nacht thuis, met veel lawaai van een avondje uit. 's Morgens vroeg zijn ze alweer vroeg van de partij en zitten ze om 7 uur te ontbijten. Mijn slaapkamer grenst aan het restaurant en is erg gehorig. Daarnaast nog alle bezoekers en studenten van Kairoh Garden of Franco''s compound die de hele dag door aan komen lopen. Soms heb ik het wel eens gehad en ga ik een wandeling maken met Alhagie of op Franco''s compound bij het kampvuur zitten. Hierdoor kom ik wel weer een beetje tot rust. Verder ligt er regelmatig eentje ziek in bed omdat hij teveel gedronken heeft. Maar goed dat is eigen schuld, dikke bult, zo gaat dat nou eenmaal met Nederlandse jongens van deze leeftijd.
Vorige week dinsdag zou de container voor het eerst geopend worden zodat alle spullen verdeeld konden worden onder de verschillende projecten. Er was een afspraak met 2 Nederlanders van Go 4 Africa en Alhagie dat ze om 8.30 uur bij de container zouden zijn. Maar omdat Alhagie tot 3.30 uur in de nacht naar een dronken student aan het zoeken was geweest, lag hij pas laat in bed.
's Morgens vroeg komen deze 2 Nederlanders de slaapkamer binnen gestormd zonder eerst te kloppen, op zo'n lompe manier, dat ik heel erg boos geworden ben. Ze hadden de sleutel nodig van de container en stonden met veel geweld midden in de slaapkamer. Zoals ze binnenkwamen vond ik echt geen manier van doen. Een Gambiaan zou dit nooit in zijn hoofd halen en klopt altijd respectvol op de deur of roept voorzichtig je naam. Toen ik boos werd en er wat van zei, lachten ze me nog uit ook. 's Middags zag ik 1 van de mannen op Kairoh Garden en heb ik hem nog eens goed gezegd dat ik deze manier van doen geen stijl vond. Als antwoord gaf hij dat het niet zijn probleem was maar mijn probleem. Dit maakte me nog bozer. Alhagie vertelde me later dat de betreffende man er toch wel mee zat dat ik zo boos geworden was en dat hij waarschijnlijk zijn excuses aan kwam bieden. Diezelfde avond bezochten beide mannen onze compound en ik veronderstelde dat ze hun excuses kwamen aanbieden, maar niets was minder waar. Ze vonden dat ik mijn excuus moest aanbieden. Nou, mooi niet. ik zou niet weten waarvoor. En nu hebben we dus een probleem, maar goed ik kan er eigenlijk niet mee zitten. Ik heb ze gezegd wat ik ervan vond vond en hier laat ik het maar bij.
Met Sankung (jongetje van 7 jaar) gaat het nog steeds erg goed. Afgelopen zaterdag kreeg hij voor het eerst 5 dalasi van mij voor zijn goede gedrag en trots dat hij was. We zijn echt vrienden geworden en hij is zo blij nu elke keer als hij mij ziet. Ik vertel hem ook steeds hoe goed dat hij het doet en hoe lief hij is. Hij is echt opgebloeid in amper twee weken tijd. Ik heb het vermoeden dat zijn moeder in Yakaba hem teveel vrijheid geeft en hij dan niet weet wat te doen en daardoor overal vervelende dingen uit gaat halen. Een paar regeltjes betreft de dagindeling werkt bij hem voortreffelijk. Toen ik zaterdag die 5 dalasi gaf, vertelde ik hem dat nadat ik mijn ontbijt op had, we samen naar Franco's winkeltje zouden gaan om snoepjes en koekjes te kopen. Toen ik zover klaar was en hem ging zoeken hoorde ik dat hij al naar een ander winkeltje was gegaan. Hij kon immers niet meer wachten.
Eergisteren nog een vervelend bericht gehad. JJ ofwel Kawsu (broer van Alhagie en Franco) en Soluman (vriend van Franco) zijn al een jaar spoorloos. Ze hebben een tijdje samen in Basse gewerkt, zijn beiden bouwvakker en hadden redelijk wat werk her en der. Twee weken geleden kwam er een jongen bij ons op de compound die vertelde dat hij JJ in Libie had gezien, waar hij ook net vandaan kwam. Ik vroeg hem hoe hij er dan uit zag en hij vertelde dat het een redelijk lange jongen was. Omdat JJ niet zo groot, zei ik tegen hem dat het dan wel om iemand anders zou gaan.
Nu kreeg Alhagie eergisteren een telefoontje van JJ met het bericht dat hij samen met Soluman naar Libie was gegaan, om zo uiteindelijk in Europa terecht te kunnen komen. Maar omdat de situatie in Libie onveilig is op dit moment zijn ze moeten vluchten en nu verblijven ze beiden in een vluchtelingenkamp in Egypte. Dit is weer een zorg meer voor Alhagie en Franco, want hoe krijgen ze hen weer thuis???? Franco vertelde me vanmorgen dat hij er de hele nacht niet van geslapen heeft. Hoe halen ze het ook in hun hoofd. Waarschijnlijk zijn ze beinvloed door anderen.
Ze willen dit verhaal niet tegen hun moeder vertellen want die slaapt geen nacht meer natuurlijk totdat JJ weer veilig thuis is.
Er is nog zoveel te vertellen, maar hier laat ik het maar bij voor vandaag. Misschien als ik over 5 weken weer thuis ben, dat alles wat hier speelt weer terug komt in mijn gedachten. Elke dag is weer anders hier en dat is ook de reden dat de tijd hier 5 x sneller lijkt te gaan dan in Nederland.
