Kerstmis 2013

De dag voor kerst ben ik samen met Houwa en Mr. Darbou (sociaal werker in het dorp)op huisbezoek geweest bij de gehandicapte kinderen, die wekelijks naar de dorpsschool komen. Het klasje is opgezet door drie studenten uit Nederland die vorig jaar met stichting Go for Africa meegekomen zijn. Houwa en Mr. Darbou runnen dit klasje nu wekelijks en bieden de kinderen extra mogelijkheden aan om zich te kunnen ontwikkelen. Het leek me wel leuk om de kinderen en hun ouders te ontmoeten. De bedoeling van dit huisbezoek was om alle kinderen te registreren. In Nederland zouden we dat doen voordat het betreffende kind naar school komt. In Gambia komen ze er na een jaar achter dat het toch wel belangrijk is om wat meer achtergrond van het kind te hebben. Gezien er geen auto ter beschikking was moesten we te voet. De kinderen wonen verspreid door het dorp heen en de voettocht incl. bezoekjes hebben dan ook vier uur in beslag genomen. Maar interessant was het wel. Bij een kindje, die ziek op bed lag hoorden we het trieste verhaal dat de moeder zelf ook gehandicapt was en niet voor het kind kon zorgen. Het kind is nu geadopteerd door een andere familie. Een andere jongen dacht dat hij met ons mee naar school kon, maar helaas, dat was niet de reden waarvoor we kwamen. Hij was dan ook erg teleurgesteld toen we zonder hem weer weggingen. 

Ook troffen we een kind met het Syndroom van Down en drie van de kinderen die we bezocht 

hebben zijn niet in staat om te spreken. Voor deze kinderen zouden picto boekjes en gebarentaal natuurlijk een uitkomst zijn, maar helaas is dat hier haast niet te realiseren of deze hulp zou uit Nederland moeten komen. Aan het eind van elk bezoek werd er genoteerd of het kind dan wel geestelijk of lichamelijk gehandicapt is. Veel verder als dit komen ze dan ook niet. Mr. Darbou vroeg steeds aan mij wat ik ervan dacht en van het Syndroom van Down had hij nog nooit gehoord. We hebben besloten om een paar Engelse boekjes met plaatjes uit onze bibliotheek te halen van het Youth and Communty Centrum zodat de kinderen aan de hand van plaatjes toch wat woordenschat aangeboden krijgen. 

In de middag heb ik Adema, onze nieuwe kokkin, breien geleerd. Ik heb een breiwerk bij me omdat lezen nauwelijks lukt. Je bent hier immers nooit alleen en ze vinden het vreemd als je in een hoekje alleen gaat zitten lezen. Herhaaldelijk word ik gestoord met de vraag wat ik aan het doen ben of roepen ze me voor het een of ander. Breien gaat dan wel, omdat ik dat kan zonder dat ik me daarop intensief moet concentreren. Adema had de breikunst zo te pakken en ze vindt het erg leuk om te doen. Iedereen vindt het trouwens super interessant als ik aan het breien ben. Dat kennen ze hier niet. Haken en borduren wel, dat wordt veel gedaan door de vrouwen. Zelfs de mannen komen geinteresseerd kijken als ik aan het breien ben en bewonderen elke gevordere naald met belangstelling. 

In de avonduren stelde Alhagie voor om kerst te gaan vieren in Senegambia. Ik in een lange rode jurk met daarop een wit vest en Alhagie in een rode bloes, grijze broek en zwart colbertjasje zagen we er samen op zijn ¨kerst¨ uit. Houwa en Adema gingen met ons mee. In Senegambia aangekomen kijk je werkelijk je ogen uit naar alle bijzondere, gekke en a-sociale Europeanen. Het was voor mij, Alhagie, Houwa en Adema dan ook of we naar een lachfilm zaten te kijken. Voordurend lagen we plat van het lachen. Stel je voor: Een Engels gezin, compleet met kinderen, die in kerstman-vrouwpak inclusief kerstmuts in een bar zitten en foto´s van elkaar maken. De korte broek die de man droeg trok hij op tot onder zijn oksels en dat was blits genoeg voor een foto. Naast ons zat een Engelse vrouw, zo dik dat ik verbaasd was dat de plastic stoel onder haar het niet begaf. Uit alle gaten die in de stoel zaten puilde haar overtollig vet. Een op leeftijd zijnde opa die gevolgd werd door een sexie uitziende dame van een jaar of 25 met een rokje tot net onder haar kruis. Schijnbaar erg verliefd kropen ze achter in een taxi. In een ander bar was het helemaal feest, voor ons tenminste. Een blanke, blonde, flink 

opgemaakte dame van rond de 60 compleet in jurk met tijgerprint, die reikte tot net onder 

haar kruis. Ze schudde met haar billen of haar leven ervan af hing. Haar ogen afwisselend 

dan weer wijdt open en dan weer dicht. 

Dan een aardig normaal uitziend Europees vrouwtje met een zwarte man. Leuk stel om te zien. 

