Hier weer een nieuw bericht. Als ik alles op zou moeten schrijven wat hier gebeurd kan ik elke dag wel een uur typen, maar ik zal de belangsrijkste gebeurtenissen beschrijven.
Vrijdag is Bob getrouwd met Caddy. Bob is een vriend van Franco die bij Franco op de compound woont.
Wij waren uitgenodigd om bij de bijeenkomst aanwezig te zijn in de moskee. Ook de meisjes die bij ons logeren en hun ouders die hier nu voor een week op bezoek zijn gingen met ons mee.
In de moskee zitten de mannen vooraan op de grond en de vrouwen achterin. Er waren een heleboel mannen aanwezig en maar een paar vrouwen, maar geen Bob en Caddy. Er werd wat gebeden en overlegd, een kola noot werd gedeeld en na 20 minuten waren Bob en Caddy getrouwd. Wij als Nederlanders begrepen er helemaal niets van dat het bruidspaar niet aanwezig was. Bob was ondertussen gewoon de grote zaal in het Jongerenproject aan het schoonmaken want die avond zou er een DJ komen spelen.
Toen we terug kwamen hebben we om uitleg gevraagd aan Alhagie en hij vertelde ons dat elk dorp zijn eigen traditie kent in het geval van een huwelijk. In Tanji hoeft het bruidspaar niet aanwezig te zijn tijdens de ceremonie. Het gaat om familie afspraken. Als de familie accoord gaat met het huwelijk en er is gebeden dan is het stel getrouwd. Het feest zou later komen als er geld is en ik heb het vermoeden dat dat feest nog lang gaat uitblijven want Bob zit altijd zonder geld.

Vrijdagavond kregen we het bericht dat Kemo, onze elektricien een ernstig ongeluk had gehad. Hij reed op een brommertje hier in Tanji op de strandweg terwijl hij werd geschept door een bushtaxi die hem vanachter aanreed. Hij belande in het water. Hij heeft toen een blackout gekregen en is met een politieauto naar het ziekenhuis in Banjul gebracht. Zijn bovenbeen is gebroken en zijn hele lijf doet hem pijn. Deze man heeft in December ook al 2 kinderen verloren.
Zondag heb ik hem met Alhagie opgezocht in het ziekenhuis. De situatie in het ziekenhuis is te vergelijken met de ziekenhuizen in Nederland in de jaren 50. De mensen liggen met 20 man op een zaal. Geen enkele privacy, slechte bedden en geen kussen. We troffen Kemo aan met een metalen pin dwars door zijn onderbeen, met daaraan verband onder zijn voet door en een gewicht daar weer aan van 10 kg. Hij kan geen kant op. Zitten doet hem pijn, maar ook liggen. Ik vroeg om een kussen voor hem maar dat was er niet. Hij vertelde dat hij de pin uit zijn been wilde en dat hij het zieken huis wilde verlaten en koos voor een lokale dokter, die het been spalken. Ik beloofde hem standby te staan voor vandaag (maandag). Dat als hij me nodig had om naar een lokale dokter te brengen dat hij me kon bellen. Vanmorgen vroeg belde hij al dat we hem konden komen halen. Alhagie had het druk vandaag met Go for Africa en heb ik Franco gevraagd om met me mee te gaan omdat Kemo een hele grote zware man is en ik hem niet alleen baas kan. Het duurde maar liefst 2,5 uur voordat we Banjul bereikten. Eerst ging de auto stuk op de hoogte van Senegambia en moesten we er een auto monteur bij halen. Het bleek dat de motor geen benzine meer kreeg want de benzineslang zat verstopt. Gelukkig was dit probleem snel opgelost. Op Kairaba Avenue aangekomen stonden er overal soldaten met geweren en het verkeer ging heel erg langzaam.Later bleek dat er vooraan een soort demonstratie was met een muziekband voorop en een aantal auto's van ministers er achteraan.
Toen we eenmaal Serekunda uitreden en de demonstratie was afgelopen konden we achter de auto's van de ministers aan. Iedereen moet hiervoor aan de kant. Met een hoop lawaai van sirenes en dreigende soldaten wordt iedereen aan de kant gestuurd. Wij zaten net achter de auto's en konden we even flink doorrijden.
Uiteindelijk in het ziekenhuis aangekomen was Kemo druk aan het discussieren met de dokters en de verpleegkundigen. Hij wilde weg, maar de dokter vond het onverantwoordelijk en wilde hem niet laten gaan. Ze vonden dat dit de enige goede behandeling voor hem was. Kemo was het er niet mee eens en zelfs de security kwam erbij. Deze man bleek later alleen op geld uit.
Ik had van Alhagie 300 dalasi gekregen om aan Kemo te geven en had die ogen van die security man moeten zien. Uiteindelijk moesten we allemaal Kemo met rust laten om hem te laten bedaren. Franco en ik bleven toch en vertelde Kemo dat we kussens voor hem zouden gaan kopen. Die security man achtervolgde ons tot aan de deur om geld van ons los te krijgen. Ongelooflijk he, en dat in een ziekenhuis waar sommige mensen er echt heel slecht aan toe zijn. Zo'n kerel kan op zijn kop gaan staan maar dan nog krijgt hij geen butut van mij.
Terwijl ik bij Kemo op bezoek was zag ik een jongetje van een jaar of 12 op een bed heel erg huilen. Ik had het gvoel dat ik naar hem toe moest gaan om hem te troosten. Dat heb ik ook gedaan. Hij had heel dunne beentjes en er zat verband om zijn onderbeen. Hij klaagde van pijn in zijn bovenbenen. Zijn moeder was er ook bij maar die sprak geen Engels dus vroeg ik om iemand die Engels sprak om voor mij te vertalen. Deze jongen bleek een infectie te hebben op de botten van zijn benen en hij huilde omdat hij bang was dat hij nooit meer zou kunnen lopen. Volgens degene die ik sprak sloeg de behandeling wel aan. Ik heb hem gezegd dat hij sterk moest zijn en erin moest geloven dat hij eens weer zou kunnen voetballen. Ik had zo met deze jongen te doen dat ik Franco vroeg of we geen cadeautje voor hem konden kopen.
Zo gingen we in Banjul op zoek naar een kussen en een cadeautje. Dat viel nog niet mee. Niet een speelgoedwinkel konden we vinden, alleen maar kleding en schoenen. Uiteindelijk zagen we een voetbal die ik voor hem heb gekocht. Ook vonden we 2 kussens. Ik was naar een zacht kussen op zoek, maar ze hadden alleen maar van die dikke waar geen beweging in te krijgen is. Maar goed beter dit dan niets. Terug bij het ziekenhuis mochten we er niet meer in. Ze zeiden dat het sluitingstijd was, terwijl andere (zwarte) mensen wel door mochten lopen. Ook hier weer de security die probeert geld van me los te krijgen om binnen te mogen. We hebben toen via iemand anders de spullen op zijn plek laten bezorgen.

