Laatste bericht uit Gambia

Om nog even terug te komen op 1 April. Jullie hebben vorige keer gelezen dat Alhagie me flink beet heeft genomen. Later hoorde ik dat hij niet alleen mij, maar ook zijn moeder in Jakaba en de zus (Fatimata) van zijn beste vriend voor de gek had gehouden. Hij had haar naar de markt in Brikama laten komen onder het mom van dat hij daar naar toe zou komen om wat geld te brengen. Fatimata was die ochtend met twee ander dames te voet vertrokken naar het centrum van Brikama op zoek naar Alhagie. In het centrum aangekomen zagen ze Alhagie niet en belden ze hem. Alhagie vertelde hen dat hij op de markt in Brikama te vinden was. Daar zoekende konden ze Alhagie niet vinden totdat ze weer met hem belden. Toen hoorden ze dat het een 1 April grap was. Vanaf het huis waar Fatimata verblijft tot aan het centrum van Brikama is toch zeker een half uur lopen. Dus hadden ze met drie dames dit hele eind voor niets gelopen.

Die dag zat ik te denken wat ik kon doen om Alhagie beet te nemen. In de avonduren hoorde ik dat hij naar Tujering moest want daar stond een bekende van hem met een kapotte auto die geholpen moest worden.. Dit is mijn kans dacht ik. Ik smeedde een plan en belde Erik, een Nederlandse jongen die in Brusubi verblijft. Erik rijdt nu tijdelijk in de auto van Alhagie. Ik vroeg Erik of hij mee wilde werken aan een 1 April grap. Daar was hij gelukkig wel voor in. Ik vroeg hem Alhagie te bellen en te zeggen dat hij een koe aangereden had en zijn hele auto in elkaar zat. Zo gezegd zo gedaan. Erik belde Alhagie, deed alsof hij erg overstuur was en vertelde hem dit verhaal. Alhagie schrok zich rot, want zijn auto is alles voor hem. Omdat het al laat was en Erik had laten weten dat hij nog thuis had kunnen komen met de auto vertelde Alhagie hem dat hij de volgende dag langs zou komen om de schade op te nemen.

Ondertussen had ik de moeder van Alhagie, Fatimata en de mensen op onze compound op de hoogte gebracht van mijn plan. Iedereen lag in een deuk, omdat ik nu probeerde Alhagie te grazen te nemen.

Laat op de avond kwam Alhagie bedremmeld thuis. Ik vroeg hem of hij die jongen met die kapotte auto nog had kunnen helpen. Ja, dat wel zei hij, maar hij was niet blij want er was nog iets anders gebeurd.

Ik vroeg, zo serieus mogelijk, wat dan? Hij zei Erik heeft een ersntig ongeluk met mijn auto gehad en daar ben ik erg van overstuur. Toen had ik het niet meer en begon keihard te lachen. Hij vroeg geirriteerd, waarom lach je hierom? Ik zei, weet je dan niet wat voor dag het is vandaag? Het is immers 1 April. Uiteindelijk was hij duidelijk opgelucht dat het maar een grap was, maar hij was er wel ingetrapt net zoals ik diezelfde ochtend toen hij en iedereen op onze compound om mij moest lachen.

Afgelopen zaterdag zijn er 50 studenten Pedagogiek van de Universiteit Amsterdam op bezoek geweest op het Youth and Community Center. Franco en ik zijn ´s morgens eerst gaan kijken of alles wel schoon was op het centrum. Niet dus, weken van te voren al gezegd dat het schoon moest zijn en daar stond Muhammed Jaiteh alleen te vegen. Waar zijn de anderen? vroeg ik. Die zijn thuis, kreeg ik als antwoord. Hoe is het mogelijk, vroeg ik me af. Is dit teamwork, verre van dat. Franco en ik hebben toen ook maar een paar vegers ter hand genomen en zijn gaan helpen. Ook een paar vrouwen had ik aan het werk gezet om het terrein achter het centrum schoon te maken.

We hadden een programma voor de groep studenten voorbereid, maar zoals alles in Gambia liep het niet zoals gepland. In de ochtenduren zijn er bij ons thuis 4 mensen begonnen met het koken van een uitgebreide lunch. Tegen enen hebben we de schalen met voedsel in Franco´s auto gezet en zijn we naar het Youth Center gereden. Kort daarna kwamen er drie grote open trucks met studenten aangereden.

Alhagie wilde GRTS, de Gambiaanse TV erbij hebben en was die op gaan halen in Kanifing.

Een aangewaaide band uit Bijelo, die we niet gepland hadden, speelde op hun trommels om de groep studenten te ontvangen. Daarna gingen zij buiten op het podium verder met hun entertainment en hebben de studenten van de lunch genoten. Daarna met hen een rondleiding door het hele centrum. Dit duurde nogal lang omdat we de groep moeilijk bij elkaar konden houden omdat een aantal van hen steeds afgeleid werden door kinderen en/of Gambiaanse jongens die het op hen hadden voorzien.

Tussen mijn uitleg door speelde ik zo nu en dan voor politie agent om de studenten hiervoor te beschermen. Na de rondleiding speelde de groep van Franco een half uur en dansten de studenten enthousiast op de klanken van de djembé s. Als laatste gaf de theatergroep nog een educatieve voorstelling. De studenten verlieten na afloop enthousiast door alles wat ze gezien hebben het centrum en reden weer weg in de drie grote open trucks. ´s Avonds had Alhagie samen met Jan van Go4Africa nog een meeting met hen en ze vertelden dat ze zeer onder de indruk waren van wat ze die middag hadden gezien.

