Soms...... grrrrrrrr.......

Waar ik al bezorgd om was gebeurde, Alhagie was helemaal op. Gedurende enkele dagen bleef hij voor een groot deel van de dag op bed liggen. Hij heeft teveel aan zijn hoofd en er wordt door allerlei mensen aan hem getrokken. Daarnaast rinkelen zijn drie telefoons onophoudend en ja.... wie houdt dat lang vol.
Met een paar mensen hebben we even wat taken van hem overgenomen zodat hij tot rust kon komen.
Omdat we daar al langer over gesproken hebben en omdat ik zie dat het echt noodzakelijk is heb ik twee vrienden van Alhagie in vertrouwen genomen en hen gevraagd of ze samen met mij, Alhagie willen ondersteunen in zijn werkzaamheden voor de twee stichtingen waarvoor hij werkt.
Het is immers soms moeilijk hier om mensen te vertrouwen en velen weten niet wat het is om verantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ze doen. Deze twee vrienden kennen Alhagier al lange tijd en Alhagie kent hen. Ze weten wat hij doet en beiden hebben een rijbewijs en kunnen dus op pad gestuurd worden voor de een of andere klus. Als je na gaat dat alleen Future for Young People al ongeveer 35 vrijwilligers heeft in Nederland en daarnaast Go4Africa die jaarlijks met ongeveer 50 mensen naar Gambia komen en Alhagie dat praktisch allemaal alleen runt, lijkt het op het moment wel of hij een groot huis op zijn schouders meedraagt.
Ik was dan ook blij dat zijn vrienden bereid zijn hem te helpen.Vooral de komende periode is dat hoogst noodzakelijk omdat de drukste tijd van het jaar nog moet beginnen, nl. de komst van Go4Africa die gedurende zeven weken in Gambia zullen verblijven.
Ook werden we een paar dagen geleden gebeld door een Nederlands echtpaar die het telefoonnummer van Alhagie gekregen hadden, met de vraag of Alhagie met hen een paar dagen wilde rondtrekken door Gambia.
Daar heb ik vanwege allerlei andere bezigheden van Alhagie even een stokje voor gestoken. Ik heb hen toen beloofd om hen een dag mee te nemen naar Tanji en een vriend zou dan twee dagen met hen naar Tendaba Camp gaan. Zo geregeld zo gedaan. Vrijdag heb ik ze opgehaald in hun hotel en heb ik ze meegenomen naar het strand in Tanji waar ze alle activiteiten rondom de visserij hebben bezocht en daarna zijn we naar ons huis gereden. Na de lunch hebben we het Youth and Community Center bezocht, zijn we naar een kleermaker geweest en naar een echte Gambaanse kapper waar de man zijn haar wilde laten knippen. Ook hadden ze nog een batik lap gekocht in het dorp. Ze vertelden me dat ze een geweldige dag hadden gehad. Leuk toch....
Daarnaast zijn er nog de twee meisjes van Go4Africa die zo nu en dan hun verhaal bij me kwijt willen. Ze maken natuurlijk vanalles mee en gezien ik de enige ben die Nederlands spreekt komen ze elke dag met hun ervaringen naar mij toe. Gisteravond zat er een gigantische spin in hun badkamer en ik dacht even dat er een moord gepleegd werd, zo hard gilden ze. JJ die stoer met een bezem de spin kwam vermorzelen was voor hun de held van de dag.
Gisteren had ik even de balen van alles hier...... Zo heb je van die dagen. De hele ochtend zitten wachten op iemand die een microkrediet van ons gehad heeft voor een gesprek. Deze kwam niet opdagen. In de middag had Alhagie me beloofd om naar Brikama te gaan om de vrouw van een vriend op te zoeken die drie maanden geleden is overleden aan leverkanker. Ik had een foto van hem in laten lijsten als herinnering voor zijn familie. Voordat we weg waren was het half vijf. Toen we in Tanji bij het benzinestation aankwamen kreeg Alhagie een telefoontje dat er nog iemand was die met ons mee wilde rijden naar Brikama. Hij vertelde dat hij spoedig zou arriveren en al in Ghana Town was, nog geen 10 minuten rijden van Tanji. Een uur later was hij er nog niet. Meerdere keren naar hem gebeld en ja hoor, I am coming......... is wat je hier de hele dag door hoort. Maar wanneer..... dat is altijd de vraag. Na een uur was hij nog niet gearriveerd en was mijn geduld op. Ik had de hele dag niets anders gedaan dan gewacht, dus verzocht ik Alhagie, zo vriendelijk mogelijk, om dan maar zonder hem te vertrekken. Net toen Alhagie de auto starte kwam hij aanzetten. Ik kon even niet meer vriendelijk zijn en hij kreeg dus een flinke uitbrander van me.
In Brikama aangekomen zijn we naar deze nog jonge vrouw geweest. Ze is na het overlijden van haar ook nog jonge man achtergebleven met vier kleine kinderen. Haar ouders zijn oud en kunnen niet meer werken. Verder is er niemand die haar onder zijn of haar hoede neemt en moet ze het zelf zien te rooien. Moeilijke situaties soms hier!!!We hebben een zak rijst achtergelaten, maar dat is natuurlijk ook maar tijdelijke hulp. Daarna nog op bezoek bij een andere familie. Ik mocht mee naar binnen en kon alleen maar anderhalf uur lang luisteren naar een taal waar ik niets van kan maken en heb dus geen idee waarover er gesproken wordt. Ook dit frustreerd me soms..... En dan weet ik wel dat ik wat meer moeite zou moeten doen om de taal te leren, maar talen is mijn ding niet. Als er een Mandinka woord aan de ene kant binnenkomt, vliegt het er aan de andere kant weer net zo hard uit. Dus ja, hoe kan ik hier ooit begrijpen waar mensen het over hebben. Lastig is dat. Dus al bij al had ik gisteren mijn dag niet en stond ik op het punt om te gaan gillen.
Vandaag was een stuk beter, alhoewel ik wel iemand heb laten staan vanmorgen die ook weer zijn afspraak niet na kwam. Ik had om 11.00 uur een afspraak met een ziekenhuis in Serekunda omdat we in de toekomst plannen hebben om vrijwilligers te sturen naar verschillende projecten in Gambia. Gezien ik vorige week ook al deze afspraak gemaakt had en de betreffende man toen voor een spoedgeval weggeroepen was, wilde ik de afspraak zeker niet missen omdat het me elke keer 10,00 euro kost om daar naar toe te rijden.
Ik had om 10.15 uur afgesproken met de jongen die het internetcafe draait op het Youth and Community Center. Hij zou met me meerijden naar Serekunda zodat we dan tevens bij Gamcel konden informeren voor een snellere internetverbinding. Ik als Nederlandse ben van de tijd, dus stond ik om 10.15 op de afgesproken plaats op hem te wachten. Niemand te zien. Bellen dan maar. Ik kreeg wederom te horen, I am coming..... 15 minuten gewacht. Nog niemand te zien. Bellen. Geen gehoor. Bekijk het maar, ik wil immers mijn afspraak niet missen. Weggereden, totdat een kwartier later mijn telefoon over gaat. Pech gehad ik ben al bijna op de plek van bestemming.
In het ziekenhuis aangekomen werd ik al gauw ontvangen door degene die verantwoordelijk is voor de PR.
Omdat we hem al eerder hadden ontmoet en hij daarom wist waarvoor ik kwam liet hij me alle afdelingen van het ziekenhuis zien. Ze hebben een tandartskliniek, een oogkliniek, een operatiekamer, een afdeling met een paar bedden voor vrouwen, voor mannen en voor kinderen. Ook een afdeling voor pasgeboren babys en voor bevallingen. Kortom het was interessant om te zien en ik voelde me erg welkom. Ook zag ik hier betrokken en zorgzaam personeel. Ik ben blij met dit contact, zodat we in de toekomst vrijwilligers kunnen laten werken op dit project. Zowel het ziekenhuispersoneel als de vrijwilligers uit Nederland kunnen veel leren van de uitwisseling van hun kennis. Ben hierdoor weer helemaal happy nu.
Vandaag komt er een echtpaar uit het zuiden van ons land naar Gambia, die ik al in Nederland heb ontmoet.
Ze gaan verblijven in een hotel en ik verwacht dat ze me eerdaags gaan bellen. Ze hebben me gevraagd om hen te begeleiden en hen te introduceren in het leven van de Gambianen. A.s. vrijdag komt ook hun dochter over en met zijn allen zullen we dan komend weekend nogmaals naar het binnenland reizen.

