Zuster in Tanji

Afgelopen maandag is Go4Africa weer gearriveerd in Gambia. Met 19 auto's en 44 mensen kwamen ze aan. Alhagie die al een week weg was om ze tegemoet te rijden belde me op met de mededeling dat Harrie al een paar dagen erg ziek was. Hij zat bij Alhagie in de auto, had hoge koorts, bleef maar braken en had diarree. Ik stelde voor om hen tegemoet te rijden om Harrie in Brikama op te pikken en met hem naar het ziekenhuis te rijden, maar Alhagie belde 's ochtends dat hij zich weer wat beter voelde en niet hoefde te komen.
Toen ze rond twee uur aankwamen met voorop politie escorte en daarachteraan de fanfare, die ik die ochtend op had laten stellen op een bepaald punt in Tanji, stonden er weer vele Gambianen en familieleden van de deelnemers de stoet op te wachten.
Toen Alhagie binnen kwam rijden met Harrie in de auto, die toch weer flink ziek was, ben ik in de auto gestapt en ben regelrecht met hem naar een nieuw ziekenhuis in Brusubi gereden. Na een bloedtest bleek hij malaria te hebben.
Met de benodigde medicijnen zijn we naar huis gereden waarna hij na zes dagen ziek in de auto gezeten te hebben eindelijk een eigen kamer had om te herstellen.
Algauw ging het de goede kant op met hem en vandaag is hij zoals altijd als hij in Gambia is alweer klusjes in en om het huis aan het doen.
De dag na het leeghalen van de container, waarbij de meeste studenten de hele dag in de zon hadden gestaan, lagen er meerdere studenten ziek op bed. Waarschijnlijk bevangen door de warmte. Een meisje wat bij ons verblijft hebben ze nadat ze een flauwte gekregen had naar huis gebracht. Een ander meisje lag de hele dag ziek op bed en net toen ze naar me toekwam om te vragen wat ze moest doen, toch eten of drinken, begon ze te braken in ons restaurant. Ze voelde zich zo beroerd dat ik me opgeofferd heb om het op te ruimen. Een andere student lag bij Franco doodziek op bed. Daar ben ik ook even gaan kijken. Hij had geen koorts, maar zowel van onder als van boven kwam alles eruit. Ik stelde hem voor het nog even af te kijken en ook met hem ging het vandaag weer de goede kant op. Verder zijn er nog een stuk of vijf studenten die aan de diarree zijn. Ik wijt het aan de vermoeidheid van de reis, het de hele dag in de hete zon staan i.v.m. het leegmaken van de container en verandering van eten. Ook de Gambianen hebben regelmatig overal pijntjes, maar dat is meestal simpel op te lossen. Ik geef ze een paracetamol en ze zijn gelijk van hun klachten af. (placebo effect misschien???) Een andere man die bij ons verbleef had last van maagzuur en gelukkig heb ik een lade vol met zelfhulpmedicatie. De inhoud van die lade is de laatste paar dagen aardig ingeslonken.

Zojuist toen ik naar het internetcafe kwam is er vlak voor mij een vrouwlijke Go4Africa coach overvallen. Ze liep van onze compound naar Kairoh Garden toen ze een ongeveer 18 jarige jongen tegenkwam.
Hij zei dat hij honger had en geld wilde hebben. Ze zei dat ze geen geld bij zich had, waarop hij een mes trok en dat op haar gezicht gericht hield. Ze stapte achteruit en struikelde waarop ze op de grond terecht kwam. De jongen boog zich over haar heen. Uit zelfverdediging ging ze met haar benen naar hem trappen en begon te gillen waarop hij snel verdween.
Ik hoorde van het voorval en kwam op weg naar het internetcafe, onze security tegen. Elke namiddag komen er sinds vorig weekend twee mannen van de politie bij onze compound  zitten om de auto's en eigendommen van Go4Africa te bewaken. Ik vertelde hen wat er gebeurd was en gelijk renden ze de bush in om naar de dader te zoeken. Ze wisten schijnbaar wie het geweest moest zijn want zij hadden de dader op weg naar ons huis ook gezien. Ik ben nu benieuwd of ze hem gevonden hebben ondertussen.

Tas gestolen.

Kort nadat ik vorige week mijn blog geplaatst had werd ik bestolen. Ik moest nog even geld wisselen in een wisselkantoor en toen ik weer buiten kwam  zette ik mijn tas in de auto op de grond voor de passagiersstoel.
Tegelijkertijd ging mijn telefoon en pakte ik deze uit mijn tas. Het was Alhagie en terwijl ik met hem sprak stond er een man naast mijn auto die me wees op een slappe band. Ik draaide me een ogenblik om naar de man en toen ik weer in de auto keek zag ik dat mijn tas weg was. Ik had Alhagie nog aan de lijn terwijl ik sprakeloos naar de lege plek keek. Ik vertelde hem enigszinds verward wat er aan de hand was. Hij vertelde me meteen te komen. Na een kwartiertje wachten wederom in het wisselkantoor waar ik aan de mensen die daar werken mijn verhaal deed, kwam Alhagie aanrijden. Samen met hem ben ik aangifte gaan doen bij de politie. Ik was mijn tas, mijn net nieuwe portemonnee, mijn geld, mijn rijbewijs, bankpasje, verzekeringskaart en USB stick met alle informatie van de stichting erop kwijt geraakt. Alhoewel het voorval natuurlijk niet lachwekkend was, kreeg ik wel de lachkriebels toen ik zag hoe dat dan gaat. Een politie agent vroeg me om een verklaring te geven. Dus kreeg kreeg ik een kladblaadje toebedeeld waarop ik moest schrijven wat er precies was gebeurd. Zonder dat hij het na las zei hij dat het een prima verklaring was. Toen vroeg hij me nog een keer het verhaal te vertellen, beetje bij beetje, zodat hij het nog een keer op kon schrijven. Met een pen die maar amper schreef en zijn tong uit zijn mond schreef hij heel ijverig mijn verhaal op een wat officieler papier. Na nog wat op en neer gelopen te zijn vond hij een mapje waarin hij de aangifte stopte en moest ik mee naar een kantoor waar boven de deur geschreven stond "Serious Crime". Daar zat een enorme forse man die de aangifte in ontvangst nam en me vertelde dat ik morgen terug kan komen voor een bewijs van aangifte.
De volgende dag ben ik alleen terug gegaan. Toen ik parkeerde kwam er een man naar me toe van de verkeerspolitie die moeilijk deed over de auto waarin ik reed. Ik mocht niet rijden in een auto met een Nederlands kenteken verklaarde hij, terwijl Alhagie daar wel een vergunning voor heeft. Hij wilde dit niet geloven en zei dat er in Gambia geen vergunningen afgegeven worden hiervoor. Toen ik zei dat ik Alhagie zou bellen om dan contact op te nemen met zijn baas, bond hij in. In het poliekantoor kreeg ik te horen dat mijn aangifte nog niet klaar was omdat er geen elektriciteit was geweest en ze mijn aangifte niet uit hebben kunnen typen. Tevens moest ik hiervoor betalen. De dag daarvoor was hier niets over gezegd. Ik heb dit geweigerd en ben naar huis gegaan. Een paar dagen later ontmoette ik iemand van de politie in ons dorp die me vertelde dat mijn verklaring ondertussen was gestuurd naar het gerechtsgebouw in Banjul. Ik was verbaasd en vertelde hem dat ik er geen zaak van wil maken en alleen een verklaring van aangifte nodig heb van de politie zodat ik dit bij mijn verzekering in Nederland kan melden. Volgende week als Alhagie terug is vraag ik of hij het voor me kan regelen. Hij kent veel mensen en heeft veel makkelijker toegang tot de autoriteiten dan ik.