En dan Abdu, onze kok, die me heel wat stress heeft bezorgd de afgelopen maanden. Hij kwam zijn afspraken niet na, was vaak weg en kwam niet op tijd om te koken, hij liet Sally en Houwa zijn werk opknappen. Belde me om de haverklap voor boodschappen, viel mensen lastig die op onze compound verbleven en maakte gebruik van hen voor zijn eigen pleziertjes. Nu heeft hij een Nederlander leren kennen via internet waarop hij het nu heeft voorzien. Die te aardige al wat oudere man kwam afgelopen zaterdag aan in Gambia en diezelfde avond sliep hij samen met Abdu in zijn kamer bij ons op de compound. Wij dachten er maar het onze van. Gisteren hoorden we dat deze man, ze kennen elkaar pas drie dagen, hem wil uitnodigen in Nederland. Vandaag wilde Abdu naar Dakar om zijn visum aan te vragen en hebben we hem maar meteen verteld dat hij niet meer terug hoeft te komen. Een hele opluchting voor mij en het team op onze compound.

Ik was dit weekend zo moe van alles, dat ik het even helemaal had gehad hier. Vier maanden is gewoon te lang realiseer ik me nu. Al die tijd al vele mensen om me heen, altijd aanpassen en flexibel zijn omdat niets loopt zoals gepland, en Alhagie die altijd druk is en op pad voor Jan en alleman. Dus geen privacy al maandenlang, rekening moeten houden met deze cultuur die niet de mijne is en geen tijd samen met Alhagie. Dat houdt in dat het minste of geringste me nu overstuur maakt. Gelukkig kwam Marijke binnenlopen zondagmorgen en kon ik mijn hart even luchten. Ik ben er echt aan toe om weer naar huis gaan en mijn eigen dingen weer te kunnen doen alleen of met mijn kinderen, familie en vrienden. Het is even genoeg geweest nu en ik moet de kans krijgen om weer op te laden zodat ik me de volgende keer weer voor de volle 100% in kan zetten voor alle lieve mensen hier die me zo aan mijn hart gaan.

Vanaf 18 April ben ik weer thuis en bereikbaar op 06-42794428

Bedankt allemaal voor jullie interesse en het lezen van mijn blog en tot gauw in Nederland!

Het is weer een tijdje geleden dat jullie van mij gehoord hebben, maar soms heb ik niet de gelegenheid om naar het internetcafe te gaan of is de tijd die ik heb voor het schrijven van een verhaal te kort.

Er is weer genoeg gebeurd afgelopen week. Als eerste hebben we ons terug getrokken van de theatergroep, die betrokken is bij het Youth and Community Center en van Marlies Verdonk die hen trainde. De samenwerking bleek te moeizaam en koste teveel energie. Wij als stichting vonden wel dat de theatergroep hiermee in moest stemmen gezien wij degene waren die de eerste contacten met hun gelegd had en hun beloofd had om een professionele trainer te gaan zoeken in Nederland. Jammer genoeg verliep de samenwerking met haar niet zoals verwacht. Desalniettemin was het project op zich erg geslaagd. De groep heeft genoten van de trainingen en de laatste twee weken hebben ze diverse succesvolle educatieve voorstellingen gegeven op scholen in de omgeving. Marlies is vorige week terug gevlogen naar Nederland en zal na gaan denken over eventuele verdere toekomstplannen met de theatergroep.

Camo, de man waarover ik ook schrijf in mijn boek, kwam vorige week bij ons om te vertellen dat zijn zoontje een scheermesje ingeslikt had en in het ziekenhuis lag. In Gambia lopen regelmatig Kankurangs rond die kinderen beschermen tegen kwade geesten. Sommige van hen kunnen met magie gevaarlijke dingen doen zoals o.a. het inslikken van een rij scheermesjes, die met een touwtje aan elkaar verbonden zijn. Het zoontje van Camo dacht dat hij dat ook wel zou kunnen, maar jammer genoeg belande hij daarmee in het ziekenhuis. Het gaat gelukkig weer goed met hem en is afgelopen weekend weer thuis gekomen.

Het albinojongetje die laatst met zijn moeder bij mij kwam voor advies is vorige week succesvol geopereerd. Hij had een soort tumor aan zijn achterwerk zo groot als een ei. Gezien de familie die uit het binnenland komt alleen maar in lokale doktoren geloofd heeft het 8 jaar geduurd voordat ze beseften dat dit hen niet zou kunnen helpen en nu dus hebben ze de stap gezet naar een dokter in het ziekenhuis van Banjul. De dokter was helemaal verbaasd dat het jongetje al zolang rond liep met dit probleem. De operatie is geslaagd en een dag later kon hij alweer naar huis. Het jongetje blij, de moeder blij en Alhagie Bah, die familie is van de moeder. is blij. Hij kwam me dit paasweekend het hele verhaal vertellen.

Mieke, onze geit, heeft een vriendje. Sinds vorige week komt er dagelijk een mannetjes geit onze compound bezoeken. Hij heeft duidelijk verkering met Mieke. Hij is van hetzelfde soort, bijna dezelfde kleur, alleen zijn kopje is gestreept. Hij is eigenlijk best knap. Van Houwa en Alhagie Bah heb ik begrepen dat Mieke al zwanger is, maar dat kan onmogelijk van haar nieuwe vriendje zijn, want ze kennen elkaar pas een week. Dus een nieuwe liefde met nieuwe kansen!!!

Ook hebben we sinds een maand of twee drie katten op onze compound. Moederkat met twee kleintjes. Ze is bevallen achter een oude brommer die op onze compound tegen de schutting stond. De kleintjes zijn grootgebracht op de veranda tussen de spullen uit de container en nu ze wat groter zijn lopen ze los rond. Het probleem is dat de moederkat wild is en ze met niemand iets te maken wil hebben. Komt Tiger of Rik (onze honden) te dichtbij, dan valt ze aan. Komen wij te dichtbij slaat ze met haar poten en begint te grauwen. Alhagie is de katten eigenlijk beu maar ja, wat te doen, niemand die erbij in de buurt durft te komen.