Alledaagse dingen

Nadat Toon en Nellie vertrokken zijn is het weer even stil, alhoewel elke dag vele werknemers de compound in en uit lopen. Ik heb het idee dat buiten de werkgelegenheid op het strand waar elke dag duizenden mensen hun dagelijkse kostje verdienen met de visserij, Alhagie degene is die op dit moment de op één na grootste werkgever is van Tanji. Hij heeft bouwvakkers aan het werk op vier plekken. Hij heeft als opdracht twee particulieren te helpen met het bouwen van een omheining op hun pas aangekochte compound. Dit is dan niet zoals meestal in Nederland een muurtje van een meter of tien, maar loopt op soms tot een muur van honderden meters. Elk blok wordt met de hand gemaakt van zand en cement. Dit wordt dan ook nog gemengd met de hand en dus niet met een betonmolen. Een man of vijf, zes zijn dan eerst bezig met het maken van duizenden blokken waarbij ze elkaar afwisselen. Daarna wordt de fundering gegraven en gestort waarna ze de blokken op elkaar bouwen.

Daarnaast wordt er hard gewerkt aan de zorgboerderij die snel vooruitgang boekt. Elke dag weer sta ik ervan te kijken wat er alweer gedaan is. Het dak zit er nu op, zowel op het dagverblijf als op de stal.

Ook zijn de muren bijna allemaal gestuct, is er een gat gegraven van vier meter diep en drie bij drie meter , dit allemaal met de hand en zijn de deuren en ramen van het dagverblijf besteld.

Tevens wordt er op onze compound gebouwd. Er is nog een extra kamer bijgebouwd met douche en toilet. De compound is geheel betegeld en netjes afgewerkt nu en er verschijnen hier en daar een soort pagodes waar mensen kunnen wachten of relaxen in de schaduw.

Kortom het is druk en dan ook nog de voorbereidingen voor de komst van Go4Africa die eind Februari aankomen met zo´n twintig auto´s. De eerste studenten van Go4Africa zijn al gearriveerd met het vliegtuig. Twee jonge meiden die vanaf donderdag hun stage gaan doen in het ziekhuisje van Sanyang. Ik trek nu een paar dagen met ze op om ze een beetje wegwijs te maken in het leven hier. Tot nu toe pakken ze het goed op en merk ik dat ze elke dag wat opener worden in een voor hen totaal nieuwe wereld.

Vorige week was er groot nieuw in het dorp namelijk ´Toubab stuck in the sand´ ofwel ´blanke zat vast in het zand´, en die blanke dat was ik. Ik was met Houwa boodschappen gaan doen met de auto in Brusubi, een paar dorpen verderop. In Brusubi kwamen we een man tegen die ik ken en met ons mee wilde rijden naar Tanji. Prima, zei ik stap maar in. Mensen een lift geven is hier heel gewoon. Ik doe dat alleen als ik de persoon ken. Toen we in Tanji aankwamen vertelde hij me waar ik kon stoppen om hem eruit te laten. Hij verwees me naar de kant van de zandweg. Terwijl ik weg wilde rijden voelde ik de wielen ronddraaien in het zand en de auto kwam steeds dieper in het zand te zitten. Jeetje, vooruit lukte niet meer, achteruit ook niet. De man die uitgestapt was verontschuldigde zich omdat hij met het losse zand ingestuurd had. Hij zou het wel oplossen zei hij en vroeg of hij de auto eruit mocht rijden. Ik vroeg hem eerst of hij wel een rijbewijs had want dat is ook niet altijd het geval. Hij stapte in en probeerde met zo´n kracht de auto eruit te rijden dat de motor vreselijk ging stinken. Maar ook dat lukte niet. Wat dan.......? Ondertussen waren er vele mensen en kinderen toegestroomd om te zien hoe deze ´toubab´ dit op zou gaan lossen. Ik ging weer achter het stuur zitten want ik wilde niet dat iemand anders de motor op zou blazen en bleef rustig zitten totdat de mannen die om de auto heen stonden met een oplossing kwamen. Er werd een schop gehaald om de wielen uit te graven, maar dat mocht niet baten. Toen moest een krik komen. Een taxichauffeur die stopte had een krik bij zich. De krik eronder. Pammm, de krik schiet weg en de auto knalt naar beneden. Opnieuw krik eronder en ja hoor de auto bleef hangen. Toen kwamen een paar jongens aan met een houten plank die onder het wiel gelegd werd en aan mij werd gevraagd te gassen. En ja hoor, na drie kwartier en onder veel belangstelling van de dorpelingen was deze ´toubab´ verlost uit het zand en konden we naar huis.

Vanmiddag hebben we een meeting op het Youth and Community Center gehad voor een snellere verbinding voor het internetcafe. Op sommige momenten is de verbinding erg langzaam en zit je een half uur daar om één mailtje te versturen. Dit is ook de reden dat ik niet veel kan doen op internet op dit moment. Het internetcafe gaat om 5 uur in de middag open. Voordat er verbinding is is het al gauw 6 uur en om 7 uur moet ik terug naar huis omdat het dan donker wordt en eht eten klaar is. Ook wil ik dat het afval dat al een jaar lang opgestapeld wordt direkt naast het internetcafe wordt opgeruimd en het internetcafe opnieuw wordt geschilderd.

Vorige week is er weer een microkrediet door onze stichting uitgegeven aan een jongen die ik al enkele jaren ken. Deze jongen heeft geen stabiele jeugd gehad. Zijn vader en moeder zijn al lang geleden gescheiden en zijn vader heeft niet naar hem omgekeken, Zijn moeder is een aardige vrouw en heeft haar best gedaan om hem naar school te laten gaan, maar is erg onzeker en heeft na haar scheiding regelmatig ´verkeerde´ mannen gehad. Haar zoon probeert de draad van het leven op te pakken en wil graag aan het werk als elektricien en repareert tevens laptops, computers en mobieltjes. Hij is serieus en denkt echt na over het leven. Hij ziet volgens mij Alhagie en mij op dit moment een beetje als zijn ouders, want hij is praktisch de hele dag bij ons op de compound. Waarschijnlijk vindt hij hier een stukje stabiliteit en als nodig adviseren wij hem.

Daarnaast loopt er nog een andere aanvraag voor een microkrediet. Ook een jongeman van ongeveer 25 jaar oud uit het dorp. Zijn moeder werkt op het land. Zijn vader is overleden en verder heeft hij nog een paar broers, die op één na geen werk hebben. Hij wil niet afhankelijk zijn en wil graag werken. Zijn plan is om vis in te kopen op het strand in Tanji en dit te verkopen in Foni, dit is een provincie in het binnenland op de zuidbank. Deze aanvraag loopt nog.