Alleen de bewoners van het weeshuis (Nederlandse jongens van rond de 20 jaar oud) zijn allemaal net 2 a 3 maten groter en breder dan de meeste Gambianen hier. Maar ze hebben me ondanks hun leeftijd en formaat toch regelmatig nodig. Het zijn allemaal erg aardige jongens maar het geeft wel de nodige drukte. Ik heb zo'n beetje de supervisie over alles. Elke dag moeten er boodschappen gedaan worden en dat valt niet altijd mee, zeker als er geen auto ter beschikking is. Iedereen die bij ons werkt is erg druk met vanalles en nog wat. Tanta die bij ons kookt, staat 's morgens om 6 uur al op om op tijd het ontbijt klaar te hebben voor de jongens die al vroeg vertrekken naar hun stage adres. Anna, die bij ons schoonmaakt, komt elke morgen al om 7 uur en brengt dan vers boord mee. Alhagie Bah loopt ook de hele dag heen en weer. Hij tankt water als de tank leeg is, haalt benzine voor de generator, Geeft de planten in de tuin water en springt bij waar hulp nodig is. Daarnaast zijn er ook regelmatig dingen stuk, zoals eeen deurslot van de jongens, een toilet, een deur die los hangt ed. Hier moet steeds iemand voor geregeld worden en elke dag is er wel wat.
Omdat onze compound niet zo groot is brengt het ook veel geluidsoverlast te weeg. Vorige week heb ik maar 1 nacht redelijk kunnen slapen. Ze gaan door tot laat in de nacht of komen rond 4 uur in de nacht thuis, met veel lawaai van een avondje uit. 's Morgens vroeg zijn ze alweer vroeg van de partij en zitten ze om 7 uur te ontbijten. Mijn slaapkamer grenst aan het restaurant en is erg gehorig. Daarnaast nog alle bezoekers en studenten van Kairoh Garden of Franco''s compound die de hele dag door aan komen lopen. Soms heb ik het wel eens gehad en ga ik een wandeling maken met Alhagie of op Franco''s compound bij het kampvuur zitten. Hierdoor kom ik wel weer een beetje tot rust. Verder ligt er regelmatig eentje ziek in bed omdat hij teveel gedronken heeft. Maar goed dat is eigen schuld, dikke bult, zo gaat dat nou eenmaal met Nederlandse jongens van deze leeftijd.
Vorige week dinsdag zou de container voor het eerst geopend worden zodat alle spullen verdeeld konden worden onder de verschillende projecten. Er was een afspraak met 2 Nederlanders van Go 4 Africa en Alhagie dat ze om 8.30 uur bij de container zouden zijn. Maar omdat Alhagie tot 3.30 uur in de nacht naar een dronken student aan het zoeken was geweest, lag hij pas laat in bed.
's Morgens vroeg komen deze 2 Nederlanders de slaapkamer binnen gestormd zonder eerst te kloppen, op zo'n lompe manier, dat ik heel erg boos geworden ben. Ze hadden de sleutel nodig van de container en stonden met veel geweld midden in de slaapkamer. Zoals ze binnenkwamen vond ik echt geen manier van doen. Een Gambiaan zou dit nooit in zijn hoofd halen en klopt altijd respectvol op de deur of roept voorzichtig je naam. Toen ik boos werd en er wat van zei, lachten ze me nog uit ook. 's Middags zag ik 1 van de mannen op Kairoh Garden en heb ik hem nog eens goed gezegd dat ik deze manier van doen geen stijl vond. Als antwoord gaf hij dat het niet zijn probleem was maar mijn probleem. Dit maakte me nog bozer. Alhagie vertelde me later dat de betreffende man er toch wel mee zat dat ik zo boos geworden was en dat hij waarschijnlijk zijn excuses aan kwam bieden. Diezelfde avond bezochten beide mannen onze compound en ik veronderstelde dat ze hun excuses kwamen aanbieden, maar niets was minder waar. Ze vonden dat ik mijn excuus moest aanbieden. Nou, mooi niet. ik zou niet weten waarvoor. En nu hebben we dus een probleem, maar goed ik kan er eigenlijk niet mee zitten. Ik heb ze gezegd wat ik ervan vond vond en hier laat ik het maar bij.
Met Sankung (jongetje van 7 jaar) gaat het nog steeds erg goed. Afgelopen zaterdag kreeg hij voor het eerst 5 dalasi van mij voor zijn goede gedrag en trots dat hij was. We zijn echt vrienden geworden en hij is zo blij nu elke keer als hij mij ziet. Ik vertel hem ook steeds hoe goed dat hij het doet en hoe lief hij is. Hij is echt opgebloeid in amper twee weken tijd. Ik heb het vermoeden dat zijn moeder in Yakaba hem teveel vrijheid geeft en hij dan niet weet wat te doen en daardoor overal vervelende dingen uit gaat halen. Een paar regeltjes betreft de dagindeling werkt bij hem voortreffelijk. Toen ik zaterdag die 5 dalasi gaf, vertelde ik hem dat nadat ik mijn ontbijt op had, we samen naar Franco's winkeltje zouden gaan om snoepjes en koekjes te kopen. Toen ik zover klaar was en hem ging zoeken hoorde ik dat hij al naar een ander winkeltje was gegaan. Hij kon immers niet meer wachten.
Eergisteren nog een vervelend bericht gehad. JJ ofwel Kawsu (broer van Alhagie en Franco) en Soluman (vriend van Franco) zijn al een jaar spoorloos. Ze hebben een tijdje samen in Basse gewerkt, zijn beiden bouwvakker en hadden redelijk wat werk her en der. Twee weken geleden kwam er een jongen bij ons op de compound die vertelde dat hij JJ in Libie had gezien, waar hij ook net vandaan kwam. Ik vroeg hem hoe hij er dan uit zag en hij vertelde dat het een redelijk lange jongen was. Omdat JJ niet zo groot, zei ik tegen hem dat het dan wel om iemand anders zou gaan.
Nu kreeg Alhagie eergisteren een telefoontje van JJ met het bericht dat hij samen met Soluman naar Libie was gegaan, om zo uiteindelijk in Europa terecht te kunnen komen. Maar omdat de situatie in Libie onveilig is op dit moment zijn ze moeten vluchten en nu verblijven ze beiden in een vluchtelingenkamp in Egypte. Dit is weer een zorg meer voor Alhagie en Franco, want hoe krijgen ze hen weer thuis???? Franco vertelde me vanmorgen dat hij er de hele nacht niet van geslapen heeft. Hoe halen ze het ook in hun hoofd. Waarschijnlijk zijn ze beinvloed door anderen.