Zaterdag waren we net aangekomen in Farato om een voetbalwedstrijd bij te wonen tussen de voetbalploeg van Seydekan en het team van Go for Africa, toen Alhagie een telefoontje kreeg dat 2 jongens van Go for Africa een ongeluk hadden gehad en een fietser hadden aangereden op dezelfde weg als het ongeluk met Kemo. We zijn toen naar het ziekenhuisje van Brufut gereden waar de man ter observatie was opgenomen. Het was een oude man die naast Kairoh Garden woont en hij klaagde over pijn in zijn rechterschouder en zijn rug. Hij was tegen de spiegel van de rijdende auto aangefietst en gevallen. We hebben wat geld achter gelaten om eten voor hem te kopen, en we zijn toen naar het politiebureau van Tujering gereden waar de jongens van Go for Africa zaten te wachten op hulp. Het bleek dat de fietser geen remmen had en niet op tijd kon stoppen voor de auto. Na een uur te hebben onderhandeld en nadat Alhagie garant was gaan staan voor deze jongens door zijn identietijdskaart in te leveren mochten de jongens naar huis.
Zondagmorgen moesten ze dan wel de zieke man op gaan zoeken in Brufut om te kijken hoe het met hem was. Dit hebben ze gadaan en ze hebben hem naar huis gebracht. Hij is thuis gaan liggen en s'avonds zijn we nog even langs geweest om te gaan kijken hoe het met hem was, maar het ging alweer beter. Het idiote is dat iedereen hier probeert misbruik te maken van de situatie. Zogauw ze zien dat er blanken bj zijn betrokken proberen ze op allerlei manieren geld los te krijgen.
Deze man vertelde dat hij zijn schoenen kwijt was en dat hij nieuwe schoenen moest hebben. Of dat waar is weet niemand, maar ze proberen gewoon.

Gisteren (zondag) het bericht gekregen dat Hans Barvelink uit Amsterdam is overleden. Hans is jaren lang een grote hulp geweest voor verschillende mensen in Tanji, vooral voor Ousman (vriend van Franco) die hem als zijn vader beschouwde. Hij heeft mij vorig jaar verteld dat het zijn wens was om in Februari zijn dochter in Australie op te zoeken en daarna in Gambia te sterven (hij was naar ik schat ongeveer 75 jaar oud). Een dag nadat hij was aangkomen in Australie is hij daar opgenomen in het ziekenhuis en is een paar dagen later overleden.
Vanmiddag nog even met Ousman gesproken die oprecht verdrietig is en we hebben afgesproken dat we met een aantal mensen op zijn compound voor Hans gaan bidden.

Ook met Alfuseni onze watchmen gaat het niet goed. Hij heeft veel persoonlijke problemen. Hij is
donderdag van zijn compound afgezet met zijn vrouw en 5 kinderen en zijn vrouw heeft psychische problemen. Ze huilt de hele dag en wil dood, waardoor de kinderen allemaal overstuur zijn.
Ook Alfuseni zat bij mij uit te huilen. We hebben hem een voorschot op zijn salaris gegeven waarvan hij naar een mariboe (lokale dokter) kan om zijn vrouw te laten behandelen.

Mohammed onze administrateur vertelde me zojuist dat het salaris wat hij zaterdag voor het eerst had gekregen verloren is tijdens de voetbalwedstrjd in Farato. Deze jongen werkt zo hard en maakt zoveel uren voor ons en dit is natuurlijk heel sneu. Mohammed is heel oprecht en zal geen dalasi verspillen of hierover liegen. Maar ja, wat moet je met zoiets. Volgende keer gebeurd het met iemand anders en kun je steeds mensen dubbel betalen.

Nou dit was weer een heel verhaal en het meeste was deze keer allemaal niet zo vrolijk, maar ook dat is een deel van het leven.

Met Alexander en mij gaat het verder allemaal prima. Alexander was gisteren en vandaag niet zo fit en wat verkouden, maar samen met Ami houdt hij het toch maar een hele dag vol in het internetcafe. Nog een week of 3 dan komen we weer naar Nederland. Het is wel heel dubbel, leuk om iedereen weer te zien maar ook jammer om afscheid te nemen hier van zoveel lieve mensen.

Groetjes aan iedereen!

De problemen van vorige week op de compound van Franco zijn ondertussen opgelost.
Er is nu een tijdelijke douche en ze zijn bezig met het maken van een watertoren zodat er een watervoorziening kan worden aangelegd voor alle 5 gastenverblijven. Ook heeft Franco gisteren een nieuwe generator gekocht zodat hij niet meer van anderen afhankelijk is. De vorige generator had hij geleend van Kemo, onze elektricien. Ik heb het idee dat de jongens het nu goed naar hun zin hebben bij Franco.
Het had er ook mee te maken dat Jan ze niet de juiste informatie had gegeven in Nederland. Er waren andere verwachtingen geschept.

Het is druk in en om het huis. Zondag hadden we 17 mensen te eten, omdat Amiata, degene die bij ons kookt zo goed kan koken. Het is moeilijk om nog ergens rust te vinden. Zelfs op de slaapkamer komen mensen steeds aankloppen met vragen. Ik regel op dit moment de betalingen voor Alhagie en Franco die door de gasten en Go for Africa gedaan moeten worden. Ik doe vaak de boodschappen, het probleem is dat ik geen auto meer ter beschikking heb omdat de Galopper kapot in Senegal achter gebleven is, en ben ik steeds afhankelijk van anderen. Er moet heel wat ingekocht worden voor al deze gasten.