Bezoek Toon en Nellie

Ik heb even geen tijd gehad om een verslag te schrijven afgelopen twee weken.
Toon en Nellie (vrienden en bestuursleden van de stichting) waren bij ons op bezoek hier in Gambia. Voor Nellie was het twee jaar geleden en voor Toon maar liefst vier jaar. We hebben een erg leuke, gezellige maar ook drukke en interessante tijd gehad. En natuurlijk gebeurd er tussen alle drukke bezigheden door zoals altijd ook nog vanalles. Teveel om hier allemaal op te schrijven en sommige zaken kan ik niet eens vermelden omdat het hier nogal gevoelig ligt of omdat sommige dingen privacy behoeven.
De eerste dagen dat Toon en Nellie hier waren hebben we wat leuke dingen gedaan zoals een middagje naar het strand in Sanyang. Ik nam in eerste instantie een verkeerde weg en we kwamen terecht in een gebied waar alle gebouwen langs het strand in stukken tegen de vlakte liggen. Het was triest om te zien. Voorheen prachtige en exotische toeristische bestemmingen gerealiseerd voor de vele toeristen en nu een grote bouwval. De vraag is dan ook hoelang het zal duren voordat dit allemaal opgeruimd is. Misschien ligt het er over 10 jaar nog zo bij. Alles is platgegooid omdat particulieren jarenlang illegaal bouwden op grond van de
overheid en nu is daar dus een stokje voor gestoken.
Op zondagavond hebben we een diner georganiseerd voor het team van het Youth and Community Center, die al gedurende vier jaar het centrum draaiende houden. Dat is altijd wel gezellig en de jongens/mannen waarderen dat erg. Ook was onze nieuwe watchmen aanwezig, nogal verlegen en ondergedoken in een groot dik zwart jack met een capechon. Voor ons onvoorstelbaar met een temperatuur van rond 25 graden.
Ik kon niet eens zijn gezicht zien en nu ik hem de laatste twee weken wat vaker heb gezien herken ik hem als ik hem tegenkom op straat. Onze voormalige watchmen is een paar maanden geleden weggestuurd omdat hij zich misdroeg. We hadden hem al meerdere malen gewaarschuwd maar nu was het genoeg volgens Alhagie.
Samen met Toon en Nellie heb ik vervolgens de compound van Franco bezocht, de timmerwerkplaats
op het Youth and Communty Center en de in aanbouw zijnde zorgboerderij. Het schiet al op en het wordt prachtig en waarover ik me nog steeds verwonder is, dat het zo groot is. Ik zie het al helemaal voor me, met allemaal schapen, lammetjes en geiten die de boerderij bevolken. Alhagie heeft al een paar gehandicapte medemensen op het oog die daar straks aan het werk kunnen. We zijn erg benieuwd naar het vervolg van de boerderij de komende maanden.
Naast dat Alhagie met de boerderij bezig is wordt er ook gebouwd bij ons op de compound. Er wordt een kantoor en internetcafe gerealiseerd voor Go4Africa en er wordt een nieuwe kamer bijgebouwd waar toekomstige gasten kunnen verblijven. Tevens is hij ook nog bezig met het maken van stenen voor een omheining voor de compound van Harry, die kortgeleden vlakbij twee compounds heeft aangekocht. Bij ons op de compound is er een komen en gaan van bouwvakkers die overal bezig zijn. Maar de jongens zijn verder rustig en vriendelijk en ik heb er verder geen last van.
Nellie en ik hebben een ochtend met de kinderen van de kleuterschool die zich achter het Youth and Community Center bevindt nog geverft met de kinderen. Het was erg leuk om te doen en te zien. Sommigen van hen vonden het prachtig om lekker met de verf te knoeien terwijl anderen heel bedeest probeerden met hun vingertjes in de verf te roeren en één kindje het zelfs helemaal niets vond.
Op vrijdagochtend zijn we met zijn zevenen vertrokken naar het binnenland. Henk en Dineke uit Groningen gingen ook met ons mee en Buba (neef van Alhagie) als bijrijder. De bedoeling van deze reis was om de school in Jakaba te bezoeken en tevens de schoolspullen die met de container meegekomen zijn af te leveren. Henk en Dineke hebben een tijd geleden ook het plan opgevat om een school te gaan sponsoren en
hadden Alhagie gevraagd een school te zoeken in het binnenland. Die heeft hij gevonden en op de
terugweg zullen we deze school bezoeken.
De heenweg verliep vlot en voorspoedig alleen tijdens de oversteek op de boot waren er wat perikelen. Tijdens het parkeren op de boot plaatsen ze de auto´s zo kort op elkaar en naast de reling dat je auto geheid een paar schrammen oploopt of blijven de spiegels aan elkaar haken. Dan staan er ook nog eens een man of zes tegengestelde berichten te schreeuwen over hoe de auto geparkeerd dient te worden en werd Alhagie tijdens het afrijden uitgemaakt voor vanalles en nog wat. Dit werd hem even teveel en toen we veilig aan de overkant stonden moest hij even zijn boosheid uiten aan diegene.
In de tweede helft van de middag arriveerden we in Janjanburee. Janjanburee Camp is een eenvoudige maar idyllische plek aan de Gambia rivier. Het is prachtig gelegen en we werden ontvangen door een horde jonge hondjes. Lief om te zien maar wel zielig, want wat moet er van deze hondjes terecht komen. De moeders ervan lopen erbij als skeletten en hebben amper te eten.
De volgende dag zijn we naar Bulbuck gereden. Het dorp waar Houwa en Alhagie Bah vandaan komen.
Dit is altijd een heel welkom bezoek. De inwoners kennen me voortaan omdat ik er al meerdere keren ben geweest. Het is een prachtig heel traditioneel Fula dorp waar mensen in hutjes wonen. We worden dan ook algauw omringt door een horde kindertjes, met kapotte en vieze kleding die ons bezoek dan ook als heel bijzonder ervaren. Nadat we de vader en moeder van Alhagie Bah hebben begroet, begroeten we ook de ouders van Houwa. De oma van Houwa herkende me ook nog en terwijl ze haar armen naar me uitstrekte kwamen er allerlei kreten van blijdschap uit haar keel. Naar schatting is ze ongeveer 95 jaar oud.
Alhagie Bah laat ons zien waar de voorraad voedsel opgeslagen wordt en een andere vrouw komt met
twee jonge geitjes aangedragen. De mensen in dit dorp leven vooral van de veeteeld. Na afscheid genomen te hebben wat toch altijd een beetje emotioneel is omdat het hele dorp ons uit staat te zwaaien en je nooit weet wanneer je deze mensen weer zult zien rijden we door naar de school in Jakaba.
Ik had gevraagd het deze keer rustig te houden en geen officiele ontvangst te hoeven omdat we met het schoolbestuur wilden praten, maar ze kunnen het toch niet laten. En ja hoor de vele kinderen, de moeders, het schoolbestuur, de dorpsoudsten en weet ik wie nog meer allemaal waren aanwezig voor ontvangst.
Eerst worden we rondgeleid door de school en daarna worden we met zijn allen onder de welbekende