Alhagie is maandag vertrokken naar de grens van Senegal/Mauretanie om de teams van Go4Africa op te halen. Volgende week maandag komen ze aan in Tanji. Op de valreep kwamen we erachter dat ze i.p.v. zondag, zoals elk jaar nog het geval is geweest, pas maandag aankomen. Gezien alles al geregeld was voor zondag zoals politie escorte, aanwezigheid van een Gambaanse TV ploeg, een fanfare en een lunch op Kairoh Garden moesten we alles weer wijzigen. Maar goed dat is gelukt en maandagmiddag is Alhagie vertrokken. Gisteren is hij gearriveerd bij de grens en moet hij nog 24 uur wachten in zijn auto voordat hij de teams zal ontmoeten.

Ik houd me deze week vooral bezig met de vier per vliegtuig gearriveerde meiden die via Go4Africa al hier zijn en twee meisjes van 15 en 16 jaar die via Future for Young People voor een week stage lopen op een kleuterschooltje achter het Youth and Community Center. Het is wel gezellig zo met zijn allen, alleen brengt het wel wat werk met zich mee voordat ze helemaal gesetteld zijn hier in Gambia. Het vergt nogal wat begeleiding en er zijn er een paar bij die voordat ze hier kwamen niet wisten waaraan ze begonnen. Ze vertelden me dan ook eerlijk dat ze de eerste dag zoiets hadden van "O help, ik wil naar huis!'  Maar na een paar dagen gewenning en wat leuke dingen doen vertelden ze me gisteravond dat ze het nu zo leuk vinden dat ze niet eens meer naar huis willen. Is dat geen compliment!!!

En dan ja, eindelijk, Franco, als kersverse vader is na ruim 9 maanden Nederland weer gearriveerd in Gambia. Voor hem en Eefje is het niet makkelijk om zo kort na de geboorte van hun eerste zoontje voor twee maanden uit elkaar te moeten gaan.
Maar aan de andere kant is het even noodzakelijk gezien Franco volgende week zo'n 14 studenten op zijn compound krijgt voor een verblijf van zeven weken. Muhammed, zijn broer, heeft erg zijn best gedaan om alles in orde te maken voordat Franco thuis kwam en volgens mij is dat ook wel gelukt. Alleen vanmorgen hoorde ik dat zijn auto niet wilde starten en voor degene die het programma "Buitenlandse Bruiloft" hebben gezien "Everything under control" zoals Franco altijd zegt. haha!!!
Ik, zijn moeder, zijn broers Muhammed en JJ en zijn vrienden zijn erg blij dat Franco weer even terug is.
Hij werd dan ook hartelijk ontvangen door iedereen. Gistermiddag nog een tijd gezellig bij zitten kletsen met hem en ik hoop daar komende dagen nog wat meer tijd voor te hebben.
Eefje sterkte in Nederland met jullie lieve zoontje Kemo

Afgelopen week stond in het teken van het begeleiden van een echtpaar uit het zuiden van Nederland die voor 12 dagen in Gambia verblijven. De eerste dag heb ik hen opgehaald bij hun hotel en zijn ze met me meegegaan naar een ziekenhuis in Serekunda. Ik moest daar naar toe met ons buurjongetje Abdulai van 4 jaar oud die enorme O beentjes heeft. Elke week ga ik of JJ met hem naar een Duitse fysiotherapeute voor oefeningen en tevens slikt hij Calcium tabletten voor sterkere botten. Verder liep er een afspraak voor hem om een gipsbroekje aan te laten meten voor s nachts. Dat moest dus vandaag gebeuren. In het ziekenhuis in Serekunda hebben we iemand opgepikt die ons zou begeleiden naar een orthopedisch centrum in Banjul. Hier ben ik vorig jaar ook verschillende keren geweest om een kunstbeen aan te laten meten voor een 15 jarig meisje uit ons dorp. Daar aangekomen was het wachten, passen van het gipsbroekje, bijslijpen ed.
Na enige tijd hoorden we dat we de week daarop terug konden komen om het op te komen halen. JJ heeft dat gedaan samen met het jongetje en zijn moeder. Vanmorgen ben ik even bij hen thuis gaan kijken hoe het gaat. De eerste nacht heeft hij gehuild maar nu gaat het beter. Is even wennen natuurlijk om te slapen met zo n ding aan je lijf. Maar dit zal hem daadwerkelijk helpen om rechtere beentjes te krijgen.
Daarna heb ik het echtpaar uit Nederland meegenomen naar ons huis in Tanji. Ze waren erg verrast om te zien waar ik al die maanden verblijf.
De dag daarop heb ik ze weer opgehaald en heb ze meegenomen naar een familie in het dorp met een gehandicapt kind wat geboren is met een open ruggetje en een waterhoofd. We hoorden via via van dit kind en Houwa en ik wilden zien hoe haar leefomstandigheden zijn. Het is een meisje van 12 jaar. Ze zit zonder ondergoed aan de hele dag in het zand en de viezigheid. Haar benen zijn verlamd en zitten vol met infecties en ze is incontinent. Het was treurig om te zien en zeker als je na gaat dat dit kind al jarenlang zo leeft. Ze kan zich alleen slepend voortbewegen door het zand. In de avonduren heb ik dit tegen Alhagie verteld en hij toverde een paar uur later een prachtig klein rolstoeltje uit onze opslag. Samen met het echtpaar zijn we gaan kijken of het meisje in het rolstoeltje past. Het was net iets aan de krappe kant. Maar na wat filosoferen met zijn allen zijn we tot de conclusie gekomen dat er wel wat aanpassingen gedaan kunnen worden. Kortom het rolstoeltje staat nu bij Ousman, onze timmerman op het Youth and Community Center, die het helemaal in orde gaat maken. Ook i.v.m. haar incontinentieprobleem hebben we een oplossing gevonden. We maken er tevens een po stoeltje van. Nu wachten we tot het klaar is zodat we het af kunnen leveren bij het meisje.
Er zitten wielen aan de rolstoel waarmee ze zich zelf kan verplaatsen. Ideaal voor haar natuurlijk. Verder denken we erover om haar wekelijks op te halen zodat ze deel kan nemen aan het klasje voor gehandicapte kinderen van Houwa. Dit zal haar goed doen en haar wereld iets groter maken dan die nu is.
Zaterdag heb ik het echtpaar weer opgehaald samen met hun dochter die de dag daarvoor ook naar Gambia gekomen was. We zijn met zijn allen naar de zorgboerderij gaan kijken die we aan het bouwen zijn en later heeft Alhagie ons afgezet bij de compound van Franco die ze ook graag wilden zien. Terug gekomen bij de auto bleek dat de telefoon van Alhagie gestolen was. Alhagie was helemaal over zijn toeren en probeerde door met zijn auto de buurt af te zoeken de dader te vinden. Maar natuurlijk was de dader slimmer en had de gestolen telefoon allang verstopt natuurlijk. Ik probeerde gelijk het nummer te bellen, maar het nummer was niet meer bereikbaar. Alhagie is naar de politie gereden en samen met hen hebben ze de buurt ondervraagd. Er werd gewezen op twee jongens die bij de auto hadden gestaan. Deze zijn meegenomen door de politie en ingesloten in het politieburo. Nu een paar dagen later hebben we andere aanwijzingen en zijn de jongens weer vrijgelaten. Heel spijtig voor hen natuurlijk dat ze een paar dagen hebben vastgezeten, want dat is hier geen pretje. Doordat Alhagie zijn telefoon kwijt is is hij ook al zijn contacten, zijn fotos en skype adressen kwijt. Heel vervelend en zeker nu in deze drukke tijd waarin we voorbereidingen moeten treffen voor de komst van Go4Africa en tevens nog op verschillende plaatsen aan het bouwen zijn.
Zondag zijn we samen met het echtpaar en hun dochter vertrokken naar het binnenland. Op de heenweg via de zuidroute werd de auto te heet en moesten we twee keer stoppen. Nadat we de verwarming in de auto opengezet hadden, bij een buitentemperatuur van ongeveer 35 graden, konden we verder rijden. Op deze manier kon de motor koel blijven maar wij werden, in de auto gezeten, des te heter. Pffffffffff. Valt niet mee om in Gambia zonder gebreken naar het binnenland te reizen. Van de tien keer dat ik er nu geweest ben hebben we nog maar twee keer zonder problemen kunnen rijden.
Uiteindelijk zijn we laat in de middag in Janjanburee aangekomen. Daar hebben we overnacht waarop we de volgende dag het dorpje van Houwa en Alhagie Bah hebben bezocht, de school in Jakaba en de familie compound en de markt in Wassu. Ik schat dat de temperatuur in de middag opliep tot 38 graden en ik kon het dan ook niet lang uithouden pal in de zon. Na een koel drankje in de schaduw zijn we na aflevering van de schoolmaterialen voor Koho Sosse in Senegal, die opgehaald werden door een jongen uit dit dorp, terug gereden naar Janjanburee om daar de rivier weer over te steken. We hadden immers gehoord dat de wachttijd in Farafenni bij de boot op kon lopen tot enkele uren. De route via Janjanburee is wel langer maar dan konden we in elk geval wel doorrijden. Tegen acht uur in de avond kwamen we aan in Tendaba Camp waar we na een diner nog even hebben zitten uitpuffen aan het water. Iedereen lag vroeg in bed na deze boeiende maar wel vermoeiende dag. Een dag later kwamen we weer terug in het westen van Gambia, waar het toch ook een wereld van verschil is met het binnenland. In het binnenland zijn de mensen erg hartelijk en vriendelijk zonder dat ze iets van je verwachten. In het westen is dat anders. Daar is een groot deel van de vooral jongere generatie uit op materieel of geld en weet je niet altijd wie het wel of niet goed bedoeld.