Alleen had het vrouwtje totaal geen gevoel voor ritme. Kan ze natuurlijk ook niets aan doen. Haar ritmische en lenige vriend probeerde datzelfde ritme er bij haar in te krijgen maar dat was tot mislukken gedoemt. Een oudere, blanke en ietwat lelijke dame die alleen was, nogal mager in een lange zwarte avondjurk met blote rug, leefde zich uit op de dansvloer. Verschillende West Afrikaanse jonge mannen vergezelden haar en probeerden haar over te halen tot een nachtje in één van de vele hotels in de buurt. En dan last maar not least, een Europese dame, vlot gekleed met bril, van naar schatting tussen de 75 en 80, danst in haar eentje tussen een tiental jonge West Afrikaanse mannen. Geweldig om te zien! Dan de West Afrikaanse dames, niet alleen uit Gambia maar uit allerlei omringende landen, in hun uitgaanstenue. Korte rokjes, strakke truitjes waar hun boezems bovenuit puilen en hoge hakken, waar ik nog niet eens op zou kunnen staan, laat staan lopen. Alles bij elkaar hebben we wat afgelachen en ook nog even gedanst en wie weet zijn er ook mensen die om ons lol hebben gehad. Om drie uur in de nacht had Alhagie honger en wilde hij nog naar Serekunda waar ergens in een afgelegen straatje een slager vlees stond klaar te maken. Om vier uur arriveerden we dan eindelijk weer thuis en viel ik binnen een paar minuten in een diepe slaap. Eerste kerstdag, als iedereen in Nederland aan een kerstdiner zit, ben ik voor de verandering nog maar eens aan de schoonmaak in mijn kamer. Ramen lappen, tegels van de badkamer schoonmaken en onder het bed en kast vegen en dweilen. Dat was hard nodig, behalve een dode kikker, een grote dode sprinkhaan en een paar wormen vond ik nog een lege fles en twee paar stoffige schoenen onder het bed. Na een paar uur ben ik eindelijk klaar en kan ik nu genieten van mijn opgeruimde en frisse kamer. Alhagie moest weg, nieuwe accu halen, hout bestellen voor het dak van de zorgboerderij en een gesprek met Jan Huizinga die voor twee dagen in een hotel verblijft.

Tweede kerstdag moesten er boodschappen worden gedaan. We krijgen opnieuw gasten. Een van de studentes van vorig jaar van Go for Africa komt samen met haar vriend. Met Lamin en Adema ben ik naar Serekunda gereden. Lamin moest het e.e.a. inkopen om in het kantoor van Go for Africa de elektriciteit aan te kunnen leggen, wat op onze compound gerealiseerd wordt. En ik wilde een internetverbinding op mijn mobieltje. Adema moest boodschappen hebben voor het avondeten. Uren ben je dan onderweg omdat alles hier zo langzaam gaat. Het begint al in het verkeer. Maximum of minimum snelheid heeft nog nooitiemand van gehoord. Dus als je pech hebt zit je steeds achter auto's die max. 30 km per uur rijden. Bij het afrekenen van de ingekochte spullen moeten de bonnetjes met de hand geschreven worden wat eindeloos duurt en als je er dan achterkomt dat er fout geteld is 

moet dat hele bonnetje weer opnieuw. Bij het betalen tel ik het geld natuurlijk na. 100,-- Euro's zijn hier i.p.v. een of twee briefjes, vijftig of honderd briefjes. Als ik het geld aan Lamin geef telt hij het ook nog eens na en de winkelier nog een keer, om zich ervan te verzekeren dat het toch wel zeker klopt. Voordat dit gebeurt is ben je weer tien minuten verder. Ik realiseerde me hierdoor wel weer dat ik veel geduld moet hebben en dit bij moet stellen om me hier de komende maanden staande te houden. Zoals jullie hieruit begrijpen gaat het leven hier gewoon door, Kerst of niet. Ik mag op zich niet klagen, heb in elk geval een gezellige en plezierige kerstnacht gehad.

Weer gesetteld in Gambia!

Ondertussen ben ik weer helemaal gesetteld in Gambia. Mijn eerste taak was het schoonmaken en organiseren van mijn slaapkamer. Maandenlang was er niet veel opgeruimd en jarenlang zijn er geen lades en kasten schoongemaakt. Dus toen ik de kledingkast opentrok kwamen de spinnen me tegemoet gekropen. Verder heeft Alhagie ondertussen zoveel verzameld dat nadat ik het e.e.a. georganiseerd had er al één lade was die vol gestapeld is met zaklampen, eentje met medicatie en vitaminepillen en eentje met van alles en nog wat en niemand weet wat er ooit mee te doen. Maar ik mag niets weg doen, dat is zonde hier.
Ook moest er een plafond plaat vervangen worden omdat er vorig jaar i.v.m. een elektriciteitsprobleem op zolder iemand met zijn voet doorheen is gezakt. En heb ik de kledingkastdeuren laten repareren waarvan er niet eentje meer fatsoenlijk dicht kon. Als ik ´s morgens wakker werd keek ik altijd naar een kast waarvan minstens drie deuren wagenwijd open stonden. Ik heb Ousman laten komen en hij heeft zaterdag j.l. plafond en kast gerepareerd, maar toen ik na afloop de kamer binnenkwam was het weer een grote puinhoop. Dus moest ik weer een paar uur aan het schoonmaken. Eindelijk is nu mijn kamer bijna weer in orde op een paar kleine klusjes na.

In de avonduren ben ik met JJ naar Franco´s compound gelopen. Het zag er allemaal prima uit. Het huis was keurig in orde en op de compound groeiden allerlei soorten groenten en fruit waar d.m.v. verkoop wat geld mee verdiend wordt.

Het Youth Center draait nog steeds naar wens. We hebben alleen besloten om de fitnessruimte op te heffen omdat dat meer geld kost dan het oplevert en de ruimte te gaan verhuren. Binnen één dag had Muhammed, de beheerder van het centrum, al iemand gevonden die de ruimte wil huren. De man wil een restaurant beginnen. Nou moet je dat in Nederland niet zo letterlijk nemen. Er zullen wat drank en hapjes worden verkocht in de avonduren voor als de vissers terug komen van de zee. Maar toch leuk en het levert weer een vast inkomen op voor het centrum.