Ze willen dit verhaal niet tegen hun moeder vertellen want die slaapt geen nacht meer natuurlijk totdat JJ weer veilig thuis is.
Er is nog zoveel te vertellen, maar hier laat ik het maar bij voor vandaag. Misschien als ik over 5 weken weer thuis ben, dat alles wat hier speelt weer terug komt in mijn gedachten. Elke dag is weer anders hier en dat is ook de reden dat de tijd hier 5 x sneller lijkt te gaan dan in Nederland.
maandag 28 februari 2011
Go 4 Africa
Even een leuk berichtje. Met Sankung (het jongetje waar ik vorige keer over schreef) gaat het goed. Tot nu toe volgt hij keurig de regeltjes die ik ingesteld heb en hij is er heel trots op. Ook Alhagie Bah geeft hem klusjes in de tuin of in huis en op deze manier hebben we wat meer zicht op hem.
Vorige week was het lekker rustig in huis. Alhagie was weg en dat maakt het gelijk een stuk rustiger. Mensen blijven weg van de compound en geen telefoongerinkel van de morgen tot laat in de nacht. Ik heb echt even van de rust genoten, maar dat veranderde gisteravond natuurlijk toen de teams van Go 4 Africa aankwamen. Zaterdag kreeg ik een telefoontje van Alhagie dat er in de nacht van vrijdag op zaterdag ingebroken was in het campement in Senegal waar de teams van Go for Africa verbleven. Terwijl de mensen lagen te slapen in hun kamer zijn er dieven binnen gedrongen en is er 2500,-- euro gestolen, twee foto camera's, een mobieltje en nog eens 150,-- euro. Dat krijg je dus niet meer terug en natuurlijk is er aangifte gedaan bij de politie en is de direktie van het verblijf aansprakelijk gesteld, maar dan nog geeft dit een heleboel rompslomp.
Zondagavond moest ik 4 mensen ophalen op het vliegveld, die ook bij Go 4 Africa betrokken zijn.
Ik had alleen de Mercedes tot mijn beschikking en realiseerde me dat ze met Brusseles Airlines zouden komen en daar mag iedereen 46 kilo bagage meenemen. Dus ik voorzag een probleem m.b.t. de ruimte in de auto. Op Kairoh Garden kon ik gelukkig een Landrover regelen en ben samen met Bakuwsu de mensen op gaan halen. Een van de gasten was Gerrit Marskamp, onze Go 4 Africa computerexpert (Zit nu naast mij in ons internetcafe om wat problemen samen met Amie op te lossen).
Net toen we thuiskwamen kwamen ook de teams van Go for Africa aan na een rit van drie weken. Allemaal doodvermoeid natuurlijk. Alhagie had nog een lokale muziekgroep geregeld en er stond een buffet klaar voor iedereen. Het was een drukte van jawelste. Ook veel mensen uit het dorp die even een kijkje kwamen nemen en er werd volop gedanst op de muziek van de drums. Toen het tegen elf uur liep wilde iedereen gaan slapen en zijn we met een 8 tal studenten naar ons huis gegaan. Franco nam er ook 8 mee naar zijn compound. Na nog even wat gedronken te hebben ging iedereen naar bed. Ik heb nog met Amie, Tanta, Alhagie, Alhagie Bah, Bob, Bah en Mala tot 3 uur in de nacht gezellig bij het kampvuur gezeten.
Vorige week was het lekker rustig in huis. Alhagie was weg en dat maakt het gelijk een stuk rustiger. Mensen blijven weg van de compound en geen telefoongerinkel van de morgen tot laat in de nacht. Ik heb echt even van de rust genoten, maar dat veranderde gisteravond natuurlijk toen de teams van Go 4 Africa aankwamen. Zaterdag kreeg ik een telefoontje van Alhagie dat er in de nacht van vrijdag op zaterdag ingebroken was in het campement in Senegal waar de teams van Go for Africa verbleven. Terwijl de mensen lagen te slapen in hun kamer zijn er dieven binnen gedrongen en is er 2500,-- euro gestolen, twee foto camera's, een mobieltje en nog eens 150,-- euro. Dat krijg je dus niet meer terug en natuurlijk is er aangifte gedaan bij de politie en is de direktie van het verblijf aansprakelijk gesteld, maar dan nog geeft dit een heleboel rompslomp.
Zondagavond moest ik 4 mensen ophalen op het vliegveld, die ook bij Go 4 Africa betrokken zijn.
Ik had alleen de Mercedes tot mijn beschikking en realiseerde me dat ze met Brusseles Airlines zouden komen en daar mag iedereen 46 kilo bagage meenemen. Dus ik voorzag een probleem m.b.t. de ruimte in de auto. Op Kairoh Garden kon ik gelukkig een Landrover regelen en ben samen met Bakuwsu de mensen op gaan halen. Een van de gasten was Gerrit Marskamp, onze Go 4 Africa computerexpert (Zit nu naast mij in ons internetcafe om wat problemen samen met Amie op te lossen).
Net toen we thuiskwamen kwamen ook de teams van Go for Africa aan na een rit van drie weken. Allemaal doodvermoeid natuurlijk. Alhagie had nog een lokale muziekgroep geregeld en er stond een buffet klaar voor iedereen. Het was een drukte van jawelste. Ook veel mensen uit het dorp die even een kijkje kwamen nemen en er werd volop gedanst op de muziek van de drums. Toen het tegen elf uur liep wilde iedereen gaan slapen en zijn we met een 8 tal studenten naar ons huis gegaan. Franco nam er ook 8 mee naar zijn compound. Na nog even wat gedronken te hebben ging iedereen naar bed. Ik heb nog met Amie, Tanta, Alhagie, Alhagie Bah, Bob, Bah en Mala tot 3 uur in de nacht gezellig bij het kampvuur gezeten.
vrijdag 25 februari 2011
Sankung
Sebastiaan is weer terug naar Nederland. Hij was hier maar voor een week, maar heeft toch veel indrukken opgedaan en een leuke tijd gehad. Afgelopen dinsdag was er een klein afscheidsfeestje voor hem georganiseerd door Franco. Bij het kampvuur, onder een hemel van duizenden sterren, werd er djembee gespeeld. Als je je goed concentreerd zou je zelfs in een trance kunnen raken bij het geluid van de drums. En ongelooflijk wat spelen ze goed, vooral Balla en Franco. Woendag hebben we Sebastiaan weer naar het vliegveld gebracht.