Vrijdag vertrok de hele groep van Go4Africa richting Casamance en eindelijk hadden wij een weekend om een beetje tot rust te komen. De eerste twee dagen heb ik daar enorm van genoten. Met Alhagie ben ik naar familie in Sifoe geweest om een aantal zakken rijst te brengen. Dit was gesponsord door twee Brabantse dames, waarmee ik de familie vorige week heb bezocht. Deze familie heeft een half jaar geleden hun vader verloren en er is nu niemand meer die voor deze familie zorgt. Ze waren uiteraard erg dankbaar voor deze gift. Daarna nog even bij de familie van Muhammed geweest die in Brikama wonen. In de avonduren samen met Alhagie, Harry (iemand van Go4Africa die achtergebleven was), Houwa en Sally naar Senegambia om te eten en naar live muziek te luisteren. Op de terugweg nog even langs het Youth Center. Daar was een DJ programma aan de gang wat druk bezocht werd. Ook was er afgelopen week in het centrum een christelijke organisatie actief uit Amerika die gratis medicatie uitdeelden aan mensen uit Tanji en omgeving. Ze hebben aan ongeveer 1100 mensen gratis medicatie verstrekt. Dit zijn natuurlijk wel leuke dingen. Op die manier wordt het centrum wel zinvol gebruikt.

En dan Pasen. Hier is niets te merken van de feestdagen. Ze geven de mensen wel vrij en de scholen hebben vakantie, maar van het sfeertje zoals wij dat in Nederland kennen is nergens iets van te bekennen. Gistermorgen op eerste Paasdag was Alhagie niet lekker. Waarschijnlijk omdat hij een terugslag kreeg van de drukke periode die achter hem ligt. Dus lag hij tot in de middag op de bank en later moest hij naar een dorpsbijeenkomst van Jakaba. Ik vertelde hem tussen door dat ik nu toch wel heimwee had naar huis. Iedereen zat daar immers lekker aan de paasbrunch terwijl ik niet meer te eten had dan een droog stuk stokbrood. Ook onze kok was voor een paar dagen weg en er was niets anders te eten in huis. Ik kreeg hier erg slechte zin van en zag het even niet meer zitten in ´the Gambia´. Totdat ik op het idee kwam om even naar Brusubi te rijden en iets lekkers voor mezelf wilde kopen. Ik stapte in de auto en in Brusubi aangekomen zag ik in een klein supermarktje, waar ik vaak kom, zowaar versgebakken koekjes liggen op een gouden schaaltje met een geel strikje er omheen. Ik was zo blij als een kind en kon de eigenaar van de winkel (een Indier) wel een dikke kus geven (heb ik niet gedaan hoor!!). Hij was wel verrast door mijn blije reactie natuurlijk. Ik naar huis met mijn koekjes en aangekomen liet ik met trots mijn koekjes zien. Ik deelde met iedereen die aanwezig was op onze compound mijn ¨overheerlijke¨ koekjes en gaf ze een flesje frisdrank zodat ook ik met hen samen een klein beetje het gevoel van Pasen had.

Vanochtend (2e Paasdag) dacht ik lekker in bed te blijven liggen totdat Alhagie me wakker kwam maken om te vertellen dat Franco ziek was en naar me gevraagd had. Franco ziek, zei ik, oke dan ga ik direkt naar hem toe. Ik kleedde me aan zo snel als ik kon en zonder ontbijt ging ik te voet naar Franco´s compound. Ik stopte voor de zekerheid een recept antibiotica in mijn tas. Ik passeerde bij het weggaan Sally, Houwa, Alhagie en Alhagie Bah en ik vertelde hun dat ik z.s.m. terug zou komen. Iedereen knikte begrijpend! Bij Franco aangekomen zag ik Muhammed en ik vroeg hem waar Franco was. Hij vertelde me dat Franco naar het ziekenhuis was maar zo terug zou komen. Ik belde Franco en hij vertelde me dat hij onderweg was van het ziekenhuis naar huis en
dat ik op hem kon wachten. Even later komt Franco aangereden en zat met een blij gezicht achter het stuur. Zogauw hij me zag barste hij in lachten uit. Het bleek een 1 April grap te zijn waar de hele familie bij betrokken was. Het was Alhagie die achter die grap zat en thuisgekomen had hij zich verstopt omdat hij bang was dat ik hem te grazen zou nemen. Hij lag helemaal dubbel van het lachen omdat ik erin getrapt was.

Te veel om op te noemen

Ja, waar zal ik beginnen deze keer. Er gebeurd hier zoveel dat ik van elke dag wel een radioprogramma kan maken.

Vorige week vrijdag zijn er twee vrouwen (uit Oss en Valkenswaard) gearriveerd via Go4Africa waar ik veel mee doe. Ze hebben ook mijn boek gelenzen en zijn erg begaan met de mensen hier. Ze liepen ene paar dagen mee op het schooltje achter het Youth Center en vonden het helemaal geweldig. Omar, de direkteur van het schooltje is altijd erg blij met extra hulp. Gisterenmiddag ben ik met hen naar een middelbare school in Tujering geweest om het schoolgeld te betalen voor een buurjongen waarvan de ouders het niet kunnen betalen. Daarna met hen naar Sifou gereden om te praten met een gezin waarvan de vader is een paar maanden geleden is overleden voor mogelijke hulp. Het gezin heeft nog maar amper inkomsten. De moeder probeert wat bij te verdienen met haar groentetuin en de oudste zoon heeft zo nu en dan een klusje te doen. De tweede zoon gaat nog naar school en het derde kind is moeten stoppen met school toen de vader overleed. Er is immers geen geld meer voor. Naast hun schamele huisje hebben ze hebben een grote tuin met casaveplanten. Dit moet dagelijks bewaterd worden, maar voor een emmer water moeten ze een heel eind lopen. Een ander vervoersmiddel dan alleen hun voeten hebben ze niet. We zijn gaan inventariseren wat we kunnen doen voor dit gezin. De twee vrouwen hebben wat sponsorgeld van derden en dit willen ze goed besteden.