Vanmiddag hebben we het blijde nieuws van Franco en Eefje ontvangen dat hun zoon geboren is!!!!!!
Ik ga nu gauw kijken of ik ergens beschuit met muisjes kan kopen in de supermarkt. Beschuit zal wel lukken maar muisjes dat is de vraag.........
Echte muizen zijn er wel genoeg in Gambia. Zoals een Nederlandse vrouw die in Janjanburee niet in haar kamer durfde te slapen vanwege een muis en de nacht in onze auto heeft doorgebracht.

Soms...... grrrrrrrr.......

Waar ik al bezorgd om was gebeurde, Alhagie was helemaal op. Gedurende enkele dagen bleef hij voor een groot deel van de dag op bed liggen. Hij heeft teveel aan zijn hoofd en er wordt door allerlei mensen aan hem getrokken. Daarnaast rinkelen zijn drie telefoons onophoudend en ja.... wie houdt dat lang vol.
Met een paar mensen hebben we even wat taken van hem overgenomen zodat hij tot rust kon komen.
Omdat we daar al langer over gesproken hebben en omdat ik zie dat het echt noodzakelijk is heb ik twee vrienden van Alhagie in vertrouwen genomen en hen gevraagd of ze samen met mij, Alhagie willen ondersteunen in zijn werkzaamheden voor de twee stichtingen waarvoor hij werkt.
Het is immers soms moeilijk hier om mensen te vertrouwen en velen weten niet wat het is om verantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ze doen. Deze twee vrienden kennen Alhagier al lange tijd en Alhagie kent hen. Ze weten wat hij doet en beiden hebben een rijbewijs en kunnen dus op pad gestuurd worden voor de een of andere klus. Als je na gaat dat alleen Future for Young People al ongeveer 35 vrijwilligers heeft in Nederland en daarnaast Go4Africa die jaarlijks met ongeveer 50 mensen naar Gambia komen en Alhagie dat praktisch allemaal alleen runt, lijkt het op het moment wel of hij een groot huis op zijn schouders meedraagt.
Ik was dan ook blij dat zijn vrienden bereid zijn hem te helpen.Vooral de komende periode is dat hoogst noodzakelijk omdat de drukste tijd van het jaar nog moet beginnen, nl. de komst van Go4Africa die gedurende zeven weken in Gambia zullen verblijven.
Ook werden we een paar dagen geleden gebeld door een Nederlands echtpaar die het telefoonnummer van Alhagie gekregen hadden, met de vraag of Alhagie met hen een paar dagen wilde rondtrekken door Gambia.
Daar heb ik vanwege allerlei andere bezigheden van Alhagie even een stokje voor gestoken. Ik heb hen toen beloofd om hen een dag mee te nemen naar Tanji en een vriend zou dan twee dagen met hen naar Tendaba Camp gaan. Zo geregeld zo gedaan. Vrijdag heb ik ze opgehaald in hun hotel en heb ik ze meegenomen naar het strand in Tanji waar ze alle activiteiten rondom de visserij hebben bezocht en daarna zijn we naar ons huis gereden. Na de lunch hebben we het Youth and Community Center bezocht, zijn we naar een kleermaker geweest en naar een echte Gambaanse kapper waar de man zijn haar wilde laten knippen. Ook hadden ze nog een batik lap gekocht in het dorp. Ze vertelden me dat ze een geweldige dag hadden gehad. Leuk toch....
Daarnaast zijn er nog de twee meisjes van Go4Africa die zo nu en dan hun verhaal bij me kwijt willen. Ze maken natuurlijk vanalles mee en gezien ik de enige ben die Nederlands spreekt komen ze elke dag met hun ervaringen naar mij toe. Gisteravond zat er een gigantische spin in hun badkamer en ik dacht even dat er een moord gepleegd werd, zo hard gilden ze. JJ die stoer met een bezem de spin kwam vermorzelen was voor hun de held van de dag.
Gisteren had ik even de balen van alles hier...... Zo heb je van die dagen. De hele ochtend zitten wachten op iemand die een microkrediet van ons gehad heeft voor een gesprek. Deze kwam niet opdagen. In de middag had Alhagie me beloofd om naar Brikama te gaan om de vrouw van een vriend op te zoeken die drie maanden geleden is overleden aan leverkanker. Ik had een foto van hem in laten lijsten als herinnering voor zijn familie. Voordat we weg waren was het half vijf. Toen we in Tanji bij het benzinestation aankwamen kreeg Alhagie een telefoontje dat er nog iemand was die met ons mee wilde rijden naar Brikama. Hij vertelde dat hij spoedig zou arriveren en al in Ghana Town was, nog geen 10 minuten rijden van Tanji. Een uur later was hij er nog niet. Meerdere keren naar hem gebeld en ja hoor, I am coming......... is wat je hier de hele dag door hoort. Maar wanneer..... dat is altijd de vraag. Na een uur was hij nog niet gearriveerd en was mijn geduld op. Ik had de hele dag niets anders gedaan dan gewacht, dus verzocht ik Alhagie, zo vriendelijk mogelijk, om dan maar zonder hem te vertrekken. Net toen Alhagie de auto starte kwam hij aanzetten. Ik kon even niet meer vriendelijk zijn en hij kreeg dus een flinke uitbrander van me.
In Brikama aangekomen zijn we naar deze nog jonge vrouw geweest. Ze is na het overlijden van haar ook nog jonge man achtergebleven met vier kleine kinderen. Haar ouders zijn oud en kunnen niet meer werken. Verder is er niemand die haar onder zijn of haar hoede neemt en moet ze het zelf zien te rooien. Moeilijke situaties soms hier!!!We hebben een zak rijst achtergelaten, maar dat is natuurlijk ook maar tijdelijke hulp. Daarna nog op bezoek bij een andere familie. Ik mocht mee naar binnen en kon alleen maar anderhalf uur lang luisteren naar een taal waar ik niets van kan maken en heb dus geen idee waarover er gesproken wordt. Ook dit frustreerd me soms..... En dan weet ik wel dat ik wat meer moeite zou moeten doen om de taal te leren, maar talen is mijn ding niet. Als er een Mandinka woord aan de ene kant binnenkomt, vliegt het er aan de andere kant weer net zo hard uit. Dus ja, hoe kan ik hier ooit begrijpen waar mensen het over hebben. Lastig is dat. Dus al bij al had ik gisteren mijn dag niet en stond ik op het punt om te gaan gillen.
Vandaag was een stuk beter, alhoewel ik wel iemand heb laten staan vanmorgen die ook weer zijn afspraak niet na kwam. Ik had om 11.00 uur een afspraak met een ziekenhuis in Serekunda omdat we in de toekomst plannen hebben om vrijwilligers te sturen naar verschillende projecten in Gambia. Gezien ik vorige week ook al deze afspraak gemaakt had en de betreffende man toen voor een spoedgeval weggeroepen was, wilde ik de afspraak zeker niet missen omdat het me elke keer 10,00 euro kost om daar naar toe te rijden.
Ik had om 10.15 uur afgesproken met de jongen die het internetcafe draait op het Youth and Community Center. Hij zou met me meerijden naar Serekunda zodat we dan tevens bij Gamcel konden informeren voor een snellere internetverbinding. Ik als Nederlandse ben van de tijd, dus stond ik om 10.15 op de afgesproken plaats op hem te wachten. Niemand te zien. Bellen dan maar. Ik kreeg wederom te horen, I am coming..... 15 minuten gewacht. Nog niemand te zien. Bellen. Geen gehoor. Bekijk het maar, ik wil immers mijn afspraak niet missen. Weggereden, totdat een kwartier later mijn telefoon over gaat. Pech gehad ik ben al bijna op de plek van bestemming.
In het ziekenhuis aangekomen werd ik al gauw ontvangen door degene die verantwoordelijk is voor de PR.
Omdat we hem al eerder hadden ontmoet en hij daarom wist waarvoor ik kwam liet hij me alle afdelingen van het ziekenhuis zien. Ze hebben een tandartskliniek, een oogkliniek, een operatiekamer, een afdeling met een paar bedden voor vrouwen, voor mannen en voor kinderen. Ook een afdeling voor pasgeboren babys en voor bevallingen. Kortom het was interessant om te zien en ik voelde me erg welkom. Ook zag ik hier betrokken en zorgzaam personeel. Ik ben blij met dit contact, zodat we in de toekomst vrijwilligers kunnen laten werken op dit project. Zowel het ziekenhuispersoneel als de vrijwilligers uit Nederland kunnen veel leren van de uitwisseling van hun kennis. Ben hierdoor weer helemaal happy nu.
Vandaag komt er een echtpaar uit het zuiden van ons land naar Gambia, die ik al in Nederland heb ontmoet.
Ze gaan verblijven in een hotel en ik verwacht dat ze me eerdaags gaan bellen. Ze hebben me gevraagd om hen te begeleiden en hen te introduceren in het leven van de Gambianen. A.s. vrijdag komt ook hun dochter over en met zijn allen zullen we dan komend weekend nogmaals naar het binnenland reizen.

Alledaagse dingen

Nadat Toon en Nellie vertrokken zijn is het weer even stil, alhoewel elke dag vele werknemers de compound in en uit lopen. Ik heb het idee dat buiten de werkgelegenheid op het strand waar elke dag duizenden mensen hun dagelijkse kostje verdienen met de visserij, Alhagie degene is die op dit moment de op één na grootste werkgever is van Tanji. Hij heeft bouwvakkers aan het werk op vier plekken. Hij heeft als opdracht twee particulieren te helpen met het bouwen van een omheining op hun pas aangekochte compound. Dit is dan niet zoals meestal in Nederland een muurtje van een meter of tien, maar loopt op soms tot een muur van honderden meters. Elk blok wordt met de hand gemaakt van zand en cement. Dit wordt dan ook nog gemengd met de hand en dus niet met een betonmolen. Een man of vijf, zes zijn dan eerst bezig met het maken van duizenden blokken waarbij ze elkaar afwisselen. Daarna wordt de fundering gegraven en gestort waarna ze de blokken op elkaar bouwen.

Daarnaast wordt er hard gewerkt aan de zorgboerderij die snel vooruitgang boekt. Elke dag weer sta ik ervan te kijken wat er alweer gedaan is. Het dak zit er nu op, zowel op het dagverblijf als op de stal.

Ook zijn de muren bijna allemaal gestuct, is er een gat gegraven van vier meter diep en drie bij drie meter , dit allemaal met de hand en zijn de deuren en ramen van het dagverblijf besteld.

Tevens wordt er op onze compound gebouwd. Er is nog een extra kamer bijgebouwd met douche en toilet. De compound is geheel betegeld en netjes afgewerkt nu en er verschijnen hier en daar een soort pagodes waar mensen kunnen wachten of relaxen in de schaduw.

Kortom het is druk en dan ook nog de voorbereidingen voor de komst van Go4Africa die eind Februari aankomen met zo´n twintig auto´s. De eerste studenten van Go4Africa zijn al gearriveerd met het vliegtuig. Twee jonge meiden die vanaf donderdag hun stage gaan doen in het ziekhuisje van Sanyang. Ik trek nu een paar dagen met ze op om ze een beetje wegwijs te maken in het leven hier. Tot nu toe pakken ze het goed op en merk ik dat ze elke dag wat opener worden in een voor hen totaal nieuwe wereld.