mangoboom op het schoolplein geinstalleerd en mogen we plaatsnemen in de ondertussen door de kinderen naar buiten gedragen schoolmeubels. Zoals in voorgaande jaren overhandigen we het sponsorgeld en de schoolmaterialen in het bijzijn van iedereen en komt de een na de ander met toespraken en lovende woorden en uiten ze hun blijdschap over onze hulp aan de school. Ook ons wordt gevraagd wat te zeggen en één voor één prijzen we de inwoners van het dorp en het schoolbestuur over de prettige samenwerking en wat er is bereikt de afgelopen jaren.
Omdat het uitloopt spreken we af de volgende dag terug te komen voor de meeting met het schoolbestuur. Daarna vervolgen we onze weg naar Kuntaur voor een lunch en dan op voor een bezoek aan de moeder van Alhagie. Dat is altijd erg gezellig en zogauw we binnen zitten en Alhagie een emotioneel verhaal over zijn jeugd heeft verteld en hoe trots hij is op zijn moeder wordt ook hier het kamertje drukker en drukker met de vele kindertjes die ons komen bekijken. Dan wordt er ook nog tijdens ons bezoek in het aangrenzende huisje een baby geboren en een uur na de bevalling staan we oog in oog met deze nieuwe wereldburger en neefje van Alhagie.
Ook bezoeken we de buren aan de achterkant van het huis. Zij hebben vorig jaar een zoon verloren en de vader van het gezin kan één kant van zijn lichaam niet meer zo soepel bewegen vanwege een hersenbloeding. Nellie heeft van haar moeder een bedragje gekregen en ze besluit ter plekke iets voor deze familie te doen. Later bespreken ze met Alhagie dat ze een zak rijst zullen kopen en wat geld achter willen laten voor ander voedsel.
Daarna rijden we weer naar Janjanburee waar we nog een nacht door zullen brengen.
De volgende ochtend vroeg terug naar de school voor een gesprek met het bestuur van de school. Dat verliep prima en gelukkig zonder honderden kinderen om ons heen, waar ik specifiek om gevraagd
had. Ik heb besloten om een verslag te maken van deze meeting en deze naar de sponsors van de
kinderen in Nederland te sturen. Na de meeting zijn we doorgereden naar een school in Jahawoel, die Henk en Dineke willen gaan sponsoren. Het was noch redelijk ver rijden vanuit Jakaba en meerdere keren kreeg Alhagie een telefoontje uit dit dorp over waar we bleven. Toen we aan kwamen rijden sprongen er tientallen vrouwen uit de bosjes aan de linkerkant van de weg met muziekinstrumenten, potten en pannen en vooral veel lawaai makend om ons te ontvangen. Voordat ik het wist had ik in de auto een vrouw op schoot zitten. Ze maakte zoveel lawaai dat mijn oren tuuterden en ik was blij even later verlost te zijn van haar schelle stem toen we bij de school arriveerden. Daar ging het feest door en werd het alleen nog maar drukker.
Toen iedereen een plaats ingenomen had werd er nog even gedanst door de vrouwen en zongen de kinderen een liedje voor ons. Daarna opnieuw een aantal toespraken door deze en gene en Alhagie vertelde aan iedereen over wat we kwamen doen.
Na een rondleiding langs de klassen hebben we nog met het schoolbestuur gesproken over de behoeften
van de school. De school is gebouwd door de overheid, ziet er degelijk uit en de school ontvangt naast de lerarensalarissen jaarlijks 100 dalasi per kind. De ouders moeten hun schoolgaand kind voorzien van een schooltas, een uniform, schoenen en schoolmaterialen. Voor vele ouders is dit helaas onmogelijk en er zouden meer kinderen naar school kunnen als er sponsoring zou komen. Daarnaast is er behoefte aan een muur om de schooltuin omdat die nu kaalgevreten wordt door rondzwervende dieren. We hebben gezegd erover na te denken. Hierna doorgereden naar Farafenni voor de oversteek met de boot en daarna door naar Tendaba Camp waar we de nacht zullen doorbrengen. We komen doodmoe en stoffig aan en zijn blij even een frisse douche te kunnen nemen. Na een warme maaltijd duiken we met zijn allen redelijk op tijd ons bed in. De volgende ochtend gaan Toon, Nellie, Henk en Dineke met de boot mee de mangrove in.
Omdat ik dit al twee keer gedaan heb besluit ik om lekker uit te slapen. Tegen twaalven komen ze terug en hoor ik dat Nellie ziek is. Gezien een reis naar het binnenland nogal intensief is wijt ik het aan vermoeidheid. Met een zieke Nellie achterin een veel te hete auto en wat later ook nog met kapotte remmen rijden we na een lunch in Kanilai terug naar het hotel waar Henk en Dineke verblijven. Omdat Alhagie eerst met de auto naar de garage wil om naar de remmen te laten kijken nemen wij met zijn vijven plaats in de weelderige en koele tuin van het hotel onder het genot van een drankje. Twee uur later komt Alhagie ons ophalen en nemen we afscheid van Henk en Dineke waarmee we een paar prachtige dagen hebben doorgebracht. Zij hebben besloten om onder de naam van Future for Young People de school in Jahawoel te gaan ondersteunen door middel van het zoeken naar sponsoren voor de kinderen in het dorp die nu niet naar school kunnen en de muur voor de schooltuin.
Donderdag ben ik met Toon en Nellie een dagje gaan wandelen langs het strand van Tanji naar Brufut. Vooral in de ochtenduren hebben we erg genoten van het strand, de zee, de vogels en de krabbetjes die met duizenden tegelijk hele volksverhuizingen houden als wij in de buurt komen. Overal zie je gaatjes in het zand waarin ze onderduiken als je hen nadert. In de prachtig gelegen Eco lodge die achter het vogelreservaat aan het strand ligt hebben we genoten van het uitzicht en een lunch. De weg terug hebben we deels door het bos gelopen en deels over het strand waar het ondertussen erg heet was geworden. Met rode en bezwete gezichten kwamen we aan in Tanji waar we opgehaald werden door JJ. De laatste dag van het verblijf van Toon en Nellie hebben we nog een meeting gehad met de mensen van het Youth and Community Center en zijn we in de middaguren nog met Houwa en Adema gaan lunchen in Senegambia als bedankje voor hun goede zorgen. Om vijf uur waren we uitgenodigd in Sanyang voor een optreden van de jeugdfanfare, die we vorig jaar gesponsord hebben met drie trompetten en uniformen voor de gehele band. Zo´n 24 bandleden en even zovele majorettes die voor ons een optreden verzorgden met echte fanfaremuziek zoals wij dat ook in Nederland kennen. Dit geweldige initiatief komt van een jongeman die in Banjul zoiets gezien had en terug gekomen in Sanyang vatte hij het idee op om een band op te starten voor de jeugd. Dit om hen van de straat te houden en iets zinvols mee te geven. Ze begonnen met traditionele instrumenten en ondertussen een aantal jaren verder hebben ze echte fanfare instrumenten, kleding om in te trainen en uniformen om mee op te treden. Hun muziek nemen ze op van Youtube of luisteren en bekijken ze op DVD´s. Het ziet er heel professioneel uit en een unicum om dit in Gambia aan te treffen.