Verder ben ik elke dag wel even op het jongerenproject. Gisteren hebben we nog een sollicitatie gesprek gehad met een jongen genaamd Mohammed, die als vervanger voor Yasin zou kunnen komen werken. Met Yasin heb ik het wel gehad, ze wil niet eerder starten met haar baan in de computerruimte, voordat ze 2000 dalasi heeft gehad. Dat hebben we geweigerd. Sinds 14 Februari belt ze al elke dag met Alhagie over wanneer ze kan beginnen, maar we denken er nu over om iemand anders te nemen. Mohammed heeft een opleiding gedaan bij Nice International. We hebben hem verteld dat hij wat betreft salaris voorlopig niet teveel moet verwachten omdat de inkomsten nog erg laag zijn op dit moment. Het internetcafe loopt wel als een trein, maar ook hier moeten kosten vanaf. Op dit moment krijgt Ami heel veel steun van Alexander. Alexander begint vroeg, om 10.00 uur in de ochtend en Ami start wat later, om 13.00 uur in de middag. Alexander gaat dan om 19.30 uur naar huis en Ami blijft tot 20.00 uur. Tegen de tijd dat wij naar huis gaan moet er een vervanger komen voor Alexander. Vanavond zou Mohammed ons laten weten of hij de baan wel of niet neemt.
Het niveau van de mesnen die het internetcafe bezoeken ligt erg laag. Als ik zo eens rond kijk zitten de meesten alleen maar op Facebook of op Yahoo. Elke 2 minuten roepen ze om Alexander of om Ami om hen te helpen. Alexander is dan wel eens ongeduldig omdat het allemaal simpele vragen zijn. Maar ik leg hem dan uit dat het niveau hier nu eenmaal veel lager ligt dan in Nederland en dat hij ervoor is om ze hier wegwijs te maken op de computer.

Morgen hebben we ons eerste staf programma. We geven de mensen die voor ons werken de kans om elke maand een programma voor henzelf te organiseren. Dit om hun salaris wat te verhogen. DJ Alu B komt morgenavond spelen en we noemen het een Lady's Night. De meisjes krijgen dan na betaling van hun entree een gratis drankje. Dit ook om meer meisjes naar deze avond te trekken. Bij een disco avond in dit dorp zijn het vooral jongens die erop af komen. Omdat er zoveel canabis en alcohol gebruikt wordt vinden de meisjes het vaak niet prettig om naar zulke muziek avonden te komen. Wij verkopen geen alcohol tijdens deze avonden, maar ze brengen het zelf mee.
Vrijdagavond komt de beroemde DJ Fireman hier spelen en wordt de de grote zaal dus aan hem verhuurd.

Met de poesjes die we laatst hebben gevonden gaat het goed. Ze zijn nu beiden bij Bolong, onze timmerman, onder gebracht en ik ga ze 2 x per dag eten geven. Musa, de gehandicapte jongen die bij Bolong woont zorgt voor ze. Ze zitten vaak bij hem op schoot en hij is er heel lief voor. Dit is wel heel verwonderlijk want de meeste mensen hier houden helemaal niet van honden en katten. Ze gooien ze met stenen of zien ze niet staan. Ook Bolong en de kinderen zijn dol op de poesjes. s'Nachts zitten ze in een doos. Bolong heeft een verharde bodem gemaakt van hardboard, zodat ze de doos schoon kunnen houden. Het is ook wel heels speciaal om 2 x per dag bij deze familie op bezoek te gaan. Ik denk dat de meeste mensen in Nederland er geen voorstelling van kunnen maken, hoe deze mensen wonen. Het is zeer armoedig, maar er is altijd zoveel vrolijkheid en zoveel sfeer bij deze lieve mensen. Het zijn echt vrienden van ons geworden in deze drie maanden.

Verder hoor en zie ik veel gebeuren hier en ben ik vaak verbaasd over hoe mensen zich gedragen.
Niet alleen de Gambianen maar ook de Nederlanders die hier nu zijn. Op het gebied van relaties, manipulatie van mensen, leugens die verteld worden om geld los te krijgen. Alles is aanwezig. Ik weet deze dingen gelukkig vrij goed in te schatten en weet meestal wel hoe hier op te reageren.

Vorige week werd er aan de container (van Go For Africa) die hier in Tanji staat, allemaal speelgoed uitgedeeld. Ik was hier erg boos over. Op deze manier worden de kinderen hier verpest. Ze zien blanke mensen en ze denken dat we allemaal sinterklazen zijn. Op deze manier houden we het gedrag en gezeur van de kinderen in stand, denk ik.
Wij als blanken worden hier constant lastig gevallen door kinderen die vanalles van ons willen hebben. Als ik van het jongerencentrum naar huis loop wordt er soms 10 keer gevraagd om geld, ballen en snoepjes. Ze zijn soms vreselijk brutaal. Gisteren ben ik met Franco boodschappen gaan doen en moesten er wat spullen uit de achterbak op de voorbank geladen worden. Voordat je het in de gaten hebt staat er een hele school met kinderen om de auto heen. Ik deed de achterbak en de deur open, om de spullen over te laden en toen ik bij de deur stond hadden een paar kinderen al blikjes drank uit de achterbak gehaald. Terwijl ik die afpakte zat er alweer een ander kind op de achterbank. Soms raak je hier vreselijk geirriteerd van. Niet alleen ik maar ook Alexander en de meisjes van Go for Africa worden soms boos om dit gedrag. Veel ouders kijken niet naar hun kinderen om en er wordt ze niets geleerd. Als we met een jeep door Tanji rijden hangen er 10 kinderen aan de auto. Ze gebruiken auto's soms als schoolborden en schrijven erop met stenen. Vaak hebben ze echt geen benul van de waarde van dingen.

Er zijn echter ook hele lieve kinderen die wel opgevoed worden. Gisteravond is er een klein meisje van een jaar of 3 uit Yakaba aangekomen. De moeder van Alhagie en Franco zorgt voor dit kindje en hun moeder
is al een week of 4 bij ons in huis. Het kindje was in Yakaba bij familie achter gebleven, en heeft gisteren haar beentje verbrand door kokend water. Ze moest met haar brandwonden naar het ziekenhuis. Er zit nu verband om haar beentje en ze heeft medicijnen gekregen. Vandaag moet het verband vervangen worden, maar het wondvocht en bloed is opgedroogd in het verband, dus ik denk dat dat een pijnlijke situatie wordt. Vanmiddag zijn Christel en ik met haar naar de medische post in Tanji geweest, maar het was te druk en we moeten vanavond terug komen. Ook de kinderen van onze buren en van Bolong zijn allemaal erg lief en wel goed opgevoed. De jongste dochtertje van Bolong wil met Alexander trouwen zegt ze. Ze zegt dat ze verliefd op hem is. Het meisje is ook een jaar of 3 oud, schattig he!