Sinds een week of 7 verblijft Sankung in ons huis. Sankung is een jongetje van 7 jaar en komt uit Jakaba. Maar omdat zijn moeder hem niet de baas kan heeft Alhagie hem meegenomen om hem bij ons op te voeden. Nou, dat lukt aardig, maar niet heus! Dat ouders hun kinderen bij andere familieleden onder brengen is hier echter heel normaal. Veel kinderen groeien niet bij hun ouders op, omdat ze het niet aankunnen of omdat de familie vind dat ze ergens anders beter af zijn.
Alhagie is er bijna nooit en er is niemand die Sankung persoonlijk kan begeleiden. Ik ben ook veel weg en heb andere dingen aan mijn hoofd en per slot van rekening ben ik hier maar tijdelijk. De eerste week dat hij bij ons was, was hij mij steeds aan het uitdagen totdat hij op een dag met een groot mes naar me uithaalde. Ik schrok me rot en ben gelijk achter hem aangerend en heb dit voorval tegen Alhagie Bah (onze watchmen) verteld. Die werd gelijk kwaad op hem en ik heb hem een uur lang genegeerd.
Dit vond ik echter wel genoeg straf voor een jongetje van 7, maar daar werd hier anders over gedacht. Alhagie Bah vertelde dit voorval in de avond tegen Alhagie (2Pac) en toen kreeg Sankung er vreselijk van langs. Ik kon dit echter niet aanzien en liep naar binnen. Alhagie kwam achter mij aan en vroeg me wat er aan de hand was. Ik zei dat ik niet wilde dat hij Sankung sloeg vanwege mij. Ik kreeg echter als antwoord dat dit de manier was om kinderen op te voeden en als ze niet geslagen werden dat ze dat dan volgende keer weer zouden doen. Vanaf die tijd werd Sankung wel aardiger naar mij toe en luisterde hij zelf naar mij. Hij is erg bij de hand en slim en vind het leuk om letters en getallen te oefenen in het Engels en Eefje leerde hem zelfs een Engels liedje.
Maar ook na regelmatig slaag voor onbenullige dingen weet Sankung zich nog steeds niet te gedragen. Ik wijt dit aan het feit dat er geen liefdevolle begeleiding voor hem voorhanden is. Er wordt alleen maar op hem gemopperd en goed gedrag wordt niet beloond. Ik vind dat een kind bij zijn moeder hoort, maar goed ik ben hier niet in Nederland en hier denken ze er anders over.
Hij gaat sinds een aantal weken naar school, maar vaak horen we dat hij i.p.v. school ergens aan het spelen is. Om hem wat meer structuur te bieden dacht ik dat het misschien goed was om hem op karateles te doen in het Jongerencentrum. Dus sinds vorige week zit hij op karate en vind het erg leuk tenminste als hij al gaat. Want steeds gaat het fout. Afgelopen dinsdag is hij na school niet thuisgekomen en we hebben tot in de avond naar hem gezocht. Uiteindelijk vonden we hem in de buurt op een compound. Gisteren weer hetzelfde verhaal en ook was hij een paar keer niet op karateles verschenen. Hij gaat dan zo in zijn spel op waarschijnlijk dat hij nergens meer aan denkt. Ook is de afspraak dat hij bij onze buren eet, maar we horen dat hij overal waar ook maar eten voorhanden is wat eet. Gisteravond dacht ik, nou is het genoeg en ik ga met Sankung zitten om wat regels op te stellen betreft zijn dagindeling. Ik heb een stuk papier gepakt en aan de hand van een klok en tekeningetjes een dagindeling gemaakt waaraan hij zich moet houden. Als hij zich een week lang goed gedraagd krijgt hij van mij elke zaterdag 5 dalasi. Nou, hij was er helemaal blij mee. Ik heb de afspraken met Alhagie, Anna en Tanta doorgesproken, omdat zij vaak bij ons in huis zijn zodat iedereen dezelfde regels hanteert.
Totdat het vandaag weer fout ging. Toen hij thuis kwam uit school gooide hij zijn schooluniform in het zand, vond ergens nog een viezig T shirtje en weg was hij weer terwijl er afgesproken was dat hij na school bij de buren gaat eten. Alhagie Bah is weer op zoek gemoeten naar hem en vond hem terug op de compound van Bolong waar hij aan de lunch zat. Alhagie en Anna hebben hem er weer van langs gegeven en hem een tijdje opgesloten in de slaapkamer. Toen hij daaruit kwam zag hij er heel verdrietig uit en ik had er moeite mee om boos op hem te zijn, maar probeerde toch streng te blijven kijken. Later op de middag heb ik hem in de auto gezet en hem naar karate gebracht. Ik vind het moeilijk om dit allemaal aan te zien, maar kan er ook niet veel aan veranderen. Als ik weg ben over een paar weken gaat het toch weer zoals ze hier gewend zijn en ik weet niet of er op deze manier iets van Sankung terecht komt.
Hij hoort gewoon thuis bij zijn moeder, vind ik!!!!
Alhagie is sinds dinsdag, samen met Baks, en twee Nederlandse jongens vertrokken naar de grens van Senegal/Mauretanie om de groep van Go for Africa op te halen.
Gisteren hoorde ik dat ze elkaar ontmoet hebben, maar dat er een auto achter gelaten was in de woestijn omdat er niet meer mee te rijden viel. Alle 41 mensen die onderweg zijn maken het goed en zondag zullen ze aankomen op Kairoh Garden.
Er is een muziekgroep geregeld voor tijdens de ontvangst en gisteren heb ik met Kawsu geregeld dat er voor iedereen een diner beschikbaar is als ze aankomen.