Naast al deze bezigheden hebben we ook nog een paar projecten bezocht waar we in de toekomst
mogelijk vrijwilligers naar toe kunnen laten gaan, hebben we iemand gevonden aan wie we een
microkrediet willen aanbieden en hebben we gesproken met een een paar lokale mensen om eind
van dit jaar een groot cultureel festival te organiseren op het Youth and Community Center in
Tanji.

Vandaag hebben Alhagie en ik, Toon en Nellie weer naar het vliegveld gebracht en hebben daar
afscheid van elkaar genomen. Over een week of 6 a 7 verwacht ik ook weer terug te gaan naar
Nederland. Dat is de tijd dat Go4Africa hier aankomt. Voor mij is dat een veel te drukke tijd hier, en zeker voor Alhagie. We zien dan elkaar dan praktisch toch niet. Mijn plan is om even terug komen naar Gambia in April/Mei voor een week of twee, zodat we na het vertrek van Go4Africa  weer verder kunnen met de zorgboerderij.

Nieuwjaarsnacht

Lisa, een van de studentes van vorig jaar en haar vriend vroegen mij wat we zouden kunnen doen tijdens nieuwjaarsnacht. Ik stelde voor om thuis een feestje te houden en de band van Franco en Balla uit te nodigen. In de loop van de ochtend ben ik naar Kairoh Garden gelopen om Balla te zoeken. Hij was er niet maar later op de dag kwam hij me opzoeken. Ik vroeg hem of hij tijdens nieuwjaarsnacht bij ons kon komen spelen met zijn band en natuurlijk was hij blij dit te mogen doen. Ook Omar Sanne en zijn Zwitserse vriendin verbleven een paar dagen bij ons,
Met Lisa en Niek, Houwa en Adema reden we de laatste dag van het jaar naar Banjul waar we wat inkopen wilden doen op de markt. Vlak bij Denton bridge werden we aan een kant van het autoraampje opgehouden door de immigratiedienst en aan de andere kant door de politie. Na even bakkelijen met hen, we kregen immers geen toestemming om door te rijden omdat we onze paspoorten niet bij ons hadden, kreeg ik in de gaten dat er geen excuus meer mogelijk was en belde ik Alhagie. Nadat Alhagie even met hen gesproken had dropen ze beiden af en konden we zonder problemen doorrijden. Mijn medereizigers waren hoogst verbaasd over de invloed van Alhagie.
Onderweg kochten Lisa en Niek ballonnen, vuurwerk, alcoholvrije champagne, drinken, koekjes en wat snoep om tijdens de avond uit te delen.
Na gedineerd te hebben kwam de band aanzetten, jammer genoeg zonder Franco, die we hier in Gambia met zijn allen erg missen. Toen de band eenmaal aan het spelen was werd het almaar drukker en drukker bij ons op de compound. Ik schat dat er wel zo n 60 mensen aanwezig waren. Toen we drankjes uit wilden delen hebben we maar besloten om de champagne in hele kleine glaasjes te doen zodat alle volwassenen ervan konden proeven en verder hebben we wat flessen water klaargezet. Er waren immers teveel mensen om drankjes aan uit te delen. Wel gingen we rond met een schaal koekjes en snoepjes wat voor hier al heel speciaal is, zeker voor de kinderen. Rond het kampvuur werd gedanst en dan is ons dansplaatsje werkelijk te klein. Met zijn allen op een oppervlakte van een paar vierkante meter rond het kampvuur moet je oppassen dat je er niet in valt. Ook kwam er een verklede man uit Sallanding opdagen, Niemand wist wie hij was. Hij had zich vermomt met een hoed, witte baard, grote pijp in zijn mond, een grote neppiemel in zijn veel te grote broek en een stok in zijn rechterhand. Iedereen lag in een deuk natuurlijk toen deze man kwam aanzetten. Ik was verbaasd dat hier dan weer zo openlijk om wordt gelachen. Steeds liep hij naar vrouwen toe om met zijn geval, zo zal ik het maar noemen, voor hun gezicht te zwaaien. Ik dacht als hij naar mij toekomt geef ik er een flinke pets tegenaan, maar alsof hij dat wist kwam hij natuurlijk niet.
Ook Tiger, onze hond, had het niet op deze verklede man en steeds blafte hij en beet hij in de stok van de man. Lisa deelde ballonnen en sterretjes vuurwerk uit aan de kinderen en natuurlijk was er niet genoeg, want als je aan het uitdelen gaat begrijp je niet waar ze ineens allemaal vandaan komen. Maar leuk vonden ze het wel. En ja, dan om klokslag twaalf uur barste ons vuurwerk los. Niet te vergelijken met Nederland natuurlijk. We hadden alleen een paar gekleurde vuurpijlen en na een paar minuten was het gedaan, maar toch was het heel speciaal om hier in Tanji vuurwerk te zien. Volgens mij waren wij de enigen die vuurwerk hadden in het dorp. Daarna wenste iedereen elkaar gelukkig nieuwjaar en speelde de fantastische band nog hun laatste nummer. Iedereen ging na deze leuke en gezellige avond blij naar huis. Ik hoorde later van Lisa en Niek dat ze het geweldig hadden gevonden.

Nieuwjaarsdag begonnen de problemen die je hier dagelijks ontmoet weer. Een broer van Alhagie wilde die nacht nog naar Senegambia voor een avondje uit en nam een auto mee. In de ochtend net nadat we wakker waren kwam Alhagie naar me toe met de vraag of ik de dag ervoor een ongeluk gehad had met de auto. Ik kon gelukkig ontkennen en vroeg hem hoezo......? Hij vertelde me dat de airbag eruit lag en er een deuk in de bumper zat. Bleek zijn broer die nacht in het dorp ergens tegenaan gereden te zijn met zo'n klap dat de airbag eruit knalde. Probleem hier is dat ze dat niet kunnen maken, dus rijdt ik nu zo nu en dan rond in een auto met twee uithangende airbags.

In de avonduren kwam de plaatselijke politie Alhagie halen omdat er een meisje van een jaar of twee verdronken was in een waterput in een dorp verderop. Ze wilden met de moeder praten om precies te achterhalen hoe het gebeurd was.
De moeder was die dag aan het werk in de groentetuin en nadat ze water gehaald had om de planten water te geven liet ze haar kind achter bij de put samen met nog wat andere kinderen. Toen ze terug kwam kon ze haar dochtertje niet meer vinden en ging ervanuit dat ze met de andere kinderen naar huis was gegaan. Later toen ze thuis kwam zag ze haar dochtertje niet en zijn ze samen met andere buurtbewoners gaan zoeken. Ze vonden haar dood terug in de put. Wat triest zoiets. Het gebeurd jammer genoeg regelmatig. De meeste waterputten zijn erg laag en kinderen kunnen daar zo invallen.

Met Lisa en Niek ben ik naar de leidster van de vrouwengroep geweest om babyvoeding te bestellen voor een meisje wat slikproblemen heeft en ziek op bed ligt. Haar zusje is een paar maanden geleden overleden aan dezelfde ziekte, maar niemand hier weet wat voor ziekte het is en al helemaal niet hoe dit te behandelen. We hebben voor twee maanden babyvoeding besteld en woensdag had ze alles keurig klaar en hebben we het mee genomen. We hebben drie zakjes afgegeven bij de familie. Hier kan het meisje een week mee vooruit. Het is erg voedzaam. Er is gemaakt van gemalen mais, gemalen rijst, pinda's, melkpoeder en suiker in. Het smaakt erg lekker en kan aangelengd worden met gekookt water. Houwa zal de familie elke week drie zakjes gaan brengen totdat er weer nieuwe studentes komen via Go4Africa en zij dan de verantwoordelijkheid op zich nemen.

Gisteren kwam Alhagie thuis met een supertrots gezicht. Hij had uit een containervoorraad die uit Europa kwam twee schemerlampen gekocht en een paar vloerkleden voor in huis. Hij stond in de tuin met in zijn rechterhand een hardstikke ouderwetse schemerlamp, die wij in de jaren 60 in onze huiskamers in Nederland hadden staan. Ik schoot vreselijk in de lach toen ik hem daar zo zag staan. Hij was in de veronderstelling dat hij de mooiste schemerlamp ter wereld had gekocht. In zijn andere hand had hij een klein jaren 70 schemerlampje, wat op het nachtkasje naast mijn bed een plaatsje zou krijgen.
Het paste wel precies bij de kleuren van mijn bedsprei.
Dan had hij nog de nodige kleedjes gekocht voor op de vloer. Nog eentje voor in de slaapkamer. terwijl er daar al zes liggen. Ik wordt helemaal gek van al die kleedjes als ik moet schoonmaken en eiste wel dat hij dan minstens twee kleedjes uit de slaapkamer moest halen voordat dit kleed een plek zou krijgen.
Een ander lang stuk vloerbedekking kreeg een plaats in de hal, terwijl er daar ook al tig liggen.... Ja, ik denk dat dit typisch Afrikaans is. In bijna alle huizen waar ik kom al is het nog zo armoedig stikt het van de kleedjes. Kleedjes op de vloer, kleedjes op de bank, kleedjes op de kast en kleedjes op de tafel. Overal kleedjes dus.....