Verder heeft Muhammed nogal wat avonden gepland voor DJ programma´s de komende tijd. Hij wil alleen DJ´s inhuren die toegang hebben tot radio reclame. Dat houdt in dat ze via de radio hun muziekavonden bekend maken. Dat is hier de beste vorm van adverteren omdat hier geen lokale kranten zijn. Nu de muziekset klaar is, die vanuit Nederland is gesponsord, kunnen we alleen de DJ´s inhuren en hoeven ze geen muziekset meer mee te brengen. Dit is goedkoper en zo kan het centrum er meer aan verdienen. Morgenavond (kerstavond) het eerste programma met de nieuwe muziekset.
Ziet er trouwens prachtig uit.

In het vliegtuig zat ik naast een heel aardig stel. Zij was logopediste en ze vroeg me of er een dovenschool was in Gambia. Toevallig wist ik die te vinden en afgelopen donderdag zijn ze een dag bij me op bezoek geweest in Tanji. Samen met hen heb ik eerst in het dorp, de in aanbouw zijnde zorgboerderij laten zien. Zij waren net las ik erg verrast door de grote compound en over wat er allemaal al staat. Daarna ben ik met hen naar de Tanji Lower Basic School gelopen om de klas met gehandicapte kinderen van Houwa te zien. Dit klasje is in het begin van dit jaar opgezet door studenten van Go4Africa. Er was op dat moment één jongetje aanwezig. De andere drie jongetjes bleken ziek te zijn. Ik heb van hen begrepen dat ze op donderdag een paar uurtjes les geven aan de jongens en vrijdags aan de meisjes. Het jongetje wat op dat moment aanwezig was begon liedjes voor me te zingen, wat heel ontroerend was. Zo schattig!
In de middag ben ik met hen naar Serekunda gereden om de dovenschool te bezoeken. We vroegen aan de directie wat er nodig was op school en natuurlijk krijg je dan zoals altijd een hele waslijst met materialen voorgeschoteld. Overal is immers gebrek aan. Maar omdat ik ondertussen weet hoe het in Gambia gaat en de mensen waarmee ik was hier voor het eerst zijn, probeerde ik hen hiervoor een beetje in bescherming te nemen. Ik heb hen er dan ook op gewezen om het vooral klein te houden en zich te focussen op structurele hulp zoals b.v. het maken van picto- boekjes voor de dove kinderen. Dit zijn boekjes met plaatjes zodat ze op die manier woordjes kunnen leren aan de hand van gebarentaal. En mochten ze dat willen doen, het gebruik hiervan dan uit te leggen aan de onderwijzers zodat zij dat weer kunnen leren aan de kinderen.
Na een rondleiding op de school en hen terug gebracht te hebben naar het hotel waren ze me erg dankbaar voor de leuke en interessante dag en mijn aanwezigheid op de dovenschool. Ze nemen nog contact met me op als ze terug zijn in Nederland.

Zaterdagavond ben ik samen met Alhagie Bah bij Gerrit en Jabou op bezoek geweest. Leuk om te zien waar hij woont in Sanchaba. Hij maakt het goed en gaat woensdag na een bezoek van drie weken aan Gambia weer naar huis.
Het was nog een hele toer om bij Gerrit te komen en weer terug naar huis.
We waren met Alhagie meegereden, die ons zou afzetten bij de bekende turntable ofwel rotonde in Brusubi, omdat hij door moest naar het vliegveld om iemand weg te brengen. Bij de turntable maakte hij een prijs afspraak met een taxichauffeur, die mij en Alhagie Bah dan zou afzetten bij Gerrit en ons daarna weer op zou komen halen. Zo gezegd zo gedaan! Ik kreeg als instructie mee dat ik naar Gerrit toe alvast 100 dalasi kon betalen en zo gauw hij ons af zou zetten in Tanji nog eens 200 dalasi. Wij in die taxi die al gelijk de afslag naar rechts voorbij reed. Dus na een belletje met Jabou weer omgedraaid en de juiste afslag in. Ik wist dan dat hij rechtdoor moest naar de grote moskee, maar hij sloeg rechtsaf een vreselijk slechte weg in en omdat hij geen Engels sprak kon ik hem niet uitgelegd krijgen dat hij terug moest de harde weg op. Weer gebeld met Jabou. Hobbeldebobbel terug de asfaltweg op. Richting moskee. Bij de moskee weer gebeld met Jabou. Ze zouden ons daar komen halen. Eindelijk na drie kwartier vanaf de tunrtable aangekomen bij Gerrit terwijl die rit normaal gesproken 10 minuten duurt. Dan de weg terug naar huis. Chauffeur weer gebeld. Hij nam niet op. Nog eens gebeld met een ander nummer en toen nam hij op. Ja, hij zat in Bakau en wilde niet meer komen. Nee, natuurlijk niet omdat hij zijn 100 dalasi makkelijk verdiend had met een zogenaamd kort ritje en voor 200 dalasi niet weer helemaal naar Tanji wilde rijden. Jabou is de straat opgelopen om een andere taxi te zoeken voor ons en ja hoor na enige tijd kwam ze terug met de mededeling dat ze een taxi gevonden had die ons naar de turntable zou brengen. Bij de turntable aangekomen heb ik Alhagie gebeld die onderweg was van het vliegveld naar huis en ons dan op zou pikken. Na een uur wachten langs de straat, bijna midden in de nacht, kwam hij aanrijden.