Zal wel weer erg druk zijn net als vorig jaar en daarom geniet ik nu nog maar een paar dagen van de rust op onze compound. Ik ben samen met Anna bezig om alle kamers schoon te maken, de bedden op te maken, zodat alles klaar is voor ontvangst van de studenten. Er is zoals altijd weer veel onduidelijkheid over wie, wat moet regelen zoals het ophalen van de studenten die met het vliegtuig aankomen. Niemand weet wiens verantwoordelijkheid het is, zoals afgelopen woensdag toen er twee mensen op mij en Franco stonden te wachten terwijl wij niet wisten dat we hen moesten ophalen. Gelukkig is dat goed gekomen en zijn ze op eigen houtje op Kairoh Garden kunnen komen. Ook op Kairoh Garden zijn er veel dingen niet duidelijk en Kawsu had ons uitgenodigd om het e.e.a. door te spreken, maar ook wij weten van veel dingen nergens van.
Ben benieuwd hoe het er komende weken aan toe gaat. Ik ben van plan om me een beetje afzijdig te houden van het hele gebeuren en me te richten op het jongerenproject.
Tot volgende keer maar weer!
Sinds een week of 7 verblijft Sankung in ons huis. Sankung is een jongetje van 7 jaar en komt uit Jakaba. Maar omdat zijn moeder hem niet de baas kan heeft Alhagie hem meegenomen om hem bij ons op te voeden. Nou, dat lukt aardig, maar niet heus! Dat ouders hun kinderen bij andere familieleden onder brengen is hier echter heel normaal. Veel kinderen groeien niet bij hun ouders op, omdat ze het niet aankunnen of omdat de familie vind dat ze ergens anders beter af zijn.
Alhagie is er bijna nooit en er is niemand die Sankung persoonlijk kan begeleiden. Ik ben ook veel weg en heb andere dingen aan mijn hoofd en per slot van rekening ben ik hier maar tijdelijk. De eerste week dat hij bij ons was, was hij mij steeds aan het uitdagen totdat hij op een dag met een groot mes naar me uithaalde. Ik schrok me rot en ben gelijk achter hem aangerend en heb dit voorval tegen Alhagie Bah (onze watchmen) verteld. Die werd gelijk kwaad op hem en ik heb hem een uur lang genegeerd.
Dit vond ik echter wel genoeg straf voor een jongetje van 7, maar daar werd hier anders over gedacht. Alhagie Bah vertelde dit voorval in de avond tegen Alhagie (2Pac) en toen kreeg Sankung er vreselijk van langs. Ik kon dit echter niet aanzien en liep naar binnen. Alhagie kwam achter mij aan en vroeg me wat er aan de hand was. Ik zei dat ik niet wilde dat hij Sankung sloeg vanwege mij. Ik kreeg echter als antwoord dat dit de manier was om kinderen op te voeden en als ze niet geslagen werden dat ze dat dan volgende keer weer zouden doen. Vanaf die tijd werd Sankung wel aardiger naar mij toe en luisterde hij zelf naar mij. Hij is erg bij de hand en slim en vind het leuk om letters en getallen te oefenen in het Engels en Eefje leerde hem zelfs een Engels liedje.
Maar ook na regelmatig slaag voor onbenullige dingen weet Sankung zich nog steeds niet te gedragen. Ik wijt dit aan het feit dat er geen liefdevolle begeleiding voor hem voorhanden is. Er wordt alleen maar op hem gemopperd en goed gedrag wordt niet beloond. Ik vind dat een kind bij zijn moeder hoort, maar goed ik ben hier niet in Nederland en hier denken ze er anders over.
Hij gaat sinds een aantal weken naar school, maar vaak horen we dat hij i.p.v. school ergens aan het spelen is. Om hem wat meer structuur te bieden dacht ik dat het misschien goed was om hem op karateles te doen in het Jongerencentrum. Dus sinds vorige week zit hij op karate en vind het erg leuk tenminste als hij al gaat. Want steeds gaat het fout. Afgelopen dinsdag is hij na school niet thuisgekomen en we hebben tot in de avond naar hem gezocht. Uiteindelijk vonden we hem in de buurt op een compound. Gisteren weer hetzelfde verhaal en ook was hij een paar keer niet op karateles verschenen. Hij gaat dan zo in zijn spel op waarschijnlijk dat hij nergens meer aan denkt. Ook is de afspraak dat hij bij onze buren eet, maar we horen dat hij overal waar ook maar eten voorhanden is wat eet. Gisteravond dacht ik, nou is het genoeg en ik ga met Sankung zitten om wat regels op te stellen betreft zijn dagindeling. Ik heb een stuk papier gepakt en aan de hand van een klok en tekeningetjes een dagindeling gemaakt waaraan hij zich moet houden. Als hij zich een week lang goed gedraagd krijgt hij van mij elke zaterdag 5 dalasi. Nou, hij was er helemaal blij mee. Ik heb de afspraken met Alhagie, Anna en Tanta doorgesproken, omdat zij vaak bij ons in huis zijn zodat iedereen dezelfde regels hanteert.
Totdat het vandaag weer fout ging. Toen hij thuis kwam uit school gooide hij zijn schooluniform in het zand, vond ergens nog een viezig T shirtje en weg was hij weer terwijl er afgesproken was dat hij na school bij de buren gaat eten. Alhagie Bah is weer op zoek gemoeten naar hem en vond hem terug op de compound van Bolong waar hij aan de lunch zat. Alhagie en Anna hebben hem er weer van langs gegeven en hem een tijdje opgesloten in de slaapkamer. Toen hij daaruit kwam zag hij er heel verdrietig uit en ik had er moeite mee om boos op hem te zijn, maar probeerde toch streng te blijven kijken. Later op de middag heb ik hem in de auto gezet en hem naar karate gebracht. Ik vind het moeilijk om dit allemaal aan te zien, maar kan er ook niet veel aan veranderen. Als ik weg ben over een paar weken gaat het toch weer zoals ze hier gewend zijn en ik weet niet of er op deze manier iets van Sankung terecht komt.
Hij hoort gewoon thuis bij zijn moeder, vind ik!!!!
Alhagie is sinds dinsdag, samen met Baks, en twee Nederlandse jongens vertrokken naar de grens van Senegal/Mauretanie om de groep van Go for Africa op te halen.