Zondag j.l. hebben we een meeting gehad met het nieuwe VDC van dit dorp om te zien hoe we met hen kunnen samenwerken  met betrekking tot het Youth and Community Center. We verwachten een heftige bijeenkomst, maar niets was minder waar. Het viel dus allemaal reuze mee en ze gaan nu de overeenkomst bekijken die we destijds met het oude VDC gemaakt hebben. Daarna zal er een nieuwe meeting komen.

Dinsdag ben ik een dagje met Alhagie op stap geweest. Dat was lang geleden gezien we het afzonderlijk erg druk hebben. In de ochtenduren hebben we wat boodschappen gedaan en in de middag zijn we familie en vrienden op gaan zoeken o.a. in Brikama. Voordat we thuis waren was het 21.00 uur en ik had reuze honger. Ik had vanaf het ontbijt niets meer gegeten behalve een rotte banaan, die Alhagie onderweg voor me gekocht had. Alhagie heeft de gewoonte om boodschappen te doen vanuit zijn auto. Hij stopt voor het winkeltje, draait het raampje open, roept wat tegen de verkoper en even later wordt de bestelling keurig aan het autoraampje afgeleverd en betaald. Voordat ik wist wat er in het grijze plastic zakje zat, waarin alles wat je hier koopt wordt verpakt, waren we alweer een kilometer verder en ontdekte ik een paar rotte bananen. Te vies om naar te kijken, maar omdat ik zo´n honger had besloot ik de beste ertussen uit te zoeken en daarmee mijn honger te stillen. De rest wilde ik niet eens aanraken en ik verzocht Alhagie om terug te rijden en beklag te doen. Maar hij wist wel een andere oplossing. De overige bananen werden uitgedeeld aan zijn familie en die waren reuze blij met deze uitzonderlijke gift!!!

Ook een meeting gehad bij Franco over de toekomstplannen die hij heeft voor zijn compound. Dingen zijn nu meer concreet geworden en we gaan er aan werken. Eefje die er ook bij was gaat helaas zondag weer naar huis. Marjella vindt het leuk om zich later in te kunnen zetten voor de PR voor het project.

Vanochtend ben ik nog een keertje meegegaan met de theatergroep die gekoppeld is aan het Youth Center, voor een optreden. Deze keer ging de reis naar een middelbare school in Mandina, een dorp wat achter Tujering ligt. Dus niet al te ver weg. De groep wordt steeds opgehaald bij het Youth center door een bushtaxi. Dus Marjella, Marlies, Muhammed Jaiteh, ik en de groep in het busje op weg naar Mandina. Dat alleen is al een hele belevenis over een km of 5 erg slechte weg. Je hotst en botst wat af in zo´n busje en je moet je met alle macht vasthouden aan de stoel voor je. Dan denk je dat je rechtdoor gaat en neemt de chauffeur plotseling een heftige bocht naar links zodat iedereen die op hetzelfde bankje zit bij elkaar op schoot beland. Maar goed we kwamen gelukkig weer veilig aan. Toen werd bepaald waar op het schoolterrein het beste gespeeld kon worden en gingen de spelers een lokaal in om zich om te kleden. De leerlingen van de school gingen diverse lokalen in en kwamen met stoelen weer naar buiten. Zo ontstond er binnen de kortste keren een waar theater.
Toen iedereen gesetteld was (zo´n 100 leerlingen) begon het toneelstuk. Ook al heb ik het al diverse keren gezien, het is elke keer weer leuk. Hoe de spelers hun best doen, de grapjes die erin verwerkt zijn en hoe de toeschouwers dan de grootste lol hebben. Maar het stuk raakt ook mensen want menigmaal zie je meisjes huilen. Waarschijnlijk omdat ze herkenning vinden in de problematiek die het theaterstuk uitbeeld. Ook met de spelers zelf doet het veel. Ik sprak vanochtend één van hen die me vertelde dat hij voorheen altijd naar muziek moest luisteren om een beetje stabiliteit in zijn leven te voelen. Nu is dat voor hem de theatergroep. Dat is geweldig leuk!

Ja, en dan is er nog Go4Africa. Alleen daarvan al kan ik wel weer een boek vol schrijven. Elke avond weer hoor ik alle verhalen die zich de rondte doen over hun belevenissen van elke dag. Soms als het me teveel wordt trek ik me terug in de woonkamer en zet ik BVN op, een Nederlands/Belgische zender. Niet zoveel bijzonders, het gaat elke dag over hetzelfde (Cyprus, Rusland, crises, failliete banken, de Paus ed.) maar zelfs dat is soms beter dan alle drukte om me heen en alle verhalen en problemen die ieder voor zich heeft.

Tot volgende week! Liefs van Petra

Balla ziek!

Gisteravond had ik een lang verslag uitgetyp op de laptop thuis en toen ik dit op wilde slaan was ik alles kwijt. Balen natuurlijk! Nu dan nog maar een poging maar gezien ik nog maar een uurtje heb voordat het donker wordt even in het kort.