Dit waren wel weer de belangrijkste gebeurtenissen van deze week en hoop jullie volgende week weer opnieuw te voorzien van info. Oh, ja gisteren geboekt voor de terug reis. 9 April komen we naar huis, dus Sebas ik kan niet bij je verjaardag zijn. Jammer, maar dat maken we wel goed als ik thuis kom. Kom je gezellig bij ons taart eten en bijkletsen het eerste weekend, oke!

Ik moet deze keer even iets van me afschrijven! Go for Africa is zondagavond gearriveerd op Kairoh Garden. Rond twee uur in de middag kreeg ik een telefoontje dat ze stonden te wachten in Barra om met de boot mee te kunnen en dat ze 2 uur later zouden arriveren. Uiteindelijk werd dat 1 uur in de nacht voordat iedereen over was. Op Kairoh Garden was een buffet en een optreden georganiseerd om de gasten welkom te heten. Daarna begonnen de problemen. Een aantal jongens wilden niet slapen op de plaatsen waar ze waren ingedeeld, 5 van hen wilden mee naar ons huis gaan kijken of het hun daar beviel dus vroegen ze mij om mee te lopen. Ik vertelde hen dat alles was ingedeeld en dat ze zomaar niet konden veranderen, maar ze vonden dat dat wel moest kunnen. Na het bekijken van ons huis struinden ze weer de deur uit. Ik ben gaan slapen want het was al 3 uur in de nacht.
De volgende morgen begonnen de problemen pas echt goed. De 10 personen die bij Franco zouden slapen zaten bij ons op de compound omdat ze niet bij Franco wilden verblijven. Ze wilden niet met zijn 2en in een groot twee persoons bed, ze vonden het geen sfeer hebben en ze waren het niet eens met de water voorziening (geen stromend water). Ze kwamen allemaal in ons huis douchen.
Franco vond dat ze dan maar met Jan moesten praten, dus kwam Franco met hen naar onze compound waar Jan verblijft. Later is Jan met Franco en de jongens naar Franco's compound gegaan om daar te praten. Later kwam Jan terug en ik vroeg hoe het verlopen was. Hij zei dat alles was opgelost.
Franco zou extra matrassen bij kopen. De bedden die er stonden zouden uit de kamers worden gezet (Franco heeft hier 100,-- euro per stuk in geinvesteerd) Ze wilden liever op matrassen op de grond slapen. Jan zou Franco 300,-- euro lenen om een watervoorziening te treffen en een tijdelijke douche voor 2 weken. Alleen deze tijdelijke douche koste al meer dan 200,-- euro.
In een week tijd zou Franco alle kamers kunnen voorzien van stromend water maar daar wilden de studenten niet op wachten. Dus moet hij meer dan 200,-- euro investeren voor iets tijdelijks. Dat is hier echt zonde van het geld. Mocht Franco de watervoorziening niet af hebben binnen 2 weken dan zou hij alle studenten onderbrengen op andere plaatsen. Toen hij dit vertelde werd ik zo boos op Jan. Ik had dus ook al gelijk onenigheid met hem. Ik vind het gewoon geen manier van doen om te verwachten dat voor de 5000,-- euro die hij aan Franco gegeven heeft alle voorzieningen aanwezig zijn. Het is gewoon te weinig geld. Ook hier zijn de bouwmaterialen duur. Jan vond dat het Franco zijn verantwoordelijkheid was omdat hij accoord is gegaan met het bedrag destijds. Ik heb toen ik het hoorde afgelopen najaar 2 nachten van wakker gelegen omdat ik wist dat de verwachtingen die Jan had niet te verwezelijken waren voor dit bedrag. Nu blijkt dat dus en schuift Jan zijn verantwoordelijkheid af op Franco. Dit maakt me erg boos.
Later op de dag werd het nog erger. Franco had aan de meisjes die bij ons logeren gevraagd of hij hun auto mocht gebruiken om benzine te halen op het strand. De rit daar naar toe ontmoeten ze Jan. Een van de meisjes zat met Franco in de auto en Jan vertelde haar dat ze niet haar auto zomaar moest uitlenen aan anderen omdat ze niet te vertrouwen waren. Omdat Franco redelijk Nederlands kan verstaan had hij het ook gehoord. Het meisje was door de opmerking van Jan ook erg gefrustreerd en kwam met dit verhaal naar mij toe. Ze kon niet geloven hoe Jan dit kon zeggen. De meiden kennen Franco nu al drie weken en ze weten hoe eerlijk en hoe goed hij is voor iedereen. Ook heeft Franco vorige week iemand aangenomen om voor de gasten te koken. Nu lieten de studenten weten dat ze voorlopig niet bij Franco willen eten omdat ze zelf nog genoeg eten in de auto hebben. Dat houdt in dat Franco diegene die hij heeft aangenomen moet betalen en geen inkomsten heeft. De meisjes waren door alle gebeurtenissen allemaal erg geraakt. Gisteravond riepen ze mij bij hun op de kamer en ze hadden zo te doen met Franco. Ze vertelden mij dat ze besloten hadden om een deel van hun sponsorgeld aan Franco te geven om hem te helpen. Toen schoot ik vol. Ik vond het zo ontzettend lief van hen. Ik weet hoe hard Franco werkt en hoe graag hij wil dat iedereen het naar zijn zin heeft en dan deze teleurstelling. Wat fijn dat er ook nog mensen zijn die het goed met Franco voor hebben.
Toen ik even kans heb om Alhagie te spreken, die ik al een week praktisch niet meer heb gezien vanwege drukte i.v.m. Go for Africa, vertelde ik hem over de teleurstelling voor Franco. Hij was hierdoor erg geraakt en wilde die avond naar Franco gaan om met hem te praten. Wij besloten met zijn allen mee te gaan en tegelijkertijd Franco te verassen met het sponsorgeld.
Toen we allemaal rond het kampvuur zaten, Alhagie, Franco, Jan, de meisjes, ik, een aantal jongens die nu ook bij ons logeren en een aantal jongens/mannen die bij Franco logeren (van de 10 wilden er 2 leraren perse niet daar blijven) stond Alhagie op en vertelde iedereen het verhaal over zijn leven, hoe hij heeft geworsteld om vooruit te komen en hoe hij en Franco hun best hebben gedaan om dit mogelijk te maken. Dat iedereen hetzelfde is, ook al is er verschil in huidskleur, cultuur, het land of de plaats waar je woont. Iedereen is in wezen hetzelfde en we moeten samenwerken met elkaar. Dat ze niet hier zijn om vakantie te vieren, maar om ervaring op te doen in sociale contacten en het uitwisselen van kennis. Dat ze moeten leren delen met de mensen hier en dat ze open moeten staan voor deze cultuur. Het was prachtig. Iedereen was erg geraakt door de manier hoe hij dit aanpakte. Een van de jongens moest zelfs huilen en schaamde zich over zijn gedrag. Anderen waren stil en lieten de woorden op zichzelf inwerken.
Hierna heb ik Franco gevraagd om even tijd voor ons te maken en vertelden de meisjes dat ze hem wilden helpen met wat sponsorgeld. Hij wilde het natuurlijk eerst niet aannemen maar uiteindelijk was hij er erg blij mee.
Vanmorgen had ik gelijk weer irritaties t.o.v. Jan, en weet niet hoe lang ik het volhoudt met hem in 1 huis, maar we zullen wel zien. Ik probeer me zoveel mogelijk bezig te houden met het Jongerenproject en de dagelijkse dingen die moeten gebeuren, zoals het doen van de boodschappen voor de gasten, en het schoonmaken van het huis, zodat Amiata die voor ons kookt een beetje ontlast wordt. Verder zijn we nog steeds bezig met alle documenten die we nodig hebben voor het National Trainings Autority en probeer ik de meisjes en de jongesn die in ons huis logeren tot steun te zijn. Vanmorgen nog met de moeder van Alhagie naar de medische post geweest want ze loopt al drie weken rond met kiespijn, waarschijnlijk een ontsteking. Ze heeft nu antibiotica gekregen en ik hoop dat het haar helpt.
Ook passeerden we vanmorgen de container van Go for Africa die uitgeladen werd, en dan zie ik daar iedereen van Go for Africa bij elkaar. Dan zie ik ook dat de mentaliteit van de meeste Nederlanders zo anders is als van de mensen hier. Vanmorgen was ik even alleen op mijn kamer en ik schaam me soms dat ik in een land woon en bij mensen hoor die deze mentaliteit hebben. Het was zo fijn hier om samen te zijn met de Gambianen, ook toen de meisjes uit Nederland in ons huis kwamen was het erg gezellig. Ze zijn erg sociaal, vriendelijk, behulpzaam en meevoelend. Wat zijn de meeste mensen hier anders, vriendelijker, zachter, behulpzamer, geduldiger, socialer, zuiverder, en back to the basic. Ik ben zo dankbaar dat ik de Gambianen en hun cultuur heb mogen leren kennen.
Dit moest ik even kwijt!!!