Vorige week was er groot nieuw in het dorp namelijk ´Toubab stuck in the sand´ ofwel ´blanke zat vast in het zand´, en die blanke dat was ik. Ik was met Houwa boodschappen gaan doen met de auto in Brusubi, een paar dorpen verderop. In Brusubi kwamen we een man tegen die ik ken en met ons mee wilde rijden naar Tanji. Prima, zei ik stap maar in. Mensen een lift geven is hier heel gewoon. Ik doe dat alleen als ik de persoon ken. Toen we in Tanji aankwamen vertelde hij me waar ik kon stoppen om hem eruit te laten. Hij verwees me naar de kant van de zandweg. Terwijl ik weg wilde rijden voelde ik de wielen ronddraaien in het zand en de auto kwam steeds dieper in het zand te zitten. Jeetje, vooruit lukte niet meer, achteruit ook niet. De man die uitgestapt was verontschuldigde zich omdat hij met het losse zand ingestuurd had. Hij zou het wel oplossen zei hij en vroeg of hij de auto eruit mocht rijden. Ik vroeg hem eerst of hij wel een rijbewijs had want dat is ook niet altijd het geval. Hij stapte in en probeerde met zo´n kracht de auto eruit te rijden dat de motor vreselijk ging stinken. Maar ook dat lukte niet. Wat dan.......? Ondertussen waren er vele mensen en kinderen toegestroomd om te zien hoe deze ´toubab´ dit op zou gaan lossen. Ik ging weer achter het stuur zitten want ik wilde niet dat iemand anders de motor op zou blazen en bleef rustig zitten totdat de mannen die om de auto heen stonden met een oplossing kwamen. Er werd een schop gehaald om de wielen uit te graven, maar dat mocht niet baten. Toen moest een krik komen. Een taxichauffeur die stopte had een krik bij zich. De krik eronder. Pammm, de krik schiet weg en de auto knalt naar beneden. Opnieuw krik eronder en ja hoor de auto bleef hangen. Toen kwamen een paar jongens aan met een houten plank die onder het wiel gelegd werd en aan mij werd gevraagd te gassen. En ja hoor, na drie kwartier en onder veel belangstelling van de dorpelingen was deze ´toubab´ verlost uit het zand en konden we naar huis.

Vanmiddag hebben we een meeting op het Youth and Community Center gehad voor een snellere verbinding voor het internetcafe. Op sommige momenten is de verbinding erg langzaam en zit je een half uur daar om één mailtje te versturen. Dit is ook de reden dat ik niet veel kan doen op internet op dit moment. Het internetcafe gaat om 5 uur in de middag open. Voordat er verbinding is is het al gauw 6 uur en om 7 uur moet ik terug naar huis omdat het dan donker wordt en eht eten klaar is. Ook wil ik dat het afval dat al een jaar lang opgestapeld wordt direkt naast het internetcafe wordt opgeruimd en het internetcafe opnieuw wordt geschilderd.

Vorige week is er weer een microkrediet door onze stichting uitgegeven aan een jongen die ik al enkele jaren ken. Deze jongen heeft geen stabiele jeugd gehad. Zijn vader en moeder zijn al lang geleden gescheiden en zijn vader heeft niet naar hem omgekeken, Zijn moeder is een aardige vrouw en heeft haar best gedaan om hem naar school te laten gaan, maar is erg onzeker en heeft na haar scheiding regelmatig ´verkeerde´ mannen gehad. Haar zoon probeert de draad van het leven op te pakken en wil graag aan het werk als elektricien en repareert tevens laptops, computers en mobieltjes. Hij is serieus en denkt echt na over het leven. Hij ziet volgens mij Alhagie en mij op dit moment een beetje als zijn ouders, want hij is praktisch de hele dag bij ons op de compound. Waarschijnlijk vindt hij hier een stukje stabiliteit en als nodig adviseren wij hem.

Daarnaast loopt er nog een andere aanvraag voor een microkrediet. Ook een jongeman van ongeveer 25 jaar oud uit het dorp. Zijn moeder werkt op het land. Zijn vader is overleden en verder heeft hij nog een paar broers, die op één na geen werk hebben. Hij wil niet afhankelijk zijn en wil graag werken. Zijn plan is om vis in te kopen op het strand in Tanji en dit te verkopen in Foni, dit is een provincie in het binnenland op de zuidbank. Deze aanvraag loopt nog.