Go4Africa is weer gearriveerd en brengt zoals in voorgaande jaren veel drukte met zich mee. Regelmatig hebben we 11 tot 14 mensen ´s avonds met het eten met daarnaast nog de nodige Gambianen die na ons een maaltijd gebruiken.
Vorige week dinsdag is de container geleegd, nou ja deels geleegd, gezien er nog steeds vele spullen in achter gebleven zijn voorlopig. Wij als stichting FFYP hebben alle spullen eruit kunnen halen en het nodige is al door ons verdeeld.
De kleding en instrumenten van de harmonie zijn al opgehaald. De jongeman die hiervoor kwam was er erg blij mee en komende vrijdag is er een muziekuitvoering met de gekregen kleding en ze hebben beloofd daar een foto van te maken en aan ons te geven. De kleding, kunstbloemen en speelgoed zijn verdeeld over het winkeltjes van Muhammed en het winkeltje van JJ (twee broers van Alhagie en Franco) zodat ook zij wat inkomen kunnen genereren. De tafels, stoelen en overige tuinmeubelen zijn deels al geinstalleerd op de compounds en de voetbalspullen staan nog even te wachten op de ontvangers (nog geen tijd gehad deze mensen in te schakelen).

Marlies en Marjella hebben veel succes met de theatergroep. Sinds vorige week hebben ze bijna dagelijks afspraken op scholen in de omgeving voor een voorstelling en worden ze met open armen ontvangen. De acteurs gaan het steeds leuker vinden en door het succes doen ze ondertussen of ze beroemde acteurs zijn.
Het ingestudeerde stuk houdt het volgende in: Een arm boerengezin krijgt een tweeling genaamd Houwa en Adama. Een paar jaar later gaan ze beiden naar school totdat de ouders geen geld meer hebben om hen allebei naar school te sturen en moet er een keuze worden gemaakt. Adama (de jongen) wil zijn zus een kans geven door werk te gaan zoeken, zodat hij haar schoolgeld kan betalen. Na een paar jaar wordt Adama ontslagen en wordt het steeds moeilijker voor Houwa om haar school af te maken. Uiteindelijk lukt het haar toch en haalt ze haar diploma. Ze krijgt een goede baan bij een bank en daardoor is zij in staat om voor haar familie te zorgen. Later overlijdt hun vader en nemen ze met veel verdriet afscheid van hem.
Het stuk geeft weer hoe belangrijk het is om naar school te gaan voor een betere toekomst en meer kansen. Dit is in Gambia echter niet voor iedereen vanzelfsprekend.
Het is erg leuk om de acteurs te zien spelen en vooral ook om te zien hoe het publiek erop reageert. Juist als het serieus begint te worden barst het publiek in lachen uit. Je kunt zien dat mensen hier niet veel gewend zijn, want ze vinden alles leuk, zelfs als het acteerwerk soms een beetje minder is.

Vrijdagmorgen kregen we het bericht dat Balla, die ik al jaren ken en heel graag mag, ernstig ziek in het ziekenhuisje van Tanji opgenomen was. Alhagie en ik zijn er gelijk heengegaan en ik heb zelden iemand zo ziek gezien. Ik was erg ongerust over hem gezien ik mijn twijfels heb over de kennis en kunde in dit ziekenhuisje. Het is niet meer dan een medische post waar 4 bedden in staan en geen echte arts aanwezig is. Balla lag aan het infuus en ze hadden de diagnose malaria gesteld. Hij had hoge koorts, kon niets binnen houden en lag te ijlen in zijn slaap. Gelukkig heeft hij een sterk lichaam. Met Alhagie besproken of het niet beter was hem naar beter ziekenhuis te brengen, maar gezien Balla niet voor ons werkt kon hij daarover niet beslissen. Die dag ben ik 4 keer gaan kijken omdat ik erg ongerust was over zijn toestand. Bamadi, een collega van Balla bleef die nacht bij hem en ik heb erg onrustig geslapen omdat mijn gedachten steeds bij Balla waren. De volgende morgen nog voor het ontbijt weer naar Balla. Hij keek nu wat helderder uit zijn ogen maar moest nog steeds overgeven. Iedereen, hoe goed bedoeld ook, probeerde hem drinken en eten op te dringen maar alles kwam er steeds met golven weer uit. Die dag weer twee keer terug en later op de dag leek het iets beter te gaan. Zondag de derde dag, weer terug en Balla was weer zieker dan gisteren. Weer ongerust en aan
Alhagie gevraagd of hij met Kawsu wilde gaan praten over zijn toestand. Die ochtend kwam de hele familie bij elkaar om hierover te praten. Er werd gewacht tot die middag vijf uur om te zien welke beslissing de verpleegkundige zou nemen. Ik ben ook gaan kijken en zag Balla nu buiten op de veranda zitten en at een sinasappel. Hij vertelde dat hij vanaf twee uur die middag weer wat kon eten en drinken. Ik was erg opgelucht om dit nieuws te horen. Vanaf die middag ging het weer wat beter met hem en mocht hij de volgende dag naar huis. Hij was erg blij te zijn ontslagen uit dit ziekenhuisje. Vanmiddag ben ik samen met Eefje en Franco nog even geweest om hem op te zoeken maar ook vannacht heeft hij weer over moeten geven alhoewel hij nu wel zegt zich een stuk beter te voelen. Hij twijfelt alleen aan de medicatie die hij heeft en zegt zich hierbij niet goed te voelen. Ik heb dit met kinesiologie uitgetest en twee tabletten testen negatief. We hebben hem geadviseerd om deze tabletten even achterwege te laten om te zien hoe het dan gaat.

Morgen ga ik weer met Sadio (gehandicapt meisje uit Tanji) naar de orthopeed voor het passen van haar kunstbeen. We zijn benieuwd of het haar zal lukken om na drie jaar te lopen met krukken, uiteindelijk te leren lopen met haar nieuwe been.