Daarna waren we nog uitgenodigd op een feest van de voetbalclub die gekoppeld is aan de stichting. Ze hebben dit jaar de cup gewonnen en Alhagie werd daar geeerd omdat hij ze vorig jaar voetbalkleding had geschonken.
Gezien een paar dagen geleden de container is aangekomen met o.a. nog een paar voetbaltenues heeft Alhagie hen die avond nog een tenue overhandigd. Dit keer in een oranje kleur. Op de voor mij alombekende typisch Afrikaanse discomuziek hebben we nog even gedanst samen met JJ en Lamin.

Vandaag kwam Gerrit hier op het Youth and Community Center de kopieermachine installeren die vorige week in goed orde is aangekomen.
Fijn soms om Gerrit achter de hand te hebben voor dit soort dingen want hier is het moeilijk om iemand te vinden die dit soort techniek echt goed beheerst.
Nogmaals bedankt Gerrit als je dit leest!

Hier is weinig te merken van een kerstsfeer en heb ik het gevoel alsof ik midden in de zomer zit. Is natuurlijk ook zo! Alhagie heeft wat kerstballen aan het plafond van ons restaurant laten hangen die vorige week uit de container kwamen en ik vond in mijn kast nog ergens een kersttafelkleed. Op die manier probeer ik toch een beetje een kerstsfeer te creeren.
Ik wens iedereen in Nederland een fijne kerst!

Tot volgende keer!

Thuis in Gambia!

Gisteren weer aangekomen in Gambia. Het is of ik weer thuis ben en nooit weg geweest ben. Na een vlotte vlucht kwam ik halverwege de middag aan op onze compound. Onderweg nog even gestopt bij de in aanbouw zijnde zorgboerderij. Jeetje wat hebben ze hard gewerkt en wat is het grooooootttttt.
Op de acte van aankoop van de compound staat dat de afemeting 30 x 60 meter is. Maar volgens Alhagie is het nu 80 x 60, dus haast 2,5 keer zo groot. Er zijn al 20 vrachtwagens met zand aangevoerd en 400 zakken cement om de stenen te maken. Het is echt gigantisch.
Thuisgekomen kwam de hele buurt me weer begroeten. Leuk om iedereen weer te zien. Wat me opvalt is dat ik me hier zo comfortabel voel tussen de mensen. Ik kan zijn wie ik ben en lach wat af met iedereen. Houwa en Alhagie Bah kennen mijn humor precies. Zoals vandaag aten ze rijst met een bruine saus, dus vroegen ze me om mee te eten. Ik antwoordde dat ik de suas op iets vond lijken zonder precies te zeggen waarop. Maar ze snapten het meteen en lachen dan wat af. En natuurlijk erg leuk om Alhagie en zijn broers weer te zien. Wat me opviel is dat Houwa en Lamin, de zoon van Jeneba erg afgevallen zijn. Ze zijn zo mager geworden doordat ze erg ziek zijn geweest. Beiden hebben malaria gehad. Muhammed Saho kwam me gisteravond ook even begroeten. Ik ben van plan om morgen naar hem toe te gaan om te zien hoe Franco''s compound ervoor staat. Hij zag er goed uit maar was alleen nog steeds verdrietig om zijn relatie die pas geleden is uitgeraakt.
Na goed geslapen te hebben werd ik vannacht om 5 uur wakker en kon niet meer slapen. Zogauw het een beetje licht begon te worden ben ik begonnen met het opruimen van de kledingkast op onze slaapkamer. Gisteren toen ik hem opentrok kwamen de spinnen me tegemoet. Ik ben van plan om elke dag een paar kasten te gaan opruimen/schoonmaken, want dat wordt anders nooit gedaan.
Ook hebben we een nieuw meisje in dienst uit Kafountine die komt koken. Adema heet ze me ze lijkt me erg aardig. Maar goed, eerst maar even afkijken want we hebben op dat gebied al zoveel teleurstellingen gehad.
Nu ben ik even op het Youth Center. Het ziet er allemaal goed uit. De muziekset is klaar. Prachtig ding.
Nu zijn ze bezig om DJ programma's te organiseren,zodat dat wat opbrengt voor het centrum. Alleen het trainingscenter brengt niets in het laatje. Ik ga even met Alhagie overleggen wat hiermee te doen.
Voor degene die me willen bellen, mijn tel. nr. blijft hetzelfde 00220-7992008

Volgende keer weer meer!
Groetjes uit Gambia!

Na afscheid genomen te hebben van familie, vrienden, collega´s, buren en goede bekenden zit ik nu bij mijn zoon Alexander. Nog één kort nachtje slapen hier in Nieuwegein, dan vlieg ik morgenochtend voor de 5e keer voor drie maanden naar Gambia. Ik ben benieuwd wat me allemaal weer te wachten staat. Buiten dat ik weer een tijd samen met Alhagie door kan brengen en me op de projecten van Future for Young People ga concentreren, zit mijn hoofd vol met allerlei plannen en opdrachten van mensen die mij ingeschakeld hebben als bemiddelaar. Ik zou er een maandsalaris aan over kunnen houden als ik hiervoor betaald kreeg, maar omwille van de armoede waarin veel Gambianen nog steeds verkeren vind ik dat het hen toe moet komen en zet ik me vrijwillig voor hen in. Wat ik ervoor terug krijg is dankbaarheid, vriendelijkheid, liefde en begrip van en inzicht in een andere cultuur. Dat is genoeg voor mij om met voldoende energie dit uiterst interessante en dankbare werk te kunnen doen.

Tot in Gambia!

Liefs van Petra

Laatste bericht uit Gambia

Om nog even terug te komen op 1 April. Jullie hebben vorige keer gelezen dat Alhagie me flink beet heeft genomen. Later hoorde ik dat hij niet alleen mij, maar ook zijn moeder in Jakaba en de zus (Fatimata) van zijn beste vriend voor de gek had gehouden. Hij had haar naar de markt in Brikama laten komen onder het mom van dat hij daar naar toe zou komen om wat geld te brengen. Fatimata was die ochtend met twee ander dames te voet vertrokken naar het centrum van Brikama op zoek naar Alhagie. In het centrum aangekomen zagen ze Alhagie niet en belden ze hem. Alhagie vertelde hen dat hij op de markt in Brikama te vinden was. Daar zoekende konden ze Alhagie niet vinden totdat ze weer met hem belden. Toen hoorden ze dat het een 1 April grap was. Vanaf het huis waar Fatimata verblijft tot aan het centrum van Brikama is toch zeker een half uur lopen. Dus hadden ze met drie dames dit hele eind voor niets gelopen.

Die dag zat ik te denken wat ik kon doen om Alhagie beet te nemen. In de avonduren hoorde ik dat hij naar Tujering moest want daar stond een bekende van hem met een kapotte auto die geholpen moest worden.. Dit is mijn kans dacht ik. Ik smeedde een plan en belde Erik, een Nederlandse jongen die in Brusubi verblijft. Erik rijdt nu tijdelijk in de auto van Alhagie. Ik vroeg Erik of hij mee wilde werken aan een 1 April grap. Daar was hij gelukkig wel voor in. Ik vroeg hem Alhagie te bellen en te zeggen dat hij een koe aangereden had en zijn hele auto in elkaar zat. Zo gezegd zo gedaan. Erik belde Alhagie, deed alsof hij erg overstuur was en vertelde hem dit verhaal. Alhagie schrok zich rot, want zijn auto is alles voor hem. Omdat het al laat was en Erik had laten weten dat hij nog thuis had kunnen komen met de auto vertelde Alhagie hem dat hij de volgende dag langs zou komen om de schade op te nemen.

Ondertussen had ik de moeder van Alhagie, Fatimata en de mensen op onze compound op de hoogte gebracht van mijn plan. Iedereen lag in een deuk, omdat ik nu probeerde Alhagie te grazen te nemen.

Laat op de avond kwam Alhagie bedremmeld thuis. Ik vroeg hem of hij die jongen met die kapotte auto nog had kunnen helpen. Ja, dat wel zei hij, maar hij was niet blij want er was nog iets anders gebeurd.

Ik vroeg, zo serieus mogelijk, wat dan? Hij zei Erik heeft een ersntig ongeluk met mijn auto gehad en daar ben ik erg van overstuur. Toen had ik het niet meer en begon keihard te lachen. Hij vroeg geirriteerd, waarom lach je hierom? Ik zei, weet je dan niet wat voor dag het is vandaag? Het is immers 1 April. Uiteindelijk was hij duidelijk opgelucht dat het maar een grap was, maar hij was er wel ingetrapt net zoals ik diezelfde ochtend toen hij en iedereen op onze compound om mij moest lachen.

Afgelopen zaterdag zijn er 50 studenten Pedagogiek van de Universiteit Amsterdam op bezoek geweest op het Youth and Community Center. Franco en ik zijn ´s morgens eerst gaan kijken of alles wel schoon was op het centrum. Niet dus, weken van te voren al gezegd dat het schoon moest zijn en daar stond Muhammed Jaiteh alleen te vegen. Waar zijn de anderen? vroeg ik. Die zijn thuis, kreeg ik als antwoord. Hoe is het mogelijk, vroeg ik me af. Is dit teamwork, verre van dat. Franco en ik hebben toen ook maar een paar vegers ter hand genomen en zijn gaan helpen. Ook een paar vrouwen had ik aan het werk gezet om het terrein achter het centrum schoon te maken.

We hadden een programma voor de groep studenten voorbereid, maar zoals alles in Gambia liep het niet zoals gepland. In de ochtenduren zijn er bij ons thuis 4 mensen begonnen met het koken van een uitgebreide lunch. Tegen enen hebben we de schalen met voedsel in Franco´s auto gezet en zijn we naar het Youth Center gereden. Kort daarna kwamen er drie grote open trucks met studenten aangereden.

Alhagie wilde GRTS, de Gambiaanse TV erbij hebben en was die op gaan halen in Kanifing.

Een aangewaaide band uit Bijelo, die we niet gepland hadden, speelde op hun trommels om de groep studenten te ontvangen. Daarna gingen zij buiten op het podium verder met hun entertainment en hebben de studenten van de lunch genoten. Daarna met hen een rondleiding door het hele centrum. Dit duurde nogal lang omdat we de groep moeilijk bij elkaar konden houden omdat een aantal van hen steeds afgeleid werden door kinderen en/of Gambiaanse jongens die het op hen hadden voorzien.

Tussen mijn uitleg door speelde ik zo nu en dan voor politie agent om de studenten hiervoor te beschermen. Na de rondleiding speelde de groep van Franco een half uur en dansten de studenten enthousiast op de klanken van de djembé s. Als laatste gaf de theatergroep nog een educatieve voorstelling. De studenten verlieten na afloop enthousiast door alles wat ze gezien hebben het centrum en reden weer weg in de drie grote open trucks. ´s Avonds had Alhagie samen met Jan van Go4Africa nog een meeting met hen en ze vertelden dat ze zeer onder de indruk waren van wat ze die middag hadden gezien.

En dan Abdu, onze kok, die me heel wat stress heeft bezorgd de afgelopen maanden. Hij kwam zijn afspraken niet na, was vaak weg en kwam niet op tijd om te koken, hij liet Sally en Houwa zijn werk opknappen. Belde me om de haverklap voor boodschappen, viel mensen lastig die op onze compound verbleven en maakte gebruik van hen voor zijn eigen pleziertjes. Nu heeft hij een Nederlander leren kennen via internet waarop hij het nu heeft voorzien. Die te aardige al wat oudere man kwam afgelopen zaterdag aan in Gambia en diezelfde avond sliep hij samen met Abdu in zijn kamer bij ons op de compound. Wij dachten er maar het onze van. Gisteren hoorden we dat deze man, ze kennen elkaar pas drie dagen, hem wil uitnodigen in Nederland. Vandaag wilde Abdu naar Dakar om zijn visum aan te vragen en hebben we hem maar meteen verteld dat hij niet meer terug hoeft te komen. Een hele opluchting voor mij en het team op onze compound.

Ik was dit weekend zo moe van alles, dat ik het even helemaal had gehad hier. Vier maanden is gewoon te lang realiseer ik me nu. Al die tijd al vele mensen om me heen, altijd aanpassen en flexibel zijn omdat niets loopt zoals gepland, en Alhagie die altijd druk is en op pad voor Jan en alleman. Dus geen privacy al maandenlang, rekening moeten houden met deze cultuur die niet de mijne is en geen tijd samen met Alhagie. Dat houdt in dat het minste of geringste me nu overstuur maakt. Gelukkig kwam Marijke binnenlopen zondagmorgen en kon ik mijn hart even luchten. Ik ben er echt aan toe om weer naar huis gaan en mijn eigen dingen weer te kunnen doen alleen of met mijn kinderen, familie en vrienden. Het is even genoeg geweest nu en ik moet de kans krijgen om weer op te laden zodat ik me de volgende keer weer voor de volle 100% in kan zetten voor alle lieve mensen hier die me zo aan mijn hart gaan.

Vanaf 18 April ben ik weer thuis en bereikbaar op 06-42794428

Bedankt allemaal voor jullie interesse en het lezen van mijn blog en tot gauw in Nederland!

Het is weer een tijdje geleden dat jullie van mij gehoord hebben, maar soms heb ik niet de gelegenheid om naar het internetcafe te gaan of is de tijd die ik heb voor het schrijven van een verhaal te kort.

Er is weer genoeg gebeurd afgelopen week. Als eerste hebben we ons terug getrokken van de theatergroep, die betrokken is bij het Youth and Community Center en van Marlies Verdonk die hen trainde. De samenwerking bleek te moeizaam en koste teveel energie. Wij als stichting vonden wel dat de theatergroep hiermee in moest stemmen gezien wij degene waren die de eerste contacten met hun gelegd had en hun beloofd had om een professionele trainer te gaan zoeken in Nederland. Jammer genoeg verliep de samenwerking met haar niet zoals verwacht. Desalniettemin was het project op zich erg geslaagd. De groep heeft genoten van de trainingen en de laatste twee weken hebben ze diverse succesvolle educatieve voorstellingen gegeven op scholen in de omgeving. Marlies is vorige week terug gevlogen naar Nederland en zal na gaan denken over eventuele verdere toekomstplannen met de theatergroep.

Camo, de man waarover ik ook schrijf in mijn boek, kwam vorige week bij ons om te vertellen dat zijn zoontje een scheermesje ingeslikt had en in het ziekenhuis lag. In Gambia lopen regelmatig Kankurangs rond die kinderen beschermen tegen kwade geesten. Sommige van hen kunnen met magie gevaarlijke dingen doen zoals o.a. het inslikken van een rij scheermesjes, die met een touwtje aan elkaar verbonden zijn. Het zoontje van Camo dacht dat hij dat ook wel zou kunnen, maar jammer genoeg belande hij daarmee in het ziekenhuis. Het gaat gelukkig weer goed met hem en is afgelopen weekend weer thuis gekomen.

Het albinojongetje die laatst met zijn moeder bij mij kwam voor advies is vorige week succesvol geopereerd. Hij had een soort tumor aan zijn achterwerk zo groot als een ei. Gezien de familie die uit het binnenland komt alleen maar in lokale doktoren geloofd heeft het 8 jaar geduurd voordat ze beseften dat dit hen niet zou kunnen helpen en nu dus hebben ze de stap gezet naar een dokter in het ziekenhuis van Banjul. De dokter was helemaal verbaasd dat het jongetje al zolang rond liep met dit probleem. De operatie is geslaagd en een dag later kon hij alweer naar huis. Het jongetje blij, de moeder blij en Alhagie Bah, die familie is van de moeder. is blij. Hij kwam me dit paasweekend het hele verhaal vertellen.

Mieke, onze geit, heeft een vriendje. Sinds vorige week komt er dagelijk een mannetjes geit onze compound bezoeken. Hij heeft duidelijk verkering met Mieke. Hij is van hetzelfde soort, bijna dezelfde kleur, alleen zijn kopje is gestreept. Hij is eigenlijk best knap. Van Houwa en Alhagie Bah heb ik begrepen dat Mieke al zwanger is, maar dat kan onmogelijk van haar nieuwe vriendje zijn, want ze kennen elkaar pas een week. Dus een nieuwe liefde met nieuwe kansen!!!