Dan onze hond Tiger. Toen ik hier kwam zag hij er niet uit. Zijn vacht zat vol met viezigheid, zijn rechteroog zat dicht, zijn oren waren kapot vanwege een hondengevecht en hij had weinig energie. De reden hiervoor is dat hij veel te eenzijdig te eten krijgt. Alleen wit brood en witte rijst wat over is. Soms ook niets. Ik ben gelijk begonnen met hem hondebrokjes te voeren en samen met JJ ben ik naar de zee geweest om Tiger te wassen. Ook heb ik zijn oog verzorgd gedurende een paar dagen en nu na 2 1/2 week straalt onze Tiger weer. Hij ziet er een stuk beter uit. Zijn oog is beter en hij rent weer met veel energie voor me uit overal waar ik te voet heen ga.

Morgen komen Toon en Nellie, mijn beste vrienden en bestuursleden van de stichting voor twee weken naar Gambia. Voor Toon is het vier jaar geleden dat hij hier was. Nellie was nog hier tijdens de bruiloft van Eefje en Franco.
Ik kijk er erg naar uit om hen alles hier te laten zien. Ik weet dan ook niet of ik komende twee weken tijd heb om iets op mijn blog te schrijven, maar ik doe mijn best. Volgende week vrijdag vertrekken we met zijn zessen naar Jakaba voor een paar dagen.

Kerstmis 2013

De dag voor kerst ben ik samen met Houwa en Mr. Darbou (sociaal werker in het dorp)op huisbezoek geweest bij de gehandicapte kinderen, die wekelijks naar de dorpsschool komen. Het klasje is opgezet door drie studenten uit Nederland die vorig jaar met stichting Go for Africa meegekomen zijn. Houwa en Mr. Darbou runnen dit klasje nu wekelijks en bieden de kinderen extra mogelijkheden aan om zich te kunnen ontwikkelen. Het leek me wel leuk om de kinderen en hun ouders te ontmoeten. De bedoeling van dit huisbezoek was om alle kinderen te registreren. In Nederland zouden we dat doen voordat het betreffende kind naar school komt. In Gambia komen ze er na een jaar achter dat het toch wel belangrijk is om wat meer achtergrond van het kind te hebben. Gezien er geen auto ter beschikking was moesten we te voet. De kinderen wonen verspreid door het dorp heen en de voettocht incl. bezoekjes hebben dan ook vier uur in beslag genomen. Maar interessant was het wel. Bij een kindje, die ziek op bed lag hoorden we het trieste verhaal dat de moeder zelf ook gehandicapt was en niet voor het kind kon zorgen. Het kind is nu geadopteerd door een andere familie. Een andere jongen dacht dat hij met ons mee naar school kon, maar helaas, dat was niet de reden waarvoor we kwamen. Hij was dan ook erg teleurgesteld toen we zonder hem weer weggingen. 

Ook troffen we een kind met het Syndroom van Down en drie van de kinderen die we bezocht 

hebben zijn niet in staat om te spreken. Voor deze kinderen zouden picto boekjes en gebarentaal natuurlijk een uitkomst zijn, maar helaas is dat hier haast niet te realiseren of deze hulp zou uit Nederland moeten komen. Aan het eind van elk bezoek werd er genoteerd of het kind dan wel geestelijk of lichamelijk gehandicapt is. Veel verder als dit komen ze dan ook niet. Mr. Darbou vroeg steeds aan mij wat ik ervan dacht en van het Syndroom van Down had hij nog nooit gehoord. We hebben besloten om een paar Engelse boekjes met plaatjes uit onze bibliotheek te halen van het Youth and Communty Centrum zodat de kinderen aan de hand van plaatjes toch wat woordenschat aangeboden krijgen. 

In de middag heb ik Adema, onze nieuwe kokkin, breien geleerd. Ik heb een breiwerk bij me omdat lezen nauwelijks lukt. Je bent hier immers nooit alleen en ze vinden het vreemd als je in een hoekje alleen gaat zitten lezen. Herhaaldelijk word ik gestoord met de vraag wat ik aan het doen ben of roepen ze me voor het een of ander. Breien gaat dan wel, omdat ik dat kan zonder dat ik me daarop intensief moet concentreren. Adema had de breikunst zo te pakken en ze vindt het erg leuk om te doen. Iedereen vindt het trouwens super interessant als ik aan het breien ben. Dat kennen ze hier niet. Haken en borduren wel, dat wordt veel gedaan door de vrouwen. Zelfs de mannen komen geinteresseerd kijken als ik aan het breien ben en bewonderen elke gevordere naald met belangstelling. 

In de avonduren stelde Alhagie voor om kerst te gaan vieren in Senegambia. Ik in een lange rode jurk met daarop een wit vest en Alhagie in een rode bloes, grijze broek en zwart colbertjasje zagen we er samen op zijn ¨kerst¨ uit. Houwa en Adema gingen met ons mee. In Senegambia aangekomen kijk je werkelijk je ogen uit naar alle bijzondere, gekke en a-sociale Europeanen. Het was voor mij, Alhagie, Houwa en Adema dan ook of we naar een lachfilm zaten te kijken. Voordurend lagen we plat van het lachen. Stel je voor: Een Engels gezin, compleet met kinderen, die in kerstman-vrouwpak inclusief kerstmuts in een bar zitten en foto´s van elkaar maken. De korte broek die de man droeg trok hij op tot onder zijn oksels en dat was blits genoeg voor een foto. Naast ons zat een Engelse vrouw, zo dik dat ik verbaasd was dat de plastic stoel onder haar het niet begaf. Uit alle gaten die in de stoel zaten puilde haar overtollig vet. Een op leeftijd zijnde opa die gevolgd werd door een sexie uitziende dame van een jaar of 25 met een rokje tot net onder haar kruis. Schijnbaar erg verliefd kropen ze achter in een taxi. In een ander bar was het helemaal feest, voor ons tenminste. Een blanke, blonde, flink 

opgemaakte dame van rond de 60 compleet in jurk met tijgerprint, die reikte tot net onder 

haar kruis. Ze schudde met haar billen of haar leven ervan af hing. Haar ogen afwisselend 

dan weer wijdt open en dan weer dicht. 

Dan een aardig normaal uitziend Europees vrouwtje met een zwarte man. Leuk stel om te zien. 