Bij buren een paar compounds verderop heb ik een jongen ontmoet met een oogprobleem. Ook vertelde hij dat hij soms niet naar school kan omdat zijn ouders het schoolgeld niet kunnen betalen. Ik heb via facebook sponsors gezocht voor hem en twee mensen hebben hierop gereageerd.
Erik uit Helmond (die nu hier is) wil hem helpen met zijn oogprobleem en is gisteren al met hem naar het ziekenhuis geweest. Hij blijkt staar te hebben en ze hebben daarvoor in Gambia niet de mogelijkheid om hem hierbij te helpen. Het enige wat ze kunnen doen is hem oogdruppels meegeven en een bril aan te meten. Dit laatste is al gebeurd en morgen kunnen ze de bril op gaan halen.
Daarnaast wil een collega uit Asten de jongen gaan sponsoren voor zijn schoolgeld. De jongen die Modou heet is erg blij met de hulp evenals zijn ouders.
De vader is oud en kan niet meer werken en de moeder probeert met vijf kinderen wat geld bij te verdienen met de verkoop van vis en groenten op het strand van Tanji. Een paar maanden geleden heeft deze familie een zoontje verloren van 8 jaar oud. Daarnaast leven ze erg eenvoudig in een klein lemen huisje met aan de voorkant op de veranda een kookplaats.
Deze familie is de sponsors erg dankbaar voor hun hulp!

Albinojongetje

Vrijdag j.l. kwam er een moeder met een albinojongetje van 10 jaar oud naar me toe met de vraag of ik hen kon adviseren m.b.t. zijn gezondheid. De moeder is een tante van Alhagie Bah en het jongetje kampte al 8 jaar met een probleem.
Toen hij me zag keek hij me met grote ogen aan, want ik had immers net z´on witte huid als hij. Ik kon alleen niet rechtstreeks met hem communiceren omdat zowel de moeder als het jongetje geen Engels sprak. Hij zag er niet ziek uit constateerde ik en vroeg daarom Alhagie Bah om mij uit te leggen wat er aan de hand was. Hij vertelde me dat het jongetje steeds een vieze broek had omdat er steeds bloed en een witte vloeistof uit zijn achterwerk komt en de moeder wast zich het apezuur om zijn ondergoed schoon te houden. Ik stelde wat vragen en concludeerde dat het begonnen was nadat zijn moeder gestopt was met het geven van borstvoeding nu z´on acht jaar geleden. Ik sprak met hen door dat het dan waarschijnlijk kon liggen aan de voeding die hij gebruikt. Na even gesproken te hebben vroeg Alhagie Bah of ik met hem en het jongetje naar het toilet wilde lopen zodat ik kon zien wat er aan de hand was. Nadat zijn broekje naar beneden was gedaan zag ik dat er aan zijn achterwerk een grote doorbloede bult zat zo groot als een ei. Ik schrok hier toch wel van omdat ik eerst dacht dat het bloed en de witte vloeistof die hij verloor samen kwam met zijn ontlasting. Dit bleek echter niet zo te zijn en nadat ik het gezien had begreep ik de klachten beter. Ik adviseerde om naar een goede dokter te gaan met dit probleem. Het zouden aambeien kunnen zijn, wat me een beetje onwaarschijnlijk lijkt gezien het zo groot is of misschien een gezwel. Ik vertelde hen dat ik denk dat er een operatie nodig is. Maar gezien de moeder wat geld gespaard had maar niet voldoende heeft om het jongetje te laten opereren besloot ze uiteindelijk om toch maar eerst met hem naar een lokale dokter te gaan die geneest met kruiden. Wat jammer denk ik dan, straks is ze de helft van haar gespaarde centjes kwijt aan deze lokale dokter, terwijl daar hoogstwaarschijnlijk geen beterschap te halen is en dan kan ze al helemaal niet meer naar een kundige dokter die er waarschijnlijk wel raad mee weet. Maar goed, ik moet haar keus accepteren. Het is immers haar zoon en over het algemeen geloven mensen hier meer in de kennis van lokale doktoren dan van medische artsen.

Gisteren is Go4Africa weer gearriveerd. Iedereen is goed en gezond aangekomen. Het welkom was erg groots. Heel veel kinderen zaten op de auto´s die in een kolonne binnen kwamen rijden en een politieauto met sirene reed voorop. De groep werd ontvangen door twee muziekgroepen en er ontstond spontaan een groot feest. Later op de middag gingen allen studenten en particulieren naar hun plek van bestemming en dat houdt voor ons in dat we nu met mij erbij 11 Nederlanders in huis hebben en nog eens 6 Gambianen. Dus een druk huishouden wat ik samen met Alhagie en een paar medewerkers nu run.

Ook Eefje is gisteren gearriveerd. Ze was net op tijd om Go4 Africa te zien binnenkomen. Vandaag even gezellig bijgekletst en morgen gaan we met Sadio (een gehandicapt meisje) naar de Orthopeed om haar kunstbeen te passen.

Nadat ik het gisteravond en vanochtend even niet meer zo zag zitten i.v.m. alle drukte hier (kan immers nergens geen rust vinden) had ik vanmiddag wel weer een erg leuke middag. Ik ben samen met de moeder van Alhagie naar het Youth Center gelopen waar ik was uitgenodigd door de groep vrouwen die babyvoeding maken voor ondervoede kinderen. Zij hebben van ons vorig jaar een microkrediet gekregen en doen het erg goed. Toen ze me aan zagen komen werd ik gelijk omhelst door de leidster van de groep en de andere vrouwen begonnen in een typisch Afrikaans ritme te klappen en te dansen. Ze hadden, hoorde ik later, zelfs een liedje gemaakt over hoe blij ze zijn met onze hulp. Dat was een erg warm welkom en als ik dat beleef weet ik weer waar ik het allemaal voor doe.
Ik had de moeder van Alhagie meegenomen omdat ik denk dat het ook wel iets voor haar zou kunnen zijn. De hele middag zijn de vrouwen buiten bezig geweest met het verwarmen, roeren en vermengen van de verschillende ingredienten in grote kookpotten en blauwe plastic teilen. Later gingen we naar binnen en werd het mengsel gezeefd en in plastic zakjes gedaan. Zo wordt de babyvoeding verkocht aan vrouwen met kleine kinderen. Tijdens het maken van de voeding viel het me op dat de dertien vrouwen die vandaag aanwezig waren een enorm plezier hebben met elkaar. Daarnaast praten ze met zijn dertienen tegelijk en vraag ik me soms af wie er naar wie luistert. Het veroorzaakt in elk geval een enorm kabaal en heb ik het idee dat ik tussen honderden pratende mensen zit, die ik niet kan verstaan. Aan het einde van het proces werd er nog een keer gedanst, gezongen, muziek gemaakt (twee vrouwen die in een bepaald ritme met hun handen op een tafel slaan) en gebeden en daarna kon iedereen na het maken van een 50 zakjes babyvoeding en een gezellige middag weer naar huis.