Eindelijk weer even tijd voor een berichtje! Op het moment is het erg druk voor ons hier.
Alhagie is voor een week naar Mauretanie om daar de teams van Go for Africa op te halen. Gisteren een telefoontje gehad dat hij de teams ontmoet heeft aan de grens, alleen staat hij met een kapotte auto die vandaag gerepareerd moet worden. Het plan is dat ze zondag aankomen in Tanji.
De voorbereidingen op onze compound zijn in volle gang. Het restaurant wat gebouwd wordt moet af zijn voor zondag en de kamers moeten worden schoon gemaakt om de nieuwe gasten van Go for Africa te ontvangen. Amiatia die voor ons kookt is voor 2 dagen naar Senegal en alle verantwoordelijkheid voor het schoonmaken van het huis en de zorg voor het eten voor de gasten die er nu al zijn (5) komen nu op mij neer. Verder is het jongerenproject sinds vorige week woensdag open en nu komen mensen langzaam aan binnen gedruppeld. Sinds maandag hebben we internet en gisteren was al best een drukke dag. Vanmorgen stonden er al mensen aan de duer voor dat het centrum open was.
We komen ook tot de conclusie dat er toch meer interesse is voor de middag en de avond uren. We zijn vorige week gestart met de openingstijden van 8.00 tot 17.00 uur. Gisteren hebben we besloten om nu open te gaan van 10.00 tot 20.00 uur. Ami, die de computerruimte runt is gisteren hier geweest van 8.00 uur tot 22.00 uur, vanwege de internet bezoekers. Ik vind dat te lang voor haar, ze heeft ook nog een baby om voor te zorgen,dus mag ze nu s'morgens later beginnen. Alexander vindt het hier ook erg leuk volgens mij. s'Morgens staat hij om 7 uur al op om op tijd met Ami in de computerruimte te kunnen zijn. Ik vindt het wel knap wat ze samen voor elkaar hebben gekregen. De computers werken allemaal nu,op een na waarvan de harde schijf stuk is, en we hebben internet op 2 computers nu. Alexander is vandaag uit aan het vogelen of we nog meer computers op internet kunnen krijgen.
Af en toe moeten we de staf wat bij sturen. Alfinseni onze watchmen nodigde s'nachts hier mensen uit om met hem Ataja (groene thee) te drinken en Bob,onze barkeeper, maakte er gisteren ook een gezelligheid clubje van. Dat houdt in dat een paar jongens die hier de hele dag op straat hangen, canabis gebruiken en verder niets doen,nu in de hal komen hangen samen met Bob.Ik vond dat niet goed omdat het er nu 2 zijn, volgende week misschien 5 en over een paar weken hangt de hele jeugd van Tanji hier binnen.Franco heeft met Bob en Alfiseni besproken dat dat dus niet de bedoeling is.

Gisteren ben ik de hele middag op stap geweest, samen met Abdulai, een bouwvakker die veel gedaan heeft op het centrum, Mohammed, onze administrateur en Alexandra, een meisje wat bij ons logeert en voor 2 maanden vrijwilligers werk doet hier, om het centrum te promoten bij scholen in de buurt. Deze mensen zijn allemaal erg enthousiast over wat we hier doen en bereid om heel wat energie te stoppen in promotie van het centrum. We hebben een aantal scholen bezocht en flyers uitgedeeld en in de buurt zijn posters opgehangen. We willen ook voor de radio wat promotie gaan maken, maar tot nu toe hebben we nog geen tijd gehad om naar Gunjur te rijden voor een radio programma.