Alleen had het vrouwtje totaal geen gevoel voor ritme. Kan ze natuurlijk ook niets aan doen. Haar ritmische en lenige vriend probeerde datzelfde ritme er bij haar in te krijgen maar dat was tot mislukken gedoemt. Een oudere, blanke en ietwat lelijke dame die alleen was, nogal mager in een lange zwarte avondjurk met blote rug, leefde zich uit op de dansvloer. Verschillende West Afrikaanse jonge mannen vergezelden haar en probeerden haar over te halen tot een nachtje in één van de vele hotels in de buurt. En dan last maar not least, een Europese dame, vlot gekleed met bril, van naar schatting tussen de 75 en 80, danst in haar eentje tussen een tiental jonge West Afrikaanse mannen. Geweldig om te zien! Dan de West Afrikaanse dames, niet alleen uit Gambia maar uit allerlei omringende landen, in hun uitgaanstenue. Korte rokjes, strakke truitjes waar hun boezems bovenuit puilen en hoge hakken, waar ik nog niet eens op zou kunnen staan, laat staan lopen. Alles bij elkaar hebben we wat afgelachen en ook nog even gedanst en wie weet zijn er ook mensen die om ons lol hebben gehad. Om drie uur in de nacht had Alhagie honger en wilde hij nog naar Serekunda waar ergens in een afgelegen straatje een slager vlees stond klaar te maken. Om vier uur arriveerden we dan eindelijk weer thuis en viel ik binnen een paar minuten in een diepe slaap. Eerste kerstdag, als iedereen in Nederland aan een kerstdiner zit, ben ik voor de verandering nog maar eens aan de schoonmaak in mijn kamer. Ramen lappen, tegels van de badkamer schoonmaken en onder het bed en kast vegen en dweilen. Dat was hard nodig, behalve een dode kikker, een grote dode sprinkhaan en een paar wormen vond ik nog een lege fles en twee paar stoffige schoenen onder het bed. Na een paar uur ben ik eindelijk klaar en kan ik nu genieten van mijn opgeruimde en frisse kamer. Alhagie moest weg, nieuwe accu halen, hout bestellen voor het dak van de zorgboerderij en een gesprek met Jan Huizinga die voor twee dagen in een hotel verblijft.

Tweede kerstdag moesten er boodschappen worden gedaan. We krijgen opnieuw gasten. Een van de studentes van vorig jaar van Go for Africa komt samen met haar vriend. Met Lamin en Adema ben ik naar Serekunda gereden. Lamin moest het e.e.a. inkopen om in het kantoor van Go for Africa de elektriciteit aan te kunnen leggen, wat op onze compound gerealiseerd wordt. En ik wilde een internetverbinding op mijn mobieltje. Adema moest boodschappen hebben voor het avondeten. Uren ben je dan onderweg omdat alles hier zo langzaam gaat. Het begint al in het verkeer. Maximum of minimum snelheid heeft nog nooitiemand van gehoord. Dus als je pech hebt zit je steeds achter auto's die max. 30 km per uur rijden. Bij het afrekenen van de ingekochte spullen moeten de bonnetjes met de hand geschreven worden wat eindeloos duurt en als je er dan achterkomt dat er fout geteld is 

moet dat hele bonnetje weer opnieuw. Bij het betalen tel ik het geld natuurlijk na. 100,-- Euro's zijn hier i.p.v. een of twee briefjes, vijftig of honderd briefjes. Als ik het geld aan Lamin geef telt hij het ook nog eens na en de winkelier nog een keer, om zich ervan te verzekeren dat het toch wel zeker klopt. Voordat dit gebeurt is ben je weer tien minuten verder. Ik realiseerde me hierdoor wel weer dat ik veel geduld moet hebben en dit bij moet stellen om me hier de komende maanden staande te houden. Zoals jullie hieruit begrijpen gaat het leven hier gewoon door, Kerst of niet. Ik mag op zich niet klagen, heb in elk geval een gezellige en plezierige kerstnacht gehad.

Weer gesetteld in Gambia!

Ondertussen ben ik weer helemaal gesetteld in Gambia. Mijn eerste taak was het schoonmaken en organiseren van mijn slaapkamer. Maandenlang was er niet veel opgeruimd en jarenlang zijn er geen lades en kasten schoongemaakt. Dus toen ik de kledingkast opentrok kwamen de spinnen me tegemoet gekropen. Verder heeft Alhagie ondertussen zoveel verzameld dat nadat ik het e.e.a. georganiseerd had er al één lade was die vol gestapeld is met zaklampen, eentje met medicatie en vitaminepillen en eentje met van alles en nog wat en niemand weet wat er ooit mee te doen. Maar ik mag niets weg doen, dat is zonde hier.
Ook moest er een plafond plaat vervangen worden omdat er vorig jaar i.v.m. een elektriciteitsprobleem op zolder iemand met zijn voet doorheen is gezakt. En heb ik de kledingkastdeuren laten repareren waarvan er niet eentje meer fatsoenlijk dicht kon. Als ik ´s morgens wakker werd keek ik altijd naar een kast waarvan minstens drie deuren wagenwijd open stonden. Ik heb Ousman laten komen en hij heeft zaterdag j.l. plafond en kast gerepareerd, maar toen ik na afloop de kamer binnenkwam was het weer een grote puinhoop. Dus moest ik weer een paar uur aan het schoonmaken. Eindelijk is nu mijn kamer bijna weer in orde op een paar kleine klusjes na.

In de avonduren ben ik met JJ naar Franco´s compound gelopen. Het zag er allemaal prima uit. Het huis was keurig in orde en op de compound groeiden allerlei soorten groenten en fruit waar d.m.v. verkoop wat geld mee verdiend wordt.

Het Youth Center draait nog steeds naar wens. We hebben alleen besloten om de fitnessruimte op te heffen omdat dat meer geld kost dan het oplevert en de ruimte te gaan verhuren. Binnen één dag had Muhammed, de beheerder van het centrum, al iemand gevonden die de ruimte wil huren. De man wil een restaurant beginnen. Nou moet je dat in Nederland niet zo letterlijk nemen. Er zullen wat drank en hapjes worden verkocht in de avonduren voor als de vissers terug komen van de zee. Maar toch leuk en het levert weer een vast inkomen op voor het centrum.

Verder heeft Muhammed nogal wat avonden gepland voor DJ programma´s de komende tijd. Hij wil alleen DJ´s inhuren die toegang hebben tot radio reclame. Dat houdt in dat ze via de radio hun muziekavonden bekend maken. Dat is hier de beste vorm van adverteren omdat hier geen lokale kranten zijn. Nu de muziekset klaar is, die vanuit Nederland is gesponsord, kunnen we alleen de DJ´s inhuren en hoeven ze geen muziekset meer mee te brengen. Dit is goedkoper en zo kan het centrum er meer aan verdienen. Morgenavond (kerstavond) het eerste programma met de nieuwe muziekset.
Ziet er trouwens prachtig uit.

In het vliegtuig zat ik naast een heel aardig stel. Zij was logopediste en ze vroeg me of er een dovenschool was in Gambia. Toevallig wist ik die te vinden en afgelopen donderdag zijn ze een dag bij me op bezoek geweest in Tanji. Samen met hen heb ik eerst in het dorp, de in aanbouw zijnde zorgboerderij laten zien. Zij waren net las ik erg verrast door de grote compound en over wat er allemaal al staat. Daarna ben ik met hen naar de Tanji Lower Basic School gelopen om de klas met gehandicapte kinderen van Houwa te zien. Dit klasje is in het begin van dit jaar opgezet door studenten van Go4Africa. Er was op dat moment één jongetje aanwezig. De andere drie jongetjes bleken ziek te zijn. Ik heb van hen begrepen dat ze op donderdag een paar uurtjes les geven aan de jongens en vrijdags aan de meisjes. Het jongetje wat op dat moment aanwezig was begon liedjes voor me te zingen, wat heel ontroerend was. Zo schattig!
In de middag ben ik met hen naar Serekunda gereden om de dovenschool te bezoeken. We vroegen aan de directie wat er nodig was op school en natuurlijk krijg je dan zoals altijd een hele waslijst met materialen voorgeschoteld. Overal is immers gebrek aan. Maar omdat ik ondertussen weet hoe het in Gambia gaat en de mensen waarmee ik was hier voor het eerst zijn, probeerde ik hen hiervoor een beetje in bescherming te nemen. Ik heb hen er dan ook op gewezen om het vooral klein te houden en zich te focussen op structurele hulp zoals b.v. het maken van picto- boekjes voor de dove kinderen. Dit zijn boekjes met plaatjes zodat ze op die manier woordjes kunnen leren aan de hand van gebarentaal. En mochten ze dat willen doen, het gebruik hiervan dan uit te leggen aan de onderwijzers zodat zij dat weer kunnen leren aan de kinderen.
Na een rondleiding op de school en hen terug gebracht te hebben naar het hotel waren ze me erg dankbaar voor de leuke en interessante dag en mijn aanwezigheid op de dovenschool. Ze nemen nog contact met me op als ze terug zijn in Nederland.