Ratten, muizen, hagedissen

Gisteren nadat ik opgestaan was voelde ik me niet lekker. Ik kan niet beschrijven wat er nou precies aan de hand was maar laten we het maar gewoon algehele malaise noemen. Moe, geen eetlust, hoofdpijn, pijnlijke spieren en een blok op mijn maag. Toen ik Alhagie in de ochtenduren tegenkwam en hij me vroeg hoe het met me ging vertelde ik hem dat ik me niet lekker voelde. Hij zei gelijk, je voelt zeker een blok op je maag. Ik wist meteen wat hij bedoelde. Ik liep weer eens rond met zijn stress en ongemakken. Wat hij ervaart en voelt neem ik over en dat is wel eens lastig. Ik sjouw dus rond met de ongemakken van anderen zonder dat ik het soms zelf weet. Dit noemen ze nou hyper sensitief.
Regelmatig voel ik dingen die Alhagie ook voelt. Slaapt hij slecht, slaap ik ook slecht. Is hij boos zoals vorige week tegen iemand van de politie ben ik verdrietig. Droomt hij, droom ik ook over hetzelfde onderwerp. Pffff, soms wel vermoeiend en lastig voor mij. Maar goed, nadat ik die ochtend met hem naar het ziekenhuis was geweest, gezien hij zich al lange tijd niet lekker voelt en we samen boodschappen hadden gedaan voor de grote invasie van Go4Africa komend weekend, ben ik op bed gaan liggen om even te slapen totdat ik wakker werd omdat ik het gevoel had dat er iemand door mijn kamer sloop. Al kijkend waar het geluid vandaan kwam zag ik op mijn tas die in de hoek van de kamer staat, een rat die mijn chocoladereep, die ik ochtend gekocht had, in de gaten kreeg. Zo gauw ik maar ietwat bewoog schoot hij weg. Dus bleef ik even stil liggen om te zien wat het beest van plan was. Daar kwam hij weer met zijn koppie boven mijn tas uit en probeerde de chocoladereep te bemachtigen. Dat gaat mooi niet door dacht ik en pakte een zaklamp van mijn nachtkastje en gooide die naar hem toe. Weg was hij weer. Ik zocht al mijn moed bij elkaar om de chocoladereep te pakken voordat ´mijn vriend´ hem te pakken had en ja hoor ik was toch slimmer dan de rat en stopte de reep in de la van mijn nachtkastje. Terug op bed bleef ik weer stil liggen en even later verscheen zijn koppie weer boven mijn tas uit. Jammer voor hem, de reep was ondertussen verdwenen maar uiteindelijk kreeg ik toch ook een beetje medelijden met hem want hij zag er best wel lief uit met dat koppie, twee kleine oortjes en glimmende oogjes.
Vorige week werden we ´s nachts wakker van geritsel tussen de gordijnen die achter het hoofdeinde van ons bed hangen. Alhagie en ik sprongen tegelijkertijd uit bed en met zaklampen probeerden we waar te nemen wat er zich in de gordijnen bevond. Alhagie trok de gordijnen achter het hoofdeinde omhoog en ik zette het op een lopen naar de andere hoek van de slaapkamer uit angst wat voor eng beest er achter vandaan zou komen. Uiteindelijk was het alleen maar een hagedis, die hier met tientallen tegelijk rondlopen op muren, schuttingen en zelfs op de muur van je slaapkamer regelmatig verschijnen. Ze doen niets en voordat je het weet lopen ze van schrik weg. Na dit nachtelijk avontuur besloten we maar weer te gaan slapen.
Vannacht om twaalf uur werd Alhagie gebeld door een man uit het dorp waarvan zijn vrouw op het punt van bevallen stond. Gezien er al dagen geen diesel meer te krijgen is in het land kon hun auto niet rijden en werd Alhagie gevraagd om de vrouw naar het lokale ziekenhuisje te brengen. Daar aangekomen bleek de baby al dood te zijn en moest de vrouw overgebracht worden naar het ziekenhuis in Banjul. Wat erg voor deze familie!







Naast dat er geen diesel meer te krijgen is, is er ook geen stroomvoorziening meer. Het berichtje wat ik nu stuur via ons internetcafe zou voorlopig het laatste berichtje kunnen zijn. Hier koop je prepaid stroom in bij Nawec (energiemaatschappij). Als dat op is ga je naar Nawec om opnieuw je stroomvoorziening op te waarderen. Dit is voorlopig niet meer mogelijk en hebben we vanaf vandaag, als dat tenminste niet snel veranderd, geen stroomvoorziening meer alleen via generatoren. Wat daarvan de reden precies is begrijp ik niet goed, maar we zullen zien.