Verder hebben we deze week een dierenweek. Afgelopen zondag kwamen er 2 mannen naar onze compound met een papegaaitje.Ze vroegen mij of ik het papegaaitje wilde kopen. Ik vroeg hen waar ze het vandaan hadden. Een van hen bleek een jager te zijn. Hij ving vogels in het bos en verkocht de dieren. Ik had hier natuurlijk helemaal geen goed gevoel bij en vroegmeaf hoe dit aan te pakken.Omdat mensen hier nogal gevoelig zijn voor religie en God heb ik het als volgt aangepakt. Ik vertelde hen dat ook vogels door God zijn geschapen in vrijheid, zoals wij als mensen. Wie zijn wij dan om vogels te vangen,ze in een kooi te stoppen en ze hun vrijheid af te nemen. Ik vertelde hun dat ik begreep dat ze ook ergens hun geld mee moesten verdienen maar dat ze beter een andere manier konden zoeken om dat te doen. Ze vonden eigenlijk wel dat ik gelijk had en ze vroegen toen of ik de vogel wilde kopen voor 100 dalasi en hem dan vrij te laten.
Ik heb dat geweigerd en ze wilde toen op Alhagie wachten. Gelijk op dat moment belde Alhagie mij dat hij onderweg was met de IG Police (gelijk aan de MEin Nederland) naar ons huis. Ik vertelde dat aan de mannen en ze wisten niet hoe snel ze weg moesten komen.

Twee dagen gelden belde Alexander mij terwijl ik in Serekunda was, dat hij een jong poesje had gevonden en niet wist wat hij ermee aan moest.Ik zei hem het ook niet te weten en hij heeft het later weer terug gezet op straat. s'Middags liep ik naar de compound waar de container van Go for Africa staat, omdat de andere container daar aan gekomen was en vond ik ook een klein poesje op de straat. Dit poesje was er erg slecht aan toe en ik heb het naar huis gebracht. Kawsu vertelde mij dat mensen de poesjes vaak ergens neer zetten om ervan af te zijn. De meisjes die in ons huis logeren hadden allemaal erg te doen met het poesje en vroegen zich af wat we konden doen. Ik zei hen dat we het hier niet konden houden en ben naar de buren gelopen,waar een paar kinderen zijn, die misschien voor het poesje konden zorgen. Alleen nu zien we dat de buren er helemaal niets van snappen. Ze stoppen het poesje de hele dag in een donkere schuur waar geen dag licht in kan, in een doos. Wij moeten elke dag 3 keer het poesje gaan voeren. Gisteren hadden we zo'n medelijden met het poesje dat we het maar weer naar ons huis hebben gehaald om hem te bevrijden uit de donkere schuur. Hij drinkt nu melk en eet wat vis. Hij ziet er na 2 dagen al veel beter uit. Christel, een van de meisjesvond kort nadat ik het poesje had gevonden ook nog een poesje. Dit is bij Bolong onder gebracht. Hier wordt door de oudste meisjes die daar wonen redelijk goed voor gezorgd. Drie keer per dag gaan we om de beurt de poesjes opzoeken om ze eten te geven. Hopelijk zijn ze tegen de tijd dat we hier moeten vertrekken in staat om voor zichzelf te zorgen.

Elke dag hier is een verassing. Plannen kun je hier dan ook niets want elke dag dat ik wat plan om te doen komt er niets van terecht en veranderen de plannen weer. De tijd gaat hier razend snel. Over een week of 5 moeten we alweer naar huis, maar van mij mag het nog wel een half jaar duren. Ik voel me hier meer thuis dan in Nederland met alle verplichtingen, structuren en regels Ook al is het hier een politiestaat en is er veel controle door politie en leger, toch vindt ik hier veel meer vrijheid. Ik denk dat het ook erg moeilijk zal worden voor mij en Alexander om afscheid te nemen van alle lieve mensen die we hier hebben leren kennen.Als ik hier op straat loop wordt ik steeds aangesproken en veel mensen kennen ons nu bij naam en worden we steeds geroepen.Het is hier niet mogelijk om regelrecht naar huis te lopen vanuit het centrum. Onderweg worden we steeds opgehouden door mensen die we kennen en die willen weten hoe het met ons gaat.

Ik ga nu naar huis want ook daar moet nog veel gebeuren voordat de teams van Go for Africa ontvangen kunnen worden. Tot volgende keer!!!!

Zojuist hebben we Sebastiaan, Jop, Toon en Nellie weer naar het vliegveld gebracht.
Het was erg fijn om hun hier in Gambia op bezoek te hebben en de dingen te kunnen delen waar we mee bezig zijn. Jammer dat ze weer naar huis moesten. Alexander en ik blijven nog een week of 6 a 7 zodat we het jongerenproject mee op kunnen starten. Er moet nog een hoop gebeuren op administratief gebied.