Bezoek Toon en Nellie

Ik heb even geen tijd gehad om een verslag te schrijven afgelopen twee weken.
Toon en Nellie (vrienden en bestuursleden van de stichting) waren bij ons op bezoek hier in Gambia. Voor Nellie was het twee jaar geleden en voor Toon maar liefst vier jaar. We hebben een erg leuke, gezellige maar ook drukke en interessante tijd gehad. En natuurlijk gebeurd er tussen alle drukke bezigheden door zoals altijd ook nog vanalles. Teveel om hier allemaal op te schrijven en sommige zaken kan ik niet eens vermelden omdat het hier nogal gevoelig ligt of omdat sommige dingen privacy behoeven.
De eerste dagen dat Toon en Nellie hier waren hebben we wat leuke dingen gedaan zoals een middagje naar het strand in Sanyang. Ik nam in eerste instantie een verkeerde weg en we kwamen terecht in een gebied waar alle gebouwen langs het strand in stukken tegen de vlakte liggen. Het was triest om te zien. Voorheen prachtige en exotische toeristische bestemmingen gerealiseerd voor de vele toeristen en nu een grote bouwval. De vraag is dan ook hoelang het zal duren voordat dit allemaal opgeruimd is. Misschien ligt het er over 10 jaar nog zo bij. Alles is platgegooid omdat particulieren jarenlang illegaal bouwden op grond van de
overheid en nu is daar dus een stokje voor gestoken.
Op zondagavond hebben we een diner georganiseerd voor het team van het Youth and Community Center, die al gedurende vier jaar het centrum draaiende houden. Dat is altijd wel gezellig en de jongens/mannen waarderen dat erg. Ook was onze nieuwe watchmen aanwezig, nogal verlegen en ondergedoken in een groot dik zwart jack met een capechon. Voor ons onvoorstelbaar met een temperatuur van rond 25 graden.
Ik kon niet eens zijn gezicht zien en nu ik hem de laatste twee weken wat vaker heb gezien herken ik hem als ik hem tegenkom op straat. Onze voormalige watchmen is een paar maanden geleden weggestuurd omdat hij zich misdroeg. We hadden hem al meerdere malen gewaarschuwd maar nu was het genoeg volgens Alhagie.
Samen met Toon en Nellie heb ik vervolgens de compound van Franco bezocht, de timmerwerkplaats
op het Youth and Communty Center en de in aanbouw zijnde zorgboerderij. Het schiet al op en het wordt prachtig en waarover ik me nog steeds verwonder is, dat het zo groot is. Ik zie het al helemaal voor me, met allemaal schapen, lammetjes en geiten die de boerderij bevolken. Alhagie heeft al een paar gehandicapte medemensen op het oog die daar straks aan het werk kunnen. We zijn erg benieuwd naar het vervolg van de boerderij de komende maanden.
Naast dat Alhagie met de boerderij bezig is wordt er ook gebouwd bij ons op de compound. Er wordt een kantoor en internetcafe gerealiseerd voor Go4Africa en er wordt een nieuwe kamer bijgebouwd waar toekomstige gasten kunnen verblijven. Tevens is hij ook nog bezig met het maken van stenen voor een omheining voor de compound van Harry, die kortgeleden vlakbij twee compounds heeft aangekocht. Bij ons op de compound is er een komen en gaan van bouwvakkers die overal bezig zijn. Maar de jongens zijn verder rustig en vriendelijk en ik heb er verder geen last van.
Nellie en ik hebben een ochtend met de kinderen van de kleuterschool die zich achter het Youth and Community Center bevindt nog geverft met de kinderen. Het was erg leuk om te doen en te zien. Sommigen van hen vonden het prachtig om lekker met de verf te knoeien terwijl anderen heel bedeest probeerden met hun vingertjes in de verf te roeren en één kindje het zelfs helemaal niets vond.
Op vrijdagochtend zijn we met zijn zevenen vertrokken naar het binnenland. Henk en Dineke uit Groningen gingen ook met ons mee en Buba (neef van Alhagie) als bijrijder. De bedoeling van deze reis was om de school in Jakaba te bezoeken en tevens de schoolspullen die met de container meegekomen zijn af te leveren. Henk en Dineke hebben een tijd geleden ook het plan opgevat om een school te gaan sponsoren en
hadden Alhagie gevraagd een school te zoeken in het binnenland. Die heeft hij gevonden en op de
terugweg zullen we deze school bezoeken.
De heenweg verliep vlot en voorspoedig alleen tijdens de oversteek op de boot waren er wat perikelen. Tijdens het parkeren op de boot plaatsen ze de auto´s zo kort op elkaar en naast de reling dat je auto geheid een paar schrammen oploopt of blijven de spiegels aan elkaar haken. Dan staan er ook nog eens een man of zes tegengestelde berichten te schreeuwen over hoe de auto geparkeerd dient te worden en werd Alhagie tijdens het afrijden uitgemaakt voor vanalles en nog wat. Dit werd hem even teveel en toen we veilig aan de overkant stonden moest hij even zijn boosheid uiten aan diegene.
In de tweede helft van de middag arriveerden we in Janjanburee. Janjanburee Camp is een eenvoudige maar idyllische plek aan de Gambia rivier. Het is prachtig gelegen en we werden ontvangen door een horde jonge hondjes. Lief om te zien maar wel zielig, want wat moet er van deze hondjes terecht komen. De moeders ervan lopen erbij als skeletten en hebben amper te eten.
De volgende dag zijn we naar Bulbuck gereden. Het dorp waar Houwa en Alhagie Bah vandaan komen.
Dit is altijd een heel welkom bezoek. De inwoners kennen me voortaan omdat ik er al meerdere keren ben geweest. Het is een prachtig heel traditioneel Fula dorp waar mensen in hutjes wonen. We worden dan ook algauw omringt door een horde kindertjes, met kapotte en vieze kleding die ons bezoek dan ook als heel bijzonder ervaren. Nadat we de vader en moeder van Alhagie Bah hebben begroet, begroeten we ook de ouders van Houwa. De oma van Houwa herkende me ook nog en terwijl ze haar armen naar me uitstrekte kwamen er allerlei kreten van blijdschap uit haar keel. Naar schatting is ze ongeveer 95 jaar oud.
Alhagie Bah laat ons zien waar de voorraad voedsel opgeslagen wordt en een andere vrouw komt met
twee jonge geitjes aangedragen. De mensen in dit dorp leven vooral van de veeteeld. Na afscheid genomen te hebben wat toch altijd een beetje emotioneel is omdat het hele dorp ons uit staat te zwaaien en je nooit weet wanneer je deze mensen weer zult zien rijden we door naar de school in Jakaba.
Ik had gevraagd het deze keer rustig te houden en geen officiele ontvangst te hoeven omdat we met het schoolbestuur wilden praten, maar ze kunnen het toch niet laten. En ja hoor de vele kinderen, de moeders, het schoolbestuur, de dorpsoudsten en weet ik wie nog meer allemaal waren aanwezig voor ontvangst.
Eerst worden we rondgeleid door de school en daarna worden we met zijn allen onder de welbekende