Muhammed terug naar Barcelona

Zaterdagavond wilde Alhagie en ik naar het vliegveld rijden om zijn allerbeste vriend Muhammed uit te zwaaien, die na een verblijf van 6 weken weer terug wilde vliegen naar Barcelona, toen we onderweg een telefoontje van hem kregen. De deur van de auto waarmee hij uit Brikama wilde vertrekken was dichtgevallen met in de auto nog zijn autosleutels en zijn ticket. Dus kon hij niet vertrekken. Wat nu? ANWB service is er in Gambia immers niet. Toen Alhagie dit verhaal tegen me vertelde schoot me te binnen dat hij beter een raam in kon slaan dan dat hij zijn vlucht miste. Maar gezien Muhammed nogal in de war raakt bij dit soort situaties twijfelde hij om dit te doen. Een half uur later hoorden we dat hij nog steeds naast zijn auto stond te denken wat te doen. Alhagie schreeuwde door te telefoon dat hij een beslissing moest nemen en gewoon een ruit in moest slaan. Eindelijk stemde hij toe. Weer een half uur later arriveerde hij met zijn vrouw, een neef en een paar zussen op het vliegveld. Helemaal in de stress, maar gelukkig had hij het gehaald. De hal van het vliegveld was deze keer vol met Gambianen of wat er voor door moest gaan. De nationaliteit van iedereen is moeilijk in te schatten, waarschijnlijk waren er meerdere nationaliteiten uit andere buurlanden aanwezig. Bij de incheckbalie stonden rijen met mensen, allemaal Afrikanen die naar Barcelona wilden. Muhammed sloot aan, en wij besloten om samen met zijn familie wat te gaan drinken in de bar. Na een uur wachten ging ik eens door het raam kijken om te zien waar hij bleef, maar ik zag dat hij nog steeds op dezelfde plaats stond als waar hij aangesloten was. Hij haalde zijn schouders op toen hij me zag en hij zag er enigsinds wanhopig uit. Hij wilde immers nog even tijd hebben om afscheid te nemen van zijn familie en van ons.
Nog een uur later kwam hij gefrustreerd over het lange wachten dan eindelijk afscheid nemen en even later zag ik hem gaan. Verdrietig om wat hij achterliet, zijn vrouw, twee nog hele kleine kinderen, zijn familie en zijn beste vrienden, niet wetende wanneer hij weer terug zal komen. Hij vertelde me dat als je eenmaal iets opgebouwd hebt in Europa het dan erg moeilijk is om in Gambia nog iets op te starten. Hij moet terug om geld te verdienen voor zijn familie maar ondertussen huilt zijn hart. Ik hoop dat hij deze keer meer geluk heeft in Europa en snel een baan kan vinden.

Een week eerder nog was Muhammed boodschappen aan het doen samen met zijn zus in Brikama toen hij plotseling heel erg naar het toilet moest. Hij riep tegen zijn zus, snel ik moet naar huis! Zo vlug als ze konden stapten ze in de auto en wilden naar huis rijden toen ze plotseling een knal hoorden tegen de voorbumper. Ze stapten uit en zagen dat ze een paar emmers verf omver gereden hadden die in de tussentijd dat ze in de winkel waren voor hun auto waren neergezet. De hele auto zat aan de voorkant onder de verf, en ook nog in verschillende kleuren. De eigenaar van de betreffende verfemmers schreeuwde woedend naar hem en eiste een schadevergoeding. Maar Muhammed moest voordat hij ook maar iets kon zeggen met hoge nood ergens op zoek naar het dichtstbijzijnde toilet. Pas toen hij terug kwam kon hij onderhandelen over de toegebrachte schade. Zijn auto moest ook helemaal gereinigd worden en dit is natuurlijk ook niet gratis.

Zaterdagmiddag heb ik twee jonge dames van Go 4 Africa naar een andere verblijfsplek gebracht. Zij liepen stage in Sanyang Hospital en verbleven gedurende 5 weken bij ons. Vanaf vandaag gaan ze stage lopen in een ziekenhuis in Serekunda en verblijven ze in Kololi. Deze dames waren erg op zichzelf en maakten weinig contact met de Gambiaanse bevolking, wat natuurlijk erg jammer is. Ze sloten zich vaak op in hun kamer of zaten bij ons in de huiskamer achter hun laptop. Als ze zich wat meer openstelden zouden ze hier een geweldige tijd kunnen hebben, maar ja niet iedereen is hetzelfde natuurlijk.

Zondag was Alhagie uitgenodigd voor een gesprek in Kanilai door een paar erg aardige mensen die bij de overheid werken. Eén van hen was vorige week aanwezig bij het intervieuw door de lokale TV zender over Piet Forschelen uit Eindhoven. Piet had het plan had opgevat om vanuit West Gambia op zijn mountainbike naar het oosten van Gambia te fietsen en terug. Deze prestatie is interessant genoeg hier om op TV uit te zenden. Piet heeft zich bij ons op de compound voorbereid op deze lange fietstocht en is afgelopen donderdag vertrokken.
Toen deze overheidsman Alhagie vroeg wat hij allemaal deed, vond deze dat hij een zoals wij dat noemen ´gouden lintje´ verdiende. Daarom werd hij voorgedragen in Kanilai om zijn verhaal te doen.
Ik was ook meegereden en was benieuwd wat er zoal zou gebeuren. We hebben na het doen van ons verhaal te horen gekregen dat er een procedure in gang wordt gezet om wat betreft overheidswege het makkelijker voor ons te maken. Er werd mij gevraagd om een overzicht te maken over wat Alhagie allemaal doet en gedaan heeft in Gambia de afgelopen jaren.
We wachten nu met spanning af. Geweldig dat er ook in Gambia mensen zijn die zien wat we doen en daar zoveel respect voor hebben.

Jan en Trees uit Friesland die al 10 jaar bevriend zijn met Alhagie zijn vandaag na een prettig verblijf van twee weken weer vertrokken. Ook zij helpen verschillende schoolkinderen via sponsoring en zijn erg betrokken bij de vele Gambianen die ons dierbaar zijn. Ook met Houwa, een jongedame die bij ons werkt hebben ze een hele goede band opgebouwd. Samen met Houwa en Marjella heb ik ze vandaag naar het vliegveld gebracht.