De opening afgelopen zondag was overweldigend. Zoveel mensen zijn langs geweest tijdens het programma. Moeilijk te zeggen hoeveel, maar ik schat toch wel een paar duizend. Voor ons was het erg druk. Zeker voor Franco, Alhagie, de staf, the sisters, Seydekan en zijn groep mensen en iedereen die zich hebben ingezet om van deze dag een succes te maken. Ook GRTS de landelijke televisieploeg was aanwezig voor opnames. Ik moest een intervieuw geven voor de camera. Voor de bezoekers was het dan ook een geweldig succes. Voor ons was het vooral veel problemen oplossen. Het programma begon al anderhalf uur later dan gepland en net toen het donker begon te worden en het gebouw officieel geopend zou worden viel de stroom uit. Dat hield in dat de sprekers niet meer te verstaan waren en dat het gebouw donker werd. Gauw thuis een generator gehaald, maar die had niet voldoende power om daar de hele boel weer aan de gang te krijgen. Dan maar wachten tot dat de elektriciteit weer werkte.
Gelukkig duurde dit niet al te lang en kon het programma weer verder gaan.
Later op de avond na even een time out genomen te hebben kwamen we terug en hoorde ik dat onze hoofdact, Jeliba Kuyateh, nog niet op was komen dagen. Het was op dat moment 9 uur in de avond en om 10 uur zou hij moeten optreden. Onze DJ, Alu B heeft al de tijd op moeten vullen om de mensen bezig te houden. Ondertussen wisten we niet of we wel of niet kaartjes moesten gaan verkopen. Na enige tijd hebben we het er toch maar op gewaagd om te starten met de verkoop van de kaartjes want mensen kwamen van ver en wilden kaartjes kopen. Alleen de kaartjes waren dachten we meegenomen door Mohammed, onze administrateur, die weg was gegaan. Dus geen kaartjes. Na een half uur wisten we waar de kaartjes waren terwijl er al rijen mensen aan de poort stonden. Tegen 12 uur kwam dan eindelijk Jeliba opdagen, maar zijn apperatuur moest allemaal nog geinstalleerd worden. Het was 1.00 uur in de nacht voordat hij begon te spelen. Niemand die zich hier druk over maakt. Dat is allemaal normaal hier.
Het is wel apart om te zien hoe mooi de vrouwen hier gekleed zijn tijdens zo'n programma en hoe vrolijk ze dansen. Een galabal in Nederland kan hier niet aan tippen. Ze besteden hier heel veel aandacht aan hun uiterlijk. Wij hadden ook allemaal kleding laten maken bij een naaiatelier zodat we allemaal dezelfde kleding droegen. Ons avondtenu zag er ook erg mooi uit. Ons middagtenu was iets minder mooi en de stof leek van plastic, dit zat niet lekker onder de hete zon.
Om 4.00 uur was het programma afgelopen en moesten er nog mensen naar Serekunda worden gebracht. Ik vond het niet meer verantwoord dat Alhagie dit zou doen omdat hij van vermoeidheid bijna niet meer op zijn benen kon staan. Ik ben toen samen met Franco met 2 auto's mensen weg gaan brengen, want midden in de nacht kunnen ze anders niet meer thuis komen. Toen de zon al opkwam kwam ik thuis. Ook Alexander was net thuis omdat hij ook mensen naar huis had gebracht maar dan dichter bij huis.
Eindelijk konden we na een vermoeiende, maar succesvolle dag ons bedje weer opzoeken.

De volgende dag kwamen we pas laat uit bed en Alhagi was nog steeds bekaf. Hij verkoos het om in een bijgebouw waar Ceeney slaapt te gaan rusten omdat er elke paar minuten mensen komen die hem willen spreken. Ik vertelde tegen iedereen dat Alhagie vandaag met rust gelaten wilde worden. Ook tegen de 2 damens die al een aantal dagen bij ons in huis logeerden om bij het programma te kunnen zijn. Een van hun zou in de computerruimte komen werken, de andere is betrokken bij Go for Africa.
Maar dat liep echter fout af die dag. Al een paar weken geleden heb ik Alhagie en Franco gezegd dat ik geen geod gevoel had bij hen, maar wist niet precies waardoor. Ik had gewoon geen goed gevoel bij deze 2 dames. Nu ze hier een paar dagen in huis waren is het me in elk geval veel duidelijker geworden. Ze kwamen afgelopen zaterdag, eten gratis mee en slapen gratis in huis. Dit is op zich nog niet zo erg, maar als we dan later horen van Amiata, de jongedame die sinds een paar weken voor ons kookt, dat ze 10 eieren klaar maken voor 2 personen en dan zeggen dat het niets uitmaakt omdat dat toch betaald wordt door de blanken en als Aminiata aan ze vraagt om hun schoenen in huis uit willen doen omdat iedereen dat doet en ze dan tegen haar zeggen dat ze hier niets te zeggen heeft omdat het haar huis niet is, dat gaat me te ver. Verder lopen ze regelmatig door het huis in alleen maar een handdoekje, willen ze gebruik maken van mijn kamer om in de spiegel te kunnen kijken. Bieden ze aan om te koken voor de opening en vragen 5000 dalasi teveel voor de benodigdheden zodat we iemand anders gevraagd hebben om te koken. Zeggen tegen mij dat ze willen wachten totdat Alhagie wakker is omdat ze hem moeten spreken en degene die voor ons zou gaan werken gaat dan stiekum naar Alhagie's kamer om hem wakker te maken. Ik zag het gebeuren en ben haar achterna gegaan. Ik was zo boos op haar dat ik haar aan haar arm uit de kamer heb getrokken. Ik schreewde tegen haar dat ik het echt niet meer leuk vond. Ze hebben hun spullen gepakt en zijn naar het huis van Ami gelopen.
Ik trilde als een rietje van boosheid. Een paar jongens op de compound zeiden, Petra cool down please! Ik wordt ook niet gauw boos maar deze dames gingen echt te ver en gelukkig stond iedereen achter mij en gaven ze me groot gelijk.
Later toen we weg waren bleken ze voor de poort te hebben staan huilen. Alhagie is opgestaan en heeft met ze gepraat. Hij zei ook tegen hen, als Petra boos wordt is het niet voor niets. Nu twee dagen later hebben we niets meer van hen gehoord. Ze zou vandaag in het Youth and Community Centre moeten beginnen, maar vond dat Alhagie haar eerst een onkostenvergoeding moest betalen van 2000 dalasi omdat ze haar werk bij de andere werkgever moest opzeggen. Natuurlijk is dit niet gebeurd want dit is idioot.

Verder is alles oke, het jongerenproject is vandaag open gegaan en de stafleden waarmee we nu werken zijn allemaal erg gemotiveerd en we hopen dat het in de toekomst een succes zal worden.

Tot volgende keer maar weer!

Daar ben ik weer! 3 Weken lang flink verkouden geweest waarschijnlijk van de stof en de tocht hier waar we elke dag mee te maken hebben. Nu is het bijna over en heb ik een plekej in het internetcafe zonder dat ik in de tocht zit.
Ondertussen zijn Toon, Nellie, Sebastiaan en Jop hier vorige week aangekomen. We zijn druk bezig met de voorbereidingen voor de opening van het jongerenproject voor a.s. zondag. Er moet veel geregeld worden voordat het zover is. De uitnodiging zijn nu weg. Dit had heel wat in omdat degene die de uitnodigingen zou afdrukken zich niet aan de afspraken hield die gemaakt waren. Elke dag beloofde hij dat alles klaar was en elke dag was het weer niet gedaan. 3 Weken zijn we met die jongn aan het onderhandelen geweest en uitindelijk heeft Alhagie nog enkele honderden uitnodigingen moeten copieeren omdat we niet kregen wat we gevraagd hadden terwijl alles al betaald was. Dus dubbele kosten. Verder wil de hele staf samen met ons dezelfde kleren dragen voor zondag. Vorige week vrijdag zijn we naar een naaiatelier geweest in Serekunda en hebben ze ons opgemeten om de kleding voor ons te maken. Er moeten stoelen besteld worden, want de president en de minister van educatie is uitgenodigd (of ze komen moeten we nog afwachten!!) en er is eten besteld voor mensen die van ver komen. A.s. zaterdag gaan we met een team van zo'n 20 mensen de hele boel schoonmaken op het project.