mangoboom op het schoolplein geinstalleerd en mogen we plaatsnemen in de ondertussen door de kinderen naar buiten gedragen schoolmeubels. Zoals in voorgaande jaren overhandigen we het sponsorgeld en de schoolmaterialen in het bijzijn van iedereen en komt de een na de ander met toespraken en lovende woorden en uiten ze hun blijdschap over onze hulp aan de school. Ook ons wordt gevraagd wat te zeggen en één voor één prijzen we de inwoners van het dorp en het schoolbestuur over de prettige samenwerking en wat er is bereikt de afgelopen jaren.
Omdat het uitloopt spreken we af de volgende dag terug te komen voor de meeting met het schoolbestuur. Daarna vervolgen we onze weg naar Kuntaur voor een lunch en dan op voor een bezoek aan de moeder van Alhagie. Dat is altijd erg gezellig en zogauw we binnen zitten en Alhagie een emotioneel verhaal over zijn jeugd heeft verteld en hoe trots hij is op zijn moeder wordt ook hier het kamertje drukker en drukker met de vele kindertjes die ons komen bekijken. Dan wordt er ook nog tijdens ons bezoek in het aangrenzende huisje een baby geboren en een uur na de bevalling staan we oog in oog met deze nieuwe wereldburger en neefje van Alhagie.
Ook bezoeken we de buren aan de achterkant van het huis. Zij hebben vorig jaar een zoon verloren en de vader van het gezin kan één kant van zijn lichaam niet meer zo soepel bewegen vanwege een hersenbloeding. Nellie heeft van haar moeder een bedragje gekregen en ze besluit ter plekke iets voor deze familie te doen. Later bespreken ze met Alhagie dat ze een zak rijst zullen kopen en wat geld achter willen laten voor ander voedsel.
Daarna rijden we weer naar Janjanburee waar we nog een nacht door zullen brengen.
De volgende ochtend vroeg terug naar de school voor een gesprek met het bestuur van de school. Dat verliep prima en gelukkig zonder honderden kinderen om ons heen, waar ik specifiek om gevraagd
had. Ik heb besloten om een verslag te maken van deze meeting en deze naar de sponsors van de
kinderen in Nederland te sturen. Na de meeting zijn we doorgereden naar een school in Jahawoel, die Henk en Dineke willen gaan sponsoren. Het was noch redelijk ver rijden vanuit Jakaba en meerdere keren kreeg Alhagie een telefoontje uit dit dorp over waar we bleven. Toen we aan kwamen rijden sprongen er tientallen vrouwen uit de bosjes aan de linkerkant van de weg met muziekinstrumenten, potten en pannen en vooral veel lawaai makend om ons te ontvangen. Voordat ik het wist had ik in de auto een vrouw op schoot zitten. Ze maakte zoveel lawaai dat mijn oren tuuterden en ik was blij even later verlost te zijn van haar schelle stem toen we bij de school arriveerden. Daar ging het feest door en werd het alleen nog maar drukker.
Toen iedereen een plaats ingenomen had werd er nog even gedanst door de vrouwen en zongen de kinderen een liedje voor ons. Daarna opnieuw een aantal toespraken door deze en gene en Alhagie vertelde aan iedereen over wat we kwamen doen.
Na een rondleiding langs de klassen hebben we nog met het schoolbestuur gesproken over de behoeften
van de school. De school is gebouwd door de overheid, ziet er degelijk uit en de school ontvangt naast de lerarensalarissen jaarlijks 100 dalasi per kind. De ouders moeten hun schoolgaand kind voorzien van een schooltas, een uniform, schoenen en schoolmaterialen. Voor vele ouders is dit helaas onmogelijk en er zouden meer kinderen naar school kunnen als er sponsoring zou komen. Daarnaast is er behoefte aan een muur om de schooltuin omdat die nu kaalgevreten wordt door rondzwervende dieren. We hebben gezegd erover na te denken. Hierna doorgereden naar Farafenni voor de oversteek met de boot en daarna door naar Tendaba Camp waar we de nacht zullen doorbrengen. We komen doodmoe en stoffig aan en zijn blij even een frisse douche te kunnen nemen. Na een warme maaltijd duiken we met zijn allen redelijk op tijd ons bed in. De volgende ochtend gaan Toon, Nellie, Henk en Dineke met de boot mee de mangrove in.
Omdat ik dit al twee keer gedaan heb besluit ik om lekker uit te slapen. Tegen twaalven komen ze terug en hoor ik dat Nellie ziek is. Gezien een reis naar het binnenland nogal intensief is wijt ik het aan vermoeidheid. Met een zieke Nellie achterin een veel te hete auto en wat later ook nog met kapotte remmen rijden we na een lunch in Kanilai terug naar het hotel waar Henk en Dineke verblijven. Omdat Alhagie eerst met de auto naar de garage wil om naar de remmen te laten kijken nemen wij met zijn vijven plaats in de weelderige en koele tuin van het hotel onder het genot van een drankje. Twee uur later komt Alhagie ons ophalen en nemen we afscheid van Henk en Dineke waarmee we een paar prachtige dagen hebben doorgebracht. Zij hebben besloten om onder de naam van Future for Young People de school in Jahawoel te gaan ondersteunen door middel van het zoeken naar sponsoren voor de kinderen in het dorp die nu niet naar school kunnen en de muur voor de schooltuin.
Donderdag ben ik met Toon en Nellie een dagje gaan wandelen langs het strand van Tanji naar Brufut. Vooral in de ochtenduren hebben we erg genoten van het strand, de zee, de vogels en de krabbetjes die met duizenden tegelijk hele volksverhuizingen houden als wij in de buurt komen. Overal zie je gaatjes in het zand waarin ze onderduiken als je hen nadert. In de prachtig gelegen Eco lodge die achter het vogelreservaat aan het strand ligt hebben we genoten van het uitzicht en een lunch. De weg terug hebben we deels door het bos gelopen en deels over het strand waar het ondertussen erg heet was geworden. Met rode en bezwete gezichten kwamen we aan in Tanji waar we opgehaald werden door JJ. De laatste dag van het verblijf van Toon en Nellie hebben we nog een meeting gehad met de mensen van het Youth and Community Center en zijn we in de middaguren nog met Houwa en Adema gaan lunchen in Senegambia als bedankje voor hun goede zorgen. Om vijf uur waren we uitgenodigd in Sanyang voor een optreden van de jeugdfanfare, die we vorig jaar gesponsord hebben met drie trompetten en uniformen voor de gehele band. Zo´n 24 bandleden en even zovele majorettes die voor ons een optreden verzorgden met echte fanfaremuziek zoals wij dat ook in Nederland kennen. Dit geweldige initiatief komt van een jongeman die in Banjul zoiets gezien had en terug gekomen in Sanyang vatte hij het idee op om een band op te starten voor de jeugd. Dit om hen van de straat te houden en iets zinvols mee te geven. Ze begonnen met traditionele instrumenten en ondertussen een aantal jaren verder hebben ze echte fanfare instrumenten, kleding om in te trainen en uniformen om mee op te treden. Hun muziek nemen ze op van Youtube of luisteren en bekijken ze op DVD´s. Het ziet er heel professioneel uit en een unicum om dit in Gambia aan te treffen.