Gisteren hoorde ik dat ze elkaar ontmoet hebben, maar dat er een auto achter gelaten was in de woestijn omdat er niet meer mee te rijden viel. Alle 41 mensen die onderweg zijn maken het goed en zondag zullen ze aankomen op Kairoh Garden.
Er is een muziekgroep geregeld voor tijdens de ontvangst en gisteren heb ik met Kawsu geregeld dat er voor iedereen een diner beschikbaar is als ze aankomen.
Zal wel weer erg druk zijn net als vorig jaar en daarom geniet ik nu nog maar een paar dagen van de rust op onze compound. Ik ben samen met Anna bezig om alle kamers schoon te maken, de bedden op te maken, zodat alles klaar is voor ontvangst van de studenten. Er is zoals altijd weer veel onduidelijkheid over wie, wat moet regelen zoals het ophalen van de studenten die met het vliegtuig aankomen. Niemand weet wiens verantwoordelijkheid het is, zoals afgelopen woensdag toen er twee mensen op mij en Franco stonden te wachten terwijl wij niet wisten dat we hen moesten ophalen. Gelukkig is dat goed gekomen en zijn ze op eigen houtje op Kairoh Garden kunnen komen. Ook op Kairoh Garden zijn er veel dingen niet duidelijk en Kawsu had ons uitgenodigd om het e.e.a. door te spreken, maar ook wij weten van veel dingen nergens van.
Ben benieuwd hoe het er komende weken aan toe gaat. Ik ben van plan om me een beetje afzijdig te houden van het hele gebeuren en me te richten op het jongerenproject.
Tot volgende keer maar weer!
vrijdag 18 februari 2011
Sebastiaan in Gambia
Afgelopen woensdag is Sebastiaan aangekomen. Leuk om hem weer te zien en bij te praten.
Na zijn aankomst op het vliegveld, zijn we naar Maloes Kok gereden die betrokken is bij Stichting Gambian Future Fund om alle rekeningen die te maken hebben met het invoeren van de container te overleggen. Marloes woont al 14 jaar in Gambia.
Daarna zijn we naar huis gereden en werd Sebastiaan verwelkomt door het hele huisteam (alle mensen die bij ons werken, Anna, Tanta en Alhagie Bah) Na wat bijgekletst te hebben, de cadeutjes en foto's uitgepakt te hebben die Alexander en Eefje meegegeven hadden en een heerlijke maaltijd gemaakt door Tanta, zijn Franco en Sebastiaan naar Franco's compound gegaan. De volgende ochtend ben ik naar Franco's compound gelopen om wat beweging te hebben en Sebastiaan te zien. Hij had lekker lang doorgeslapen want de dag ervoor moest hij vroeg op om het vliegtuig te halen. Bij Franco in het restaurant nog een tijdje zitten kletsen en daarna zijn we naar Serekunda vertrokken om het e.e.a. te regelen en matrassen bij te kopen voor alle Go for Africa gasten die we druppelsgewijs vanaf vandaag verwachten. Alhagie heeft het druk met het regelend van bouwmaterialen. Er moet nog een ruimte bijgebouwd worden om iedereen onder te brengen. Ook was er iets mis met de Galloper waarmee hij volgende week naar de grens van Mauretanie moet rijden om de mensen van Go for Africa op te halen, zodat hij weer een dag in de garage door heeft moeten brengen.
Verder spelen er nog een heleboel dingen waarover ik me steeds weer verbaas en niet eens allemaal op kan schrijven hier. Eentje ervan is dat Franco gistermorgen een telefoontje kreeg van iemand die vertelde dat Bob in automaterialen handelt. Wij vroegen ons dus af waar hij die automaterialen vandaan haalt. En het idee kwam op dat hij ze misschien bij ons wel uit de garage haalt. Hij doet echter vanalles om aan geld te komen behalve werken, dus je weet maar nooit. Franco heeft hierover Alhagie gebeld en die zal vandaag met hem daarover praten. Vandaag kregen we weer te horen dat hij een poort wil gaan verkopen die hij gevonden heeft op de compound van Caddy (zijn vrouw) voor 25 dalasi. En dat allemaal om canabis te kunnen roken.
Weet je, ik kan niet eens echt kwaad worden op Bob, en moet er soms vreselijk om lachen, het is net een klein kind in een groot lijf, We weten echt niet wat we met deze jongen aan moeten, psychiatrische hulp is er hier niet en vrienden en/of famile moeten het dan maar opknappen. Gisteravond was ik wel boos op een vriend van Alhagie.
Alhagie Bah (onze watchmen) vroeg mij of de generator aan moest. En omdat we met maanlicht gezellig met zijn allen bij het kampvuur zaten vond ik het niet nodig. Toen kwam een van Alhagie (2Pac) zijn beste vrienden aan lopen en zei dat hij de generator aan wilde hebben om zijn telefoon op te laden. Hij vertelde Alhagie Bah ook dat hij aan mij toestemming had gevraagd, dus Alhagie geloofde dat en deed de generator aan.
Toen struinde hij naar binnen deed alle lampen en de TV aan en ging languit op de bank liggen tot vannacht drie uur. Ik was helemaal verbaasd want hij had mij niets gevraagd. Maar goed, ik ben naar Franco gelopen en vroeg wat hij daar nou van vond. Hij antwoordde, ik zei toch dat hij Alhagie (2Pac) gewoon gebruikt. Later op de avond toen Alhagie (2Pac) thuiskwam heb ik hem het verhaal verteld en hij vond het ook nogal brutaal wat er gebeurd was. Ik kan me natuurlijk niet met hun vriendschap bemoeien en vind dat Alhagie hier met hem over moet praten, maar toch..... Soms ben ik echt verbaasd over hoe mensen elkaar hier gebruiken om er zelf beter van te worden.
Komende week zullen we druk zijn met de komst van Go for Africa en willen we ook het internetcafe weer openen wat behoort bij het jongerenproject.
Heel veel groetjes voor iedereen in Nederland en tot volgende week!
Na zijn aankomst op het vliegveld, zijn we naar Maloes Kok gereden die betrokken is bij Stichting Gambian Future Fund om alle rekeningen die te maken hebben met het invoeren van de container te overleggen. Marloes woont al 14 jaar in Gambia.