Zaterdagavond ben ik samen met Alhagie Bah bij Gerrit en Jabou op bezoek geweest. Leuk om te zien waar hij woont in Sanchaba. Hij maakt het goed en gaat woensdag na een bezoek van drie weken aan Gambia weer naar huis.
Het was nog een hele toer om bij Gerrit te komen en weer terug naar huis.
We waren met Alhagie meegereden, die ons zou afzetten bij de bekende turntable ofwel rotonde in Brusubi, omdat hij door moest naar het vliegveld om iemand weg te brengen. Bij de turntable maakte hij een prijs afspraak met een taxichauffeur, die mij en Alhagie Bah dan zou afzetten bij Gerrit en ons daarna weer op zou komen halen. Zo gezegd zo gedaan! Ik kreeg als instructie mee dat ik naar Gerrit toe alvast 100 dalasi kon betalen en zo gauw hij ons af zou zetten in Tanji nog eens 200 dalasi. Wij in die taxi die al gelijk de afslag naar rechts voorbij reed. Dus na een belletje met Jabou weer omgedraaid en de juiste afslag in. Ik wist dan dat hij rechtdoor moest naar de grote moskee, maar hij sloeg rechtsaf een vreselijk slechte weg in en omdat hij geen Engels sprak kon ik hem niet uitgelegd krijgen dat hij terug moest de harde weg op. Weer gebeld met Jabou. Hobbeldebobbel terug de asfaltweg op. Richting moskee. Bij de moskee weer gebeld met Jabou. Ze zouden ons daar komen halen. Eindelijk na drie kwartier vanaf de tunrtable aangekomen bij Gerrit terwijl die rit normaal gesproken 10 minuten duurt. Dan de weg terug naar huis. Chauffeur weer gebeld. Hij nam niet op. Nog eens gebeld met een ander nummer en toen nam hij op. Ja, hij zat in Bakau en wilde niet meer komen. Nee, natuurlijk niet omdat hij zijn 100 dalasi makkelijk verdiend had met een zogenaamd kort ritje en voor 200 dalasi niet weer helemaal naar Tanji wilde rijden. Jabou is de straat opgelopen om een andere taxi te zoeken voor ons en ja hoor na enige tijd kwam ze terug met de mededeling dat ze een taxi gevonden had die ons naar de turntable zou brengen. Bij de turntable aangekomen heb ik Alhagie gebeld die onderweg was van het vliegveld naar huis en ons dan op zou pikken. Na een uur wachten langs de straat, bijna midden in de nacht, kwam hij aanrijden.

Daarna waren we nog uitgenodigd op een feest van de voetbalclub die gekoppeld is aan de stichting. Ze hebben dit jaar de cup gewonnen en Alhagie werd daar geeerd omdat hij ze vorig jaar voetbalkleding had geschonken.
Gezien een paar dagen geleden de container is aangekomen met o.a. nog een paar voetbaltenues heeft Alhagie hen die avond nog een tenue overhandigd. Dit keer in een oranje kleur. Op de voor mij alombekende typisch Afrikaanse discomuziek hebben we nog even gedanst samen met JJ en Lamin.

Vandaag kwam Gerrit hier op het Youth and Community Center de kopieermachine installeren die vorige week in goed orde is aangekomen.
Fijn soms om Gerrit achter de hand te hebben voor dit soort dingen want hier is het moeilijk om iemand te vinden die dit soort techniek echt goed beheerst.
Nogmaals bedankt Gerrit als je dit leest!

Hier is weinig te merken van een kerstsfeer en heb ik het gevoel alsof ik midden in de zomer zit. Is natuurlijk ook zo! Alhagie heeft wat kerstballen aan het plafond van ons restaurant laten hangen die vorige week uit de container kwamen en ik vond in mijn kast nog ergens een kersttafelkleed. Op die manier probeer ik toch een beetje een kerstsfeer te creeren.
Ik wens iedereen in Nederland een fijne kerst!

Tot volgende keer!

Thuis in Gambia!

Gisteren weer aangekomen in Gambia. Het is of ik weer thuis ben en nooit weg geweest ben. Na een vlotte vlucht kwam ik halverwege de middag aan op onze compound. Onderweg nog even gestopt bij de in aanbouw zijnde zorgboerderij. Jeetje wat hebben ze hard gewerkt en wat is het grooooootttttt.
Op de acte van aankoop van de compound staat dat de afemeting 30 x 60 meter is. Maar volgens Alhagie is het nu 80 x 60, dus haast 2,5 keer zo groot. Er zijn al 20 vrachtwagens met zand aangevoerd en 400 zakken cement om de stenen te maken. Het is echt gigantisch.
Thuisgekomen kwam de hele buurt me weer begroeten. Leuk om iedereen weer te zien. Wat me opvalt is dat ik me hier zo comfortabel voel tussen de mensen. Ik kan zijn wie ik ben en lach wat af met iedereen. Houwa en Alhagie Bah kennen mijn humor precies. Zoals vandaag aten ze rijst met een bruine saus, dus vroegen ze me om mee te eten. Ik antwoordde dat ik de suas op iets vond lijken zonder precies te zeggen waarop. Maar ze snapten het meteen en lachen dan wat af. En natuurlijk erg leuk om Alhagie en zijn broers weer te zien. Wat me opviel is dat Houwa en Lamin, de zoon van Jeneba erg afgevallen zijn. Ze zijn zo mager geworden doordat ze erg ziek zijn geweest. Beiden hebben malaria gehad. Muhammed Saho kwam me gisteravond ook even begroeten. Ik ben van plan om morgen naar hem toe te gaan om te zien hoe Franco''s compound ervoor staat. Hij zag er goed uit maar was alleen nog steeds verdrietig om zijn relatie die pas geleden is uitgeraakt.
Na goed geslapen te hebben werd ik vannacht om 5 uur wakker en kon niet meer slapen. Zogauw het een beetje licht begon te worden ben ik begonnen met het opruimen van de kledingkast op onze slaapkamer. Gisteren toen ik hem opentrok kwamen de spinnen me tegemoet. Ik ben van plan om elke dag een paar kasten te gaan opruimen/schoonmaken, want dat wordt anders nooit gedaan.
Ook hebben we een nieuw meisje in dienst uit Kafountine die komt koken. Adema heet ze me ze lijkt me erg aardig. Maar goed, eerst maar even afkijken want we hebben op dat gebied al zoveel teleurstellingen gehad.
Nu ben ik even op het Youth Center. Het ziet er allemaal goed uit. De muziekset is klaar. Prachtig ding.
Nu zijn ze bezig om DJ programma's te organiseren,zodat dat wat opbrengt voor het centrum. Alleen het trainingscenter brengt niets in het laatje. Ik ga even met Alhagie overleggen wat hiermee te doen.
Voor degene die me willen bellen, mijn tel. nr. blijft hetzelfde 00220-7992008

Volgende keer weer meer!
Groetjes uit Gambia!