Naast al deze bezigheden hebben we ook nog een paar projecten bezocht waar we in de toekomst
mogelijk vrijwilligers naar toe kunnen laten gaan, hebben we iemand gevonden aan wie we een
microkrediet willen aanbieden en hebben we gesproken met een een paar lokale mensen om eind
van dit jaar een groot cultureel festival te organiseren op het Youth and Community Center in
Tanji.

Vandaag hebben Alhagie en ik, Toon en Nellie weer naar het vliegveld gebracht en hebben daar
afscheid van elkaar genomen. Over een week of 6 a 7 verwacht ik ook weer terug te gaan naar
Nederland. Dat is de tijd dat Go4Africa hier aankomt. Voor mij is dat een veel te drukke tijd hier, en zeker voor Alhagie. We zien dan elkaar dan praktisch toch niet. Mijn plan is om even terug komen naar Gambia in April/Mei voor een week of twee, zodat we na het vertrek van Go4Africa  weer verder kunnen met de zorgboerderij.

Nieuwjaarsnacht

Lisa, een van de studentes van vorig jaar en haar vriend vroegen mij wat we zouden kunnen doen tijdens nieuwjaarsnacht. Ik stelde voor om thuis een feestje te houden en de band van Franco en Balla uit te nodigen. In de loop van de ochtend ben ik naar Kairoh Garden gelopen om Balla te zoeken. Hij was er niet maar later op de dag kwam hij me opzoeken. Ik vroeg hem of hij tijdens nieuwjaarsnacht bij ons kon komen spelen met zijn band en natuurlijk was hij blij dit te mogen doen. Ook Omar Sanne en zijn Zwitserse vriendin verbleven een paar dagen bij ons,
Met Lisa en Niek, Houwa en Adema reden we de laatste dag van het jaar naar Banjul waar we wat inkopen wilden doen op de markt. Vlak bij Denton bridge werden we aan een kant van het autoraampje opgehouden door de immigratiedienst en aan de andere kant door de politie. Na even bakkelijen met hen, we kregen immers geen toestemming om door te rijden omdat we onze paspoorten niet bij ons hadden, kreeg ik in de gaten dat er geen excuus meer mogelijk was en belde ik Alhagie. Nadat Alhagie even met hen gesproken had dropen ze beiden af en konden we zonder problemen doorrijden. Mijn medereizigers waren hoogst verbaasd over de invloed van Alhagie.
Onderweg kochten Lisa en Niek ballonnen, vuurwerk, alcoholvrije champagne, drinken, koekjes en wat snoep om tijdens de avond uit te delen.
Na gedineerd te hebben kwam de band aanzetten, jammer genoeg zonder Franco, die we hier in Gambia met zijn allen erg missen. Toen de band eenmaal aan het spelen was werd het almaar drukker en drukker bij ons op de compound. Ik schat dat er wel zo n 60 mensen aanwezig waren. Toen we drankjes uit wilden delen hebben we maar besloten om de champagne in hele kleine glaasjes te doen zodat alle volwassenen ervan konden proeven en verder hebben we wat flessen water klaargezet. Er waren immers teveel mensen om drankjes aan uit te delen. Wel gingen we rond met een schaal koekjes en snoepjes wat voor hier al heel speciaal is, zeker voor de kinderen. Rond het kampvuur werd gedanst en dan is ons dansplaatsje werkelijk te klein. Met zijn allen op een oppervlakte van een paar vierkante meter rond het kampvuur moet je oppassen dat je er niet in valt. Ook kwam er een verklede man uit Sallanding opdagen, Niemand wist wie hij was. Hij had zich vermomt met een hoed, witte baard, grote pijp in zijn mond, een grote neppiemel in zijn veel te grote broek en een stok in zijn rechterhand. Iedereen lag in een deuk natuurlijk toen deze man kwam aanzetten. Ik was verbaasd dat hier dan weer zo openlijk om wordt gelachen. Steeds liep hij naar vrouwen toe om met zijn geval, zo zal ik het maar noemen, voor hun gezicht te zwaaien. Ik dacht als hij naar mij toekomt geef ik er een flinke pets tegenaan, maar alsof hij dat wist kwam hij natuurlijk niet.
Ook Tiger, onze hond, had het niet op deze verklede man en steeds blafte hij en beet hij in de stok van de man. Lisa deelde ballonnen en sterretjes vuurwerk uit aan de kinderen en natuurlijk was er niet genoeg, want als je aan het uitdelen gaat begrijp je niet waar ze ineens allemaal vandaan komen. Maar leuk vonden ze het wel. En ja, dan om klokslag twaalf uur barste ons vuurwerk los. Niet te vergelijken met Nederland natuurlijk. We hadden alleen een paar gekleurde vuurpijlen en na een paar minuten was het gedaan, maar toch was het heel speciaal om hier in Tanji vuurwerk te zien. Volgens mij waren wij de enigen die vuurwerk hadden in het dorp. Daarna wenste iedereen elkaar gelukkig nieuwjaar en speelde de fantastische band nog hun laatste nummer. Iedereen ging na deze leuke en gezellige avond blij naar huis. Ik hoorde later van Lisa en Niek dat ze het geweldig hadden gevonden.