Daarna zijn we naar huis gereden en werd Sebastiaan verwelkomt door het hele huisteam (alle mensen die bij ons werken, Anna, Tanta en Alhagie Bah) Na wat bijgekletst te hebben, de cadeutjes en foto's uitgepakt te hebben die Alexander en Eefje meegegeven hadden en een heerlijke maaltijd gemaakt door Tanta, zijn Franco en Sebastiaan naar Franco's compound gegaan. De volgende ochtend ben ik naar Franco's compound gelopen om wat beweging te hebben en Sebastiaan te zien. Hij had lekker lang doorgeslapen want de dag ervoor moest hij vroeg op om het vliegtuig te halen. Bij Franco in het restaurant nog een tijdje zitten kletsen en daarna zijn we naar Serekunda vertrokken om het e.e.a. te regelen en matrassen bij te kopen voor alle Go for Africa gasten die we druppelsgewijs vanaf vandaag verwachten. Alhagie heeft het druk met het regelend van bouwmaterialen. Er moet nog een ruimte bijgebouwd worden om iedereen onder te brengen. Ook was er iets mis met de Galloper waarmee hij volgende week naar de grens van Mauretanie moet rijden om de mensen van Go for Africa op te halen, zodat hij weer een dag in de garage door heeft moeten brengen.
Verder spelen er nog een heleboel dingen waarover ik me steeds weer verbaas en niet eens allemaal op kan schrijven hier. Eentje ervan is dat Franco gistermorgen een telefoontje kreeg van iemand die vertelde dat Bob in automaterialen handelt. Wij vroegen ons dus af waar hij die automaterialen vandaan haalt. En het idee kwam op dat hij ze misschien bij ons wel uit de garage haalt. Hij doet echter vanalles om aan geld te komen behalve werken, dus je weet maar nooit. Franco heeft hierover Alhagie gebeld en die zal vandaag met hem daarover praten. Vandaag kregen we weer te horen dat hij een poort wil gaan verkopen die hij gevonden heeft op de compound van Caddy (zijn vrouw) voor 25 dalasi. En dat allemaal om canabis te kunnen roken.
Weet je, ik kan niet eens echt kwaad worden op Bob, en moet er soms vreselijk om lachen, het is net een klein kind in een groot lijf, We weten echt niet wat we met deze jongen aan moeten, psychiatrische hulp is er hier niet en vrienden en/of famile moeten het dan maar opknappen. Gisteravond was ik wel boos op een vriend van Alhagie.
Alhagie Bah (onze watchmen) vroeg mij of de generator aan moest. En omdat we met maanlicht gezellig met zijn allen bij het kampvuur zaten vond ik het niet nodig. Toen kwam een van Alhagie (2Pac) zijn beste vrienden aan lopen en zei dat hij de generator aan wilde hebben om zijn telefoon op te laden. Hij vertelde Alhagie Bah ook dat hij aan mij toestemming had gevraagd, dus Alhagie geloofde dat en deed de generator aan.
Toen struinde hij naar binnen deed alle lampen en de TV aan en ging languit op de bank liggen tot vannacht drie uur. Ik was helemaal verbaasd want hij had mij niets gevraagd. Maar goed, ik ben naar Franco gelopen en vroeg wat hij daar nou van vond. Hij antwoordde, ik zei toch dat hij Alhagie (2Pac) gewoon gebruikt. Later op de avond toen Alhagie (2Pac) thuiskwam heb ik hem het verhaal verteld en hij vond het ook nogal brutaal wat er gebeurd was. Ik kan me natuurlijk niet met hun vriendschap bemoeien en vind dat Alhagie hier met hem over moet praten, maar toch..... Soms ben ik echt verbaasd over hoe mensen elkaar hier gebruiken om er zelf beter van te worden.
Komende week zullen we druk zijn met de komst van Go for Africa en willen we ook het internetcafe weer openen wat behoort bij het jongerenproject.
Heel veel groetjes voor iedereen in Nederland en tot volgende week!
vrijdag 11 februari 2011
Feestje
Door het gebeuren met de container vorige week ben ik snel overstuur door kleine dingen. Het heeft nogal wat impact op me gehad, maar door een aantal gesprekken met mensen hier gaat het nu wel weer beter.
Afgelopen woensdag heb ik samen met Amie en Franco, Eefje (mijn collega) naar het vliegveld gebracht. Ze voelde zich niet helemaal in orde de laatste twee dagen en moest helaas ziek naar huis. Gelukkig is ze goed aangekomen en kan ze thuis een beetje uitzieken. Ze heeft hier verder echt een hele fijne tijd gehad. Ik vond het ook erg gezellig met haar en zal haar gaan missen.
Toen we weer thuis kamen vroeg Alhagie of ik met hem mee wilde gaan naar Serekunda, maar hij wilde niet vertellen waarvoor. De auto werd geparkeerd bij het politieburo en hij vertelde mij dat ik absoluut niet uit de auto mocht komen en dat hij wat boodschappen ging doen. Met een CD tje van Kalif Seita en wat sms'jes sturende naar Sebastiaan en Alexander dacht ik het wel even vol te kunnen houden. Mijn uitzicht was een golfplaat waarachter om de beurt de politie mensen stonden te plassen. Nou ja, ik rook het gelukkig nog net niet. Na een half uur gewacht te hebben kwam Alhagie terug naar de auto om te zeggen dat er mensen die hij kende bij een ongeluk waren betrokken geraakt en dat hij hen wilde helpen. De jongen die schuldig was zat in de gevangenis en hij wilde regelen dat deze jongen vrij kon komen. Het duurde even maar nadat ik een kleine twee uurtjes gewacht had in de auto mocht de jongen vrij uit. Terug naar huis vroeg ik om een verklaring, wat de reden was dat ik in de auto moest blijven, maar hij kon me dat niet vertellen zei hij. Ik werd natuurlijk steeds nieuwschieriger en haalde allerlei dingen in mijn hoofd, maar s'avonds ontdekte ik het geheim. Hij had cadeautjes voor me gekcoht vanwege ons driejarig samenzijn en een hele mooie kaart laten schrijven (door Amie) en hij had vlees en drinken gekocht zodat we een klein feestje konden geven voor de mensen die bij ons wonen en werken. De radio werd naar buiten gehaald, het kampvuur opgestookt en op reggea muziek en andere Afrikaanse songs werd onder een hemel van duizenden sterren gedanst. Het restaurant werd die avond de dansvloer en Amie, Tanta en Alhagie Bah met nog een paar anderen hadden het grootste plezier. Kortom het was erg gezellig en een grote verassing voor mij.