Ook hebben we sinds een maand of twee drie katten op onze compound. Moederkat met twee kleintjes. Ze is bevallen achter een oude brommer die op onze compound tegen de schutting stond. De kleintjes zijn grootgebracht op de veranda tussen de spullen uit de container en nu ze wat groter zijn lopen ze los rond. Het probleem is dat de moederkat wild is en ze met niemand iets te maken wil hebben. Komt Tiger of Rik (onze honden) te dichtbij, dan valt ze aan. Komen wij te dichtbij slaat ze met haar poten en begint te grauwen. Alhagie is de katten eigenlijk beu maar ja, wat te doen, niemand die erbij in de buurt durft te komen.

Vrijdag vertrok de hele groep van Go4Africa richting Casamance en eindelijk hadden wij een weekend om een beetje tot rust te komen. De eerste twee dagen heb ik daar enorm van genoten. Met Alhagie ben ik naar familie in Sifoe geweest om een aantal zakken rijst te brengen. Dit was gesponsord door twee Brabantse dames, waarmee ik de familie vorige week heb bezocht. Deze familie heeft een half jaar geleden hun vader verloren en er is nu niemand meer die voor deze familie zorgt. Ze waren uiteraard erg dankbaar voor deze gift. Daarna nog even bij de familie van Muhammed geweest die in Brikama wonen. In de avonduren samen met Alhagie, Harry (iemand van Go4Africa die achtergebleven was), Houwa en Sally naar Senegambia om te eten en naar live muziek te luisteren. Op de terugweg nog even langs het Youth Center. Daar was een DJ programma aan de gang wat druk bezocht werd. Ook was er afgelopen week in het centrum een christelijke organisatie actief uit Amerika die gratis medicatie uitdeelden aan mensen uit Tanji en omgeving. Ze hebben aan ongeveer 1100 mensen gratis medicatie verstrekt. Dit zijn natuurlijk wel leuke dingen. Op die manier wordt het centrum wel zinvol gebruikt.

En dan Pasen. Hier is niets te merken van de feestdagen. Ze geven de mensen wel vrij en de scholen hebben vakantie, maar van het sfeertje zoals wij dat in Nederland kennen is nergens iets van te bekennen. Gistermorgen op eerste Paasdag was Alhagie niet lekker. Waarschijnlijk omdat hij een terugslag kreeg van de drukke periode die achter hem ligt. Dus lag hij tot in de middag op de bank en later moest hij naar een dorpsbijeenkomst van Jakaba. Ik vertelde hem tussen door dat ik nu toch wel heimwee had naar huis. Iedereen zat daar immers lekker aan de paasbrunch terwijl ik niet meer te eten had dan een droog stuk stokbrood. Ook onze kok was voor een paar dagen weg en er was niets anders te eten in huis. Ik kreeg hier erg slechte zin van en zag het even niet meer zitten in ´the Gambia´. Totdat ik op het idee kwam om even naar Brusubi te rijden en iets lekkers voor mezelf wilde kopen. Ik stapte in de auto en in Brusubi aangekomen zag ik in een klein supermarktje, waar ik vaak kom, zowaar versgebakken koekjes liggen op een gouden schaaltje met een geel strikje er omheen. Ik was zo blij als een kind en kon de eigenaar van de winkel (een Indier) wel een dikke kus geven (heb ik niet gedaan hoor!!). Hij was wel verrast door mijn blije reactie natuurlijk. Ik naar huis met mijn koekjes en aangekomen liet ik met trots mijn koekjes zien. Ik deelde met iedereen die aanwezig was op onze compound mijn ¨overheerlijke¨ koekjes en gaf ze een flesje frisdrank zodat ook ik met hen samen een klein beetje het gevoel van Pasen had.

Vanochtend (2e Paasdag) dacht ik lekker in bed te blijven liggen totdat Alhagie me wakker kwam maken om te vertellen dat Franco ziek was en naar me gevraagd had. Franco ziek, zei ik, oke dan ga ik direkt naar hem toe. Ik kleedde me aan zo snel als ik kon en zonder ontbijt ging ik te voet naar Franco´s compound. Ik stopte voor de zekerheid een recept antibiotica in mijn tas. Ik passeerde bij het weggaan Sally, Houwa, Alhagie en Alhagie Bah en ik vertelde hun dat ik z.s.m. terug zou komen. Iedereen knikte begrijpend! Bij Franco aangekomen zag ik Muhammed en ik vroeg hem waar Franco was. Hij vertelde me dat Franco naar het ziekenhuis was maar zo terug zou komen. Ik belde Franco en hij vertelde me dat hij onderweg was van het ziekenhuis naar huis en
dat ik op hem kon wachten. Even later komt Franco aangereden en zat met een blij gezicht achter het stuur. Zogauw hij me zag barste hij in lachten uit. Het bleek een 1 April grap te zijn waar de hele familie bij betrokken was. Het was Alhagie die achter die grap zat en thuisgekomen had hij zich verstopt omdat hij bang was dat ik hem te grazen zou nemen. Hij lag helemaal dubbel van het lachen omdat ik erin getrapt was.

Te veel om op te noemen

Ja, waar zal ik beginnen deze keer. Er gebeurd hier zoveel dat ik van elke dag wel een radioprogramma kan maken.

Vorige week vrijdag zijn er twee vrouwen (uit Oss en Valkenswaard) gearriveerd via Go4Africa waar ik veel mee doe. Ze hebben ook mijn boek gelenzen en zijn erg begaan met de mensen hier. Ze liepen ene paar dagen mee op het schooltje achter het Youth Center en vonden het helemaal geweldig. Omar, de direkteur van het schooltje is altijd erg blij met extra hulp. Gisterenmiddag ben ik met hen naar een middelbare school in Tujering geweest om het schoolgeld te betalen voor een buurjongen waarvan de ouders het niet kunnen betalen. Daarna met hen naar Sifou gereden om te praten met een gezin waarvan de vader is een paar maanden geleden is overleden voor mogelijke hulp. Het gezin heeft nog maar amper inkomsten. De moeder probeert wat bij te verdienen met haar groentetuin en de oudste zoon heeft zo nu en dan een klusje te doen. De tweede zoon gaat nog naar school en het derde kind is moeten stoppen met school toen de vader overleed. Er is immers geen geld meer voor. Naast hun schamele huisje hebben ze hebben een grote tuin met casaveplanten. Dit moet dagelijks bewaterd worden, maar voor een emmer water moeten ze een heel eind lopen. Een ander vervoersmiddel dan alleen hun voeten hebben ze niet. We zijn gaan inventariseren wat we kunnen doen voor dit gezin. De twee vrouwen hebben wat sponsorgeld van derden en dit willen ze goed besteden.

Zondag j.l. hebben we een meeting gehad met het nieuwe VDC van dit dorp om te zien hoe we met hen kunnen samenwerken  met betrekking tot het Youth and Community Center. We verwachten een heftige bijeenkomst, maar niets was minder waar. Het viel dus allemaal reuze mee en ze gaan nu de overeenkomst bekijken die we destijds met het oude VDC gemaakt hebben. Daarna zal er een nieuwe meeting komen.

Dinsdag ben ik een dagje met Alhagie op stap geweest. Dat was lang geleden gezien we het afzonderlijk erg druk hebben. In de ochtenduren hebben we wat boodschappen gedaan en in de middag zijn we familie en vrienden op gaan zoeken o.a. in Brikama. Voordat we thuis waren was het 21.00 uur en ik had reuze honger. Ik had vanaf het ontbijt niets meer gegeten behalve een rotte banaan, die Alhagie onderweg voor me gekocht had. Alhagie heeft de gewoonte om boodschappen te doen vanuit zijn auto. Hij stopt voor het winkeltje, draait het raampje open, roept wat tegen de verkoper en even later wordt de bestelling keurig aan het autoraampje afgeleverd en betaald. Voordat ik wist wat er in het grijze plastic zakje zat, waarin alles wat je hier koopt wordt verpakt, waren we alweer een kilometer verder en ontdekte ik een paar rotte bananen. Te vies om naar te kijken, maar omdat ik zo´n honger had besloot ik de beste ertussen uit te zoeken en daarmee mijn honger te stillen. De rest wilde ik niet eens aanraken en ik verzocht Alhagie om terug te rijden en beklag te doen. Maar hij wist wel een andere oplossing. De overige bananen werden uitgedeeld aan zijn familie en die waren reuze blij met deze uitzonderlijke gift!!!

Ook een meeting gehad bij Franco over de toekomstplannen die hij heeft voor zijn compound. Dingen zijn nu meer concreet geworden en we gaan er aan werken. Eefje die er ook bij was gaat helaas zondag weer naar huis. Marjella vindt het leuk om zich later in te kunnen zetten voor de PR voor het project.

Vanochtend ben ik nog een keertje meegegaan met de theatergroep die gekoppeld is aan het Youth Center, voor een optreden. Deze keer ging de reis naar een middelbare school in Mandina, een dorp wat achter Tujering ligt. Dus niet al te ver weg. De groep wordt steeds opgehaald bij het Youth center door een bushtaxi. Dus Marjella, Marlies, Muhammed Jaiteh, ik en de groep in het busje op weg naar Mandina. Dat alleen is al een hele belevenis over een km of 5 erg slechte weg. Je hotst en botst wat af in zo´n busje en je moet je met alle macht vasthouden aan de stoel voor je. Dan denk je dat je rechtdoor gaat en neemt de chauffeur plotseling een heftige bocht naar links zodat iedereen die op hetzelfde bankje zit bij elkaar op schoot beland. Maar goed we kwamen gelukkig weer veilig aan. Toen werd bepaald waar op het schoolterrein het beste gespeeld kon worden en gingen de spelers een lokaal in om zich om te kleden. De leerlingen van de school gingen diverse lokalen in en kwamen met stoelen weer naar buiten. Zo ontstond er binnen de kortste keren een waar theater.
Toen iedereen gesetteld was (zo´n 100 leerlingen) begon het toneelstuk. Ook al heb ik het al diverse keren gezien, het is elke keer weer leuk. Hoe de spelers hun best doen, de grapjes die erin verwerkt zijn en hoe de toeschouwers dan de grootste lol hebben. Maar het stuk raakt ook mensen want menigmaal zie je meisjes huilen. Waarschijnlijk omdat ze herkenning vinden in de problematiek die het theaterstuk uitbeeld. Ook met de spelers zelf doet het veel. Ik sprak vanochtend één van hen die me vertelde dat hij voorheen altijd naar muziek moest luisteren om een beetje stabiliteit in zijn leven te voelen. Nu is dat voor hem de theatergroep. Dat is geweldig leuk!

Ja, en dan is er nog Go4Africa. Alleen daarvan al kan ik wel weer een boek vol schrijven. Elke avond weer hoor ik alle verhalen die zich de rondte doen over hun belevenissen van elke dag. Soms als het me teveel wordt trek ik me terug in de woonkamer en zet ik BVN op, een Nederlands/Belgische zender. Niet zoveel bijzonders, het gaat elke dag over hetzelfde (Cyprus, Rusland, crises, failliete banken, de Paus ed.) maar zelfs dat is soms beter dan alle drukte om me heen en alle verhalen en problemen die ieder voor zich heeft.

Tot volgende week! Liefs van Petra