Nieuwjaarsdag begonnen de problemen die je hier dagelijks ontmoet weer. Een broer van Alhagie wilde die nacht nog naar Senegambia voor een avondje uit en nam een auto mee. In de ochtend net nadat we wakker waren kwam Alhagie naar me toe met de vraag of ik de dag ervoor een ongeluk gehad had met de auto. Ik kon gelukkig ontkennen en vroeg hem hoezo......? Hij vertelde me dat de airbag eruit lag en er een deuk in de bumper zat. Bleek zijn broer die nacht in het dorp ergens tegenaan gereden te zijn met zo'n klap dat de airbag eruit knalde. Probleem hier is dat ze dat niet kunnen maken, dus rijdt ik nu zo nu en dan rond in een auto met twee uithangende airbags.

In de avonduren kwam de plaatselijke politie Alhagie halen omdat er een meisje van een jaar of twee verdronken was in een waterput in een dorp verderop. Ze wilden met de moeder praten om precies te achterhalen hoe het gebeurd was.
De moeder was die dag aan het werk in de groentetuin en nadat ze water gehaald had om de planten water te geven liet ze haar kind achter bij de put samen met nog wat andere kinderen. Toen ze terug kwam kon ze haar dochtertje niet meer vinden en ging ervanuit dat ze met de andere kinderen naar huis was gegaan. Later toen ze thuis kwam zag ze haar dochtertje niet en zijn ze samen met andere buurtbewoners gaan zoeken. Ze vonden haar dood terug in de put. Wat triest zoiets. Het gebeurd jammer genoeg regelmatig. De meeste waterputten zijn erg laag en kinderen kunnen daar zo invallen.

Met Lisa en Niek ben ik naar de leidster van de vrouwengroep geweest om babyvoeding te bestellen voor een meisje wat slikproblemen heeft en ziek op bed ligt. Haar zusje is een paar maanden geleden overleden aan dezelfde ziekte, maar niemand hier weet wat voor ziekte het is en al helemaal niet hoe dit te behandelen. We hebben voor twee maanden babyvoeding besteld en woensdag had ze alles keurig klaar en hebben we het mee genomen. We hebben drie zakjes afgegeven bij de familie. Hier kan het meisje een week mee vooruit. Het is erg voedzaam. Er is gemaakt van gemalen mais, gemalen rijst, pinda's, melkpoeder en suiker in. Het smaakt erg lekker en kan aangelengd worden met gekookt water. Houwa zal de familie elke week drie zakjes gaan brengen totdat er weer nieuwe studentes komen via Go4Africa en zij dan de verantwoordelijkheid op zich nemen.

Gisteren kwam Alhagie thuis met een supertrots gezicht. Hij had uit een containervoorraad die uit Europa kwam twee schemerlampen gekocht en een paar vloerkleden voor in huis. Hij stond in de tuin met in zijn rechterhand een hardstikke ouderwetse schemerlamp, die wij in de jaren 60 in onze huiskamers in Nederland hadden staan. Ik schoot vreselijk in de lach toen ik hem daar zo zag staan. Hij was in de veronderstelling dat hij de mooiste schemerlamp ter wereld had gekocht. In zijn andere hand had hij een klein jaren 70 schemerlampje, wat op het nachtkasje naast mijn bed een plaatsje zou krijgen.
Het paste wel precies bij de kleuren van mijn bedsprei.
Dan had hij nog de nodige kleedjes gekocht voor op de vloer. Nog eentje voor in de slaapkamer. terwijl er daar al zes liggen. Ik wordt helemaal gek van al die kleedjes als ik moet schoonmaken en eiste wel dat hij dan minstens twee kleedjes uit de slaapkamer moest halen voordat dit kleed een plek zou krijgen.
Een ander lang stuk vloerbedekking kreeg een plaats in de hal, terwijl er daar ook al tig liggen.... Ja, ik denk dat dit typisch Afrikaans is. In bijna alle huizen waar ik kom al is het nog zo armoedig stikt het van de kleedjes. Kleedjes op de vloer, kleedjes op de bank, kleedjes op de kast en kleedjes op de tafel. Overal kleedjes dus.....

Dan onze hond Tiger. Toen ik hier kwam zag hij er niet uit. Zijn vacht zat vol met viezigheid, zijn rechteroog zat dicht, zijn oren waren kapot vanwege een hondengevecht en hij had weinig energie. De reden hiervoor is dat hij veel te eenzijdig te eten krijgt. Alleen wit brood en witte rijst wat over is. Soms ook niets. Ik ben gelijk begonnen met hem hondebrokjes te voeren en samen met JJ ben ik naar de zee geweest om Tiger te wassen. Ook heb ik zijn oog verzorgd gedurende een paar dagen en nu na 2 1/2 week straalt onze Tiger weer. Hij ziet er een stuk beter uit. Zijn oog is beter en hij rent weer met veel energie voor me uit overal waar ik te voet heen ga.

Morgen komen Toon en Nellie, mijn beste vrienden en bestuursleden van de stichting voor twee weken naar Gambia. Voor Toon is het vier jaar geleden dat hij hier was. Nellie was nog hier tijdens de bruiloft van Eefje en Franco.
Ik kijk er erg naar uit om hen alles hier te laten zien. Ik weet dan ook niet of ik komende twee weken tijd heb om iets op mijn blog te schrijven, maar ik doe mijn best. Volgende week vrijdag vertrekken we met zijn zessen naar Jakaba voor een paar dagen.