Gisteren ben ik met Alhagie nog naar een paar projecten van Go for Africa gegaan om een uitnodiging af te geven voor 1 Maart. De bedoeling is dat de Nederlandse stage begeleiders en studenten die nu onderweg zijn met auto's en de Gambiaanse leraren en studenten die betrokken zijn bij de stages elkaar gaan ontmoeten in het jongerencentrum in Tanji. Na een bezoek aan de scholen zijn we een vriend van Alhagie op gaan zoeken in Kanifing. Hij woont in een heel mooi groot huis, wat hier het witte huis genoemd word. Het huis is twee verdiepingen hoog en zo groot als de compound, je kan er via een paadje nog net omheen lopen. Daarna zijn we naar Fajikunda gereden om daar Alhagie Jaiteh (die werkt bij de lokale TV zender GRTS) op te zoeken. Ik heb nl. een paar weken geleden een erg indrukwekkende documentaire op TV gezien waarin hier in Afrika, een hele groep albino's bij elkaar gebracht worden om hun organen en hersenen te verwijderen en deze te verhandelen.
Ik wilde Alhagie van GRTS vragen of hij voor mij deze documentaire kan achterhalen.
Ik wil in Europa gaan kijken of ik via een mensenrechten organisatie iets kan doen tegen dit onrecht. Ook wil ik kijken of ik via Kalif Seita (een bekende Malinese zanger en ook een albino) iets kan bereiken.
Thuis gekomen werd het vrij koud in de avonduren en heb ik binnenshuis, samen met Amie naar 4 voor mij erg interessante (maar niet echt) Nigeriaanse films gekeken.
Afgelopen woensdag heb ik samen met Amie en Franco, Eefje (mijn collega) naar het vliegveld gebracht. Ze voelde zich niet helemaal in orde de laatste twee dagen en moest helaas ziek naar huis. Gelukkig is ze goed aangekomen en kan ze thuis een beetje uitzieken. Ze heeft hier verder echt een hele fijne tijd gehad. Ik vond het ook erg gezellig met haar en zal haar gaan missen.
Toen we weer thuis kamen vroeg Alhagie of ik met hem mee wilde gaan naar Serekunda, maar hij wilde niet vertellen waarvoor. De auto werd geparkeerd bij het politieburo en hij vertelde mij dat ik absoluut niet uit de auto mocht komen en dat hij wat boodschappen ging doen. Met een CD tje van Kalif Seita en wat sms'jes sturende naar Sebastiaan en Alexander dacht ik het wel even vol te kunnen houden. Mijn uitzicht was een golfplaat waarachter om de beurt de politie mensen stonden te plassen. Nou ja, ik rook het gelukkig nog net niet. Na een half uur gewacht te hebben kwam Alhagie terug naar de auto om te zeggen dat er mensen die hij kende bij een ongeluk waren betrokken geraakt en dat hij hen wilde helpen. De jongen die schuldig was zat in de gevangenis en hij wilde regelen dat deze jongen vrij kon komen. Het duurde even maar nadat ik een kleine twee uurtjes gewacht had in de auto mocht de jongen vrij uit. Terug naar huis vroeg ik om een verklaring, wat de reden was dat ik in de auto moest blijven, maar hij kon me dat niet vertellen zei hij. Ik werd natuurlijk steeds nieuwschieriger en haalde allerlei dingen in mijn hoofd, maar s'avonds ontdekte ik het geheim. Hij had cadeautjes voor me gekcoht vanwege ons driejarig samenzijn en een hele mooie kaart laten schrijven (door Amie) en hij had vlees en drinken gekocht zodat we een klein feestje konden geven voor de mensen die bij ons wonen en werken. De radio werd naar buiten gehaald, het kampvuur opgestookt en op reggea muziek en andere Afrikaanse songs werd onder een hemel van duizenden sterren gedanst. Het restaurant werd die avond de dansvloer en Amie, Tanta en Alhagie Bah met nog een paar anderen hadden het grootste plezier. Kortom het was erg gezellig en een grote verassing voor mij.
Gisteren ben ik met Alhagie nog naar een paar projecten van Go for Africa gegaan om een uitnodiging af te geven voor 1 Maart. De bedoeling is dat de Nederlandse stage begeleiders en studenten die nu onderweg zijn met auto's en de Gambiaanse leraren en studenten die betrokken zijn bij de stages elkaar gaan ontmoeten in het jongerencentrum in Tanji. Na een bezoek aan de scholen zijn we een vriend van Alhagie op gaan zoeken in Kanifing. Hij woont in een heel mooi groot huis, wat hier het witte huis genoemd word. Het huis is twee verdiepingen hoog en zo groot als de compound, je kan er via een paadje nog net omheen lopen. Daarna zijn we naar Fajikunda gereden om daar Alhagie Jaiteh (die werkt bij de lokale TV zender GRTS) op te zoeken. Ik heb nl. een paar weken geleden een erg indrukwekkende documentaire op TV gezien waarin hier in Afrika, een hele groep albino's bij elkaar gebracht worden om hun organen en hersenen te verwijderen en deze te verhandelen.
Ik wilde Alhagie van GRTS vragen of hij voor mij deze documentaire kan achterhalen.
Ik wil in Europa gaan kijken of ik via een mensenrechten organisatie iets kan doen tegen dit onrecht. Ook wil ik kijken of ik via Kalif Seita (een bekende Malinese zanger en ook een albino) iets kan bereiken.
Thuis gekomen werd het vrij koud in de avonduren en heb ik binnenshuis, samen met Amie naar 4 voor mij erg interessante (maar niet echt) Nigeriaanse films gekeken.
Abonneren op:
Posts (Atom)