Afgelopen zondag zijn we voor een paar dagen naar Kuntaur(Yakaba) gegaan om de school te bezoeken die we uitgebreid en opgeknapt hebben. Maandag werden we door alle leerlingen ingehaald, wat een hele happening was en daarna hadden we een gesprek met het schoolbestuur in aanwezigheid van de leerlingen. Iedereen was heel dankbaar voor wat we gedaan hadden. Ze vertelden ook dat we op het juiste moment gekomen waren met hulp omdat de school ophield te bestaan omdat er geen sponsoring was. Nu is er veel verbeterd op school. Er is water, toiletten, een omheining, een kantoor en opslagruimte voor de schoolmaterialen die we gestuurd hebben en een keukentje waar gekookt kan worden voor de kinderen. Ook komen er voor alle klassen binnen een aantal weken meubeltjes,zodat de kinderen kunnen zitten.
Een paar punten waar nog aandacht aan besteed moet worden is reparatie van de vloeren in de klassen, het schilderen van de deuren en ramen en beveiliging voor de waterput zodat er geen kinderen in kunnen vallen.
Nadien hebben we stickers en ansichtkaarten uit Nederland uitgedeeld waar de kinderen heel blij mee waren. Wij kunnen het ons haast niet voorstellen dat kinderen blij kunnen zijn met een ansichtkaart, maar de kinderen hier zien zoiets nooit. Een jongetje zei tegen mij dat ik hem die dag zo gelukkig had gemaakt met hetgene wat hij gekregen had.

Dinsdag zijn we naar Koho Sosse in Senegal gegaan om schoolspullen te brengen voor de twee klassige school daar. Ook hier waren ze erg blij. We werden ontvangen door het dorpscomite
in een hut van leem en stro en het hele dorp kwam ons begroeten. Er komen weinig of geen blanken in dit dorp dus dat wij er waren was voor hun een hele happening.
Dit dorp en vele identieke dorpen in Senegal zijn erg bijzonder. De hutten en de hele omgeving is gemaakt van natuurlijke materialen en iedereen leeft van de natuur en alles wat het brengt. Het zijn ook hele mooie dorpen om te zien. Veel nomaden trekken rond in de omgeving en s'avonds zie je vaak lichtjes in de omgeving op plekken waar nomaden overnachten met hun kuddes. Er was ook een waterbron ongeveer 1 km buiten het dorp die 160 jaar geleden ontdekt is door een koe. De eigenaar van de koe was elke avond zijn koe een tijdje kwijt en op een gegeven moment is hij zijn koe gevolgd en kwam uit bij een waterbron. Nu staat de bron in het droge seizoen leeg maar in het regenseizoen staat er water in. Het is een hele diepe kuil, erg gevaarlijk om dichtbij te komen, maar er groeit een prachtige boom in en de wortels hiervan reiken meters naar beneden. Ook leven er kaaimannen in de kuil.
Kortom een prachtige dag in gezelschap van hele bijzondere mensen en prachtige cultuur. In die zin is het jammer dat deze cultuur langzaam aan verloren gaat omdat velen van hen naar de stad trekken om daar een (beter?)leven op te bouwen.

Woensdag zijn we weer terug gereden naar Tanji. We hadden geluk dit keer met de oversteek van de boot van Barra naar Banjul. Op de heen weg hoefden we maar 10 minuten te wachten en op de terug weg een half uur. Soms wachten mensen uren voordat ze de kans hebben om met de boot mee te kunnen. Om 12 uur in de middag waren we alweer thuis in Tanji, waar ondertussen 4 meisjes vanuit Nederland aangekomen waren om hun stages te doen onder begeleding van Go for Africa. Zij logeren ook in ons huis.
De anderen van Go for Africa zijn nu onderweg met auto's en komen over twee en een halve week aan.
Later in de middag kwamen er ook nog 2 andere dames bij ons op gesprek die voor 3 maanden vrijwilligers werk willen doen in het Jongerenproject als activiteitenbegeleidsters. Zij kunnen de staf die we aangenomen hebben met het opzetten van een dagelijks programma voor de culturele ruimte. Zondag komen ze ook naar de opening om kennis te maken met het
project.

De avond werd afgesloten met een optreden van een spektaculaire djembe groep op Kairoh Garden. Eeen par van de jongens die in de groep spelen wonen op Kairoh Garden (Balla en Modu). Ze zijn echt heel goed, en wat een energie en vreugde stralen ze uit. Een van de jongens vroeg mij om te komen dansen en probeerde mij enkele Afrikaanse danspassen bij te brengen. Leuk was dat! Ook Sebas, Alexander, Jop en Nellie dansten mee. Kortom een prachtige avond en een geweldig optreden.

Volgende keer hoop ik te kunnen vertellen over de opening. Het zal wel een vermoeiende dag worden maar ook heel spannend allemaal.

Dit keer een kort berichtje van Alexander.
Moeders is vandaag thuis gebleven met een verkoudheid, omdat morgen Sebastiaan en Toon en Nellie arriveren wilde ze even een dagje thuisblijven, maar verder gaat het goed met haar. Ze heeft me gevraagt even een berichtje te plaatsen.

We zijn de laatste paar dagen bezig geweest met het regelen van vanalles voor onder andere het internet cafe en NTA, en afgelopen Zaterdag is er een man (Sander) van Nice Gambia langsgekomen op het jongerencentrum om het een en ander aan te sluiten. Waarschijnlijk ga ik vanmiddag met Amie even het resterende werk doen zodat het grootste gedeelte klaar is voor Sebastiaan, Jop en Toon en Nellie arriveren. We hebben er heel veel zin in dat er wat versterking uit Nederland komt, en het word vast en zeker gezellig.

Verder houd ik het bericht even kort want ik meot nog een aantal emails sturen in naam van moeders en ik heb begrepen dat er iemand (een bekende van Alhagie) op me staat te wachten buiten voor een lift terug naar Tanji.

Groetjes van Petra en